Aankomst in Lolwa

ill860
Mark en Corine Godeschalk | Plaatsingsdatum: 2 oktober 2019 | Democratische Republiek Congo

Zaterdag 31 augustus 2019 gaat de boeken in als de verhuizing van de familie Godeschalk naar Lolwa. Tot de laatste dagen voor die dag zaten we in twijfel of het wel door kon gaan, omdat er mogelijke Ebola-gevallen in de buurt waren. Maar uiteindelijk hebben we in enkele dagen tijd de spullen in ons huis in Nyankunde ingepakt, terwijl de kinderen vrolijk speelden met hun vriendjes. Het liep gesmeerd en we merken dat we ervaring hebben in verhuizen. Op de dag zelf werden we begeleid door een auto vol collega’s en vrienden uit Nyankunde die ons officieel wilden wegbrengen en overdragen aan de gemeenschap in Lolwa. De reis verliep goed en op acht kilometer van Lolwa kwamen ons al motors tegemoet met daarop de pastors, verpleegkundigen en anderen uit Lolwa om ons te verwelkomen. We moesten stapvoets achter hen aan rijden zodat zij ons trots aan de mensen onderweg konden tonen. Bij ons huis stond een menigte mensen te wachten. Het voelt wat gek, maar mensen groeten elkaar tegenwoordig zonder handschudden of omhelzing, vanwege de Ebola epidemie. Maar het enthousiasme was er wel degelijk! Ook de mensen in Lolwa hadden tot op het eind in onzekerheid gezeten over of onze verhuizing wel echt doorgingen of wij wel echt zouden komen. Het is ook al zo vaak uitgesteld geweest. De blijdschap was dan ook groot. Vanaf het trapje bij onze veranda sprak pastor Poyo woorden van welkom en pastor Sezabo een gebed. Onze metgezellen uit Nyankunde werden voorgesteld. Met de hulp van iedereen werden onze spullen het huis ingebracht. We kregen een kip van een dorpschef, die traditioneel een muts van luipaardvel draagt. En toen een gezamenlijke maaltijd met rijst, gebakken banaan, spinazie en hompen vlees. Prachtige ontvangst dachten we, toen we de kip de volgende dag als avondeten nuttigden. Maar dat was nog niet alles... 
(tekst gaat verder onder dit filmpje)



De kerk had namelijk de opdracht gekregen om enkele weken later een officiele welkomstceremonie te organiseren. En dat gebeurde afgelopen donderdag. Uit een naburig dorp waren instrumenten gebracht, een generator was geregeld, want er moest goeie muziek zijn. Alle dorpschefs uit de buurt waren uitgenodigd. De commandant van de politie, het leger, de verantwoordelijken voor verschillende kerken uit de buurt; katholiek, protestants en ook de moskee. Zelfs Willem Folmer, onze vriend en collega uit Itendey was helemaal gekomen. Maar het feest kon pas beginnen toen pastor Muno er was. En hij, de baas van de kerk uit de provinciehoofdstad, had helaas panne met de auto. Zo begonnen we om 13.00u in plaats van 10.00u. Voor Thijmen en Aron een opluchting, want de speeches werden drastisch ingekort. Het was een waar feest. Onder gezang en gedans werden we van ons huis naar de kerk gebracht. Daar kregen we slingers omgehangen, zongen koren, werden woorden van dank en welkom gesproken en gebeden. Pastor Muno sprak rake woorden over hoe God zijn kerk bouwt met allerlei verschillende mensen, niet alleen blank en niet alleen zwart. En over hoe we met elkaar moeten samenwerken. We kregen cadeaus: bloemen als teken van liefde, een witte kip als teken van vrede en een zwart-met-witte geit als teken van verbondenheid tussen de culturen. De regen had intussen fors huisgehouden en door de modder liepen we naar de gastenverblijf van de kerk, waar we met alle genodigden een feestmaal kregen. Ons bordje werd een paar keer extra bijgevuld.

Inmiddels hebben we van verschillende mensen andere welkomstcadeaus gekregen, zoals nog twee andere kippen, passievruchten en rijst. Het voelt erg goed om zo verwelkomd te worden! Geniet van de foto's onder dit filmpje!





 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.