4 augustus

ill860
Heleen van den Berg | Plaatsingsdatum: 4 augustus 2021 | Libanon

4 augustus. Onontkoombaar. Zwaar. Beladen.
Deze week is moeilijk. De atmosfeer is zwaar. De depressie voelbaar.


Mijn instagram tijdlijn is gevuld met video’s, foto’s, verhalen, meeleven met de nabestaanden en slachtoffers, oproepen voor gerechtigheid, woede, haat, protesten. “We zullen nooit vergeten, nooit vergeven.”
 
Ik kan de tranen niet tegenhouden. De pijn in mijn hart kan ik niet omschrijven. De gebrokenheid is real. Het voelt ongemakkelijk om na te denken over morgen en vakantie en vrolijkheid. Want dit is een dag van rouw. Een hele zwarte dag.
 
En het voelt als verraad aan de slachtoffers om de dag voorbij te laten gaan zonder iets te publiceren. Zonder eraan te refereren online. Maar ik kan de foto’s niet meer zien. De video’s schokken me elke keer weer intens. En de herinneringen komen terug. Dat moment toen het gebeurde. De schok, de angst, de onzekerheid. En daarna… de totale verwoesting. Ik wist niet dat ze nog zo levendig in mijn geheugen aanwezig waren. En vandaag rouw ik. Ik huil vanwege de vele levens die plotsklaps werden weggerukt, het bloed dat onnodig vloeide, de complete vernietiging, de hoop die op sterven na dood is. En daaromheen dat scheurende, knagende, nooit stoppende gevoel dat er geen gerechtigheid is, dat de schuldigen nog steeds vrij rondlopen, ja, dat ze het land in nog veel diepere ellende gestort hebben in dit afgelopen jaar. De boosheid, onmacht, woede, frustratie.

En dan ook de reflecties: hoe reageert God hierop? Wanneer zal HIJ gerechtigheid doen? Welke gevoelens mag ik hebben als christen, en welke emoties moet ik loslaten en aan God teruggeven? De vele gebeden. De zuchten en tranen van de ontelbare momenten toen er geen woorden meer waren.
 
Iemand schreef een paar dagen geleden ‘degenen die nog steeds hoop hebben, zijn de meeste dappere mensen die op aarde zijn’. Dat raakte me. Wat is dapperheid eigenlijk? En hoop? Als ik om me heen kijk, heb ik geen enkele reden om hoop te houden. Er is niets verbeterd. Niets ten goede gekeerd. Tenminste, als ik als mens kijk en vanuit mijn aards perspectief.
 
Maar nu zie ik ook hoe God me in de laatste 12 maanden heeft toegerust, me geestelijk sterker heeft gemaakt, mijn geloof heeft verdiept en vergroot, om vandaag hier te zijn en te midden van de rouw en tranen toch het hoofd omhoog te heffen en te zeggen: dit is het einde niet, er is hoop, want Jezus leeft en God is nog niet klaar hier.
 
HIJ is de enige reden dat ik hoop heb. Dat ik geloof in een nieuw begin. Dat ik niet totaal gebroken en verlamd neerval. Het is niet dapper om hoop te hebben in deze omstandigheden. Ja, zonder God wel. Maar mét God kán ik niet anders dan hoop hebben. Zijn Woord heeft nog nooit zo krachtig gesproken. Zijn beloften heb ik nog nooit zo vast geloofd en waar zien worden. God is nog nooit zo dichtbij geweest. En de ontelbare, trouwe gebeden van het lichaam van Christus in Nederland en wereldwijd dragen ons. 
 
Vaak weet ik zelf niet meer te bidden. Telkens dezelfde onderwerpen. De vicieuze cirkel. Bidden zonder dat ik onmiddellijke verandering zie. Maar ik weet dat anderen trouw onze situatie voor Gods troon brengen in gebed. En geen enkel gebed, geen enkel woord en geen enkele zucht is zonder resultaat. Ik weet dat God recht zal doen. Dat de schuldigen verantwoordelijk zullen worden gehouden. En dat te midden van alle (complot)theorieën en leugens Hij PRECIES weet wat er is gebeurd, dat geen enkel detail aan Zijn aandacht ontsnapt.
 
Daarom kies ik heel bewust om telkens omhoog te kijken. Ik zing mijn wanhoop eruit met liederen van hoop. “Jezus Overwinnaar”, “Turn your eyes upon Jesus”, “I will wait for you (Psalm 130)” en zoveel meer. Ik herhaal en herhaal en herhaal. En als ik omhoogkijk, groeit mijn geloof, vallen de onmogelijkheden weg en kan ik weer ademhalen en doorgaan met het dagelijks leven en het volbrengen van mijn missie.
 
De pijn blijft, de tranen ook. Maar het is niet zonder hoop. Het is niet zonder toekomst. We zijn niet alleen. God heeft alles in de hand. Hij is de God van gerechtigheid. En “we verwachten, overeenkomstig Zijn belofte, nieuwe hemelen én een nieuwe aarde, waar gerechtigheid woont.” (2 Petrus 3:13)
 
En zo mag ik herdenken. Zo wordt de zwaarte lichter en breekt er licht door, in de duisternis.
 
1 En ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, (…)
3 En ik hoorde een luide stem uit de hemel zeggen: Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen Zijn volk zijn, en God Zelf zal bij hen zijn en hun God zijn.
4 En God zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal er niet meer zijn; ook geen rouw, jammerklacht of moeite zal er meer zijn. Want de eerste dingen zijn voorbijgegaan.
5 En Hij Die op de troon zit, zei: Zie, Ik maak alle dingen nieuw. En Hij zei tegen mij: Schrijf, want deze woorden zijn waarachtig en betrouwbaar.

(Openbaringen 21)
 
PS Vanavond om 17.07 Nederlandse tijd wordt er een minuut stilte gehouden.

Hieronder:

Enkele foto's van hen die omkwamen. Achter elke foto zit een verhaal, intense tragiek. Eén van de slachtoffers was de vrouw van de Nederlandse ambassadeur. Zij heeft veel betekend voor de Libanese bevolking. Hij heeft zijn post teruggegeven na dit traumatische verlies.

En een post van Instagram van een Libanese jonge vrouw die de gevoelens van velen goed weergeeft.




 
 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.