Ademnood

ill860
Mark en Corine Godeschalk | Plaatsingsdatum: 12 augustus 2021 | Democratische Republiek Congo

Anderhalf jaar na het uitbreken van COVID-19 in de wereld, is Lolwa in de afgelopen tijd eindelijk ook getroffen door het virus. Het kwam eigenlijk nog best onverwachts. Nu ik zelf in quarantaine zit na positief te zijn getest, heb ik alle tijd om er iets over te vertellen…
 
We keerden uitgerust en met een frisse blik terug in Lolwa. Corines zus Jacqueline was met ons meegereisd, omdat ze als arts zo’n twee maanden met ons en ons werk wilde meekijken. Eind juni, enkele weken na aankomst, namen we een patiënt op met benauwdheidsklachten. Gelukkig was het Jacqueline die ons eraan herinnerde dat dit best wel eens COVID-19 zou kunnen zijn. Maar hoe te testen? De PCR-test wordt verricht op vier uur rijden van ons ziekenhuis en de overheid vraagt dat een laboratoriummedewerker de buisjes komt brengen. Die lab-medewerker kan dan dus een of twee dagen niet in het ziekenhuis werken. Het was duidelijk dat God ons op een bijzondere manier had voorbereid. We hadden uit Nederland namelijk bijna 300 COVID-19 sneltests meegenomen! Gratis meegekregen van een Nederlandse school die de tests toch niet ging gebruiken. Wat een uitkomst om in 20 minuutjes te weten dat de patiënt COVID-19 had.

Vlot hierna hadden meerdere personeelsleden milde klachten van hoest, keelpijn, vermoeidheid of verkoudheid. We waren er meteen bij: vijf positief, waaronder twee van de drie Congolese dokters. Gelukkig niet zo ziek en ze konden thuis in quarantaine. In Congo is dit 14 dagen, dus een behoorlijke invloed op de werkdruk van het niet-zieke personeel.

In de weken hierna hebben we veel COVID-19 patiënten gezien. In het ziekenhuis maar zeker ook erbuiten. Onmogelijk om dit in te dammen, hoe hard we ook ons best hebben gedaan de mensen te overtuigen om in de kerk en op scholen en op de markt mondkapjes te dragen. Benauwde patiënten legden we in isolatiekamers in het ziekenhuis. Wat een zegen om hierbij te kunnen steunen op de ervaring van een Nederlandse arts die nota bene op de COVID-afdeling had gewerkt. Jacqueline hielp ons in het duiden van symptomen en het zo goed mogelijk behandelen. Ze gaf ons les in het herkennen van de typische COVID-Röntgenfoto, zodat we een patiënt met een initiële negatieve sneltest nogmaals testten en alsnog COVID-19 constateerden.

Maar het grootste verschil met Nederland werd ook zichtbaar: zuurstof. We prijzen ons gelukkig met een stabiel zonne-energiesysteem sinds begin dit jaar. Dus we kunnen apparaten gebruiken die zuurstof kunnen halen uit de lucht (zuurstofconcentrators). Veel ziekenhuizen in de regio hebben geen zuurstofconcentrators en anders hebben ze geen stabiele bron van energie om die concentrators te kunnen draaien. Zo kwamen er twee COVID-19 patiënten met ernstige zuurstofbehoefte van een ziekenhuis op 250 km afstand naar Lolwa! Maar toch is ons zonne-systeem ook beperkt. We zitten in het regenseizoen en niet alle dagen zijn even zonnig. Als we vier concentrators 24/7 draaien, moeten we in de avond en nacht sowieso meerdere uren een aggregaat aan zetten om extra energie te leveren. Dat kost brandstof. En een van de concentrators ging kapot. Wat doe je als je eigenlijk vier patiënten zuurstof wilt geven en je maar drie apparaten hebt? Of vijf of zes patiënten, want naast COVID-19 zijn er ook nog andere patiënten die zuurstof nodig hebben. Ik heb zelden zulke moeilijke beslissingen moeten maken. Soms betekende het dat ik de zuurstof weghaalde bij een patiënt die gelukkig al aan het opknappen was (maar in Nederland nog wel een paar dagen langzaam in zuurstof afgebouwd zou worden). Soms betekende dit dat ik een patiënt van de zuurstof afhaalde, omdat ik dacht dat een ander meer kans van overleven had. Vreselijk moeilijk.

Er zijn tot nu toe twee patiënten overleden aan COVID-19, omdat we niet in staat zijn patiënten te beademen bij ernstige benauwdheid en uitputting. We hebben er gewoonweg de faciliteiten en de kwaliteit van zorg niet voor. Gelukkig zijn er ook veel patiënten genezen. Sommigen na wekenlang aan de zuurstof in de isolatie te hebben gelegen. De poort van het ziekenhuis wordt strenger bewaakt dan ooit. Iedereen komt het ziekenhuis alleen in met een mondkapje. Inmiddels zijn we gestopt om álle COVID-verdachte patiënten te testen en bewaren we de tests voor hen die opgenomen moeten worden.

In dit alles proberen we zo goed mogelijk door te gaan met alle andere zorg. Want als ik het heb over twee overlijdens door COVID, dan zijn er in diezelfde tijd zeker zes keer zoveel andere overlijdens geweest door andere ziekten, waarvan twee jonge vrouwen met ernstig bloedverlies rond de bevalling die simpelweg niet op tijd in het ziekenhuis kwamen. Ondanks de angst voor corona en de maatregelen in het ziekenhuis, hopen we de drempel om naar het ziekenhuis te komen zo laag mogelijk te houden. Niet makkelijk. En misschien wel het onderwerp van een volgende blog.

Ik was zelf vorige week erg moe van een aantal drukke dagen diensten. Maar toen dat niet overging en ik verkouden werd, moest ik zelf ook maar even testen. Helaas positief. Inmiddels rook en proefde ik ook niets meer. Gelukkig ben ik niet zo ziek (wellicht het effect van het Astra-Zeneca vaccin?). Corine heeft gelukkig nergens last van. Ca va passer, zeggen ze hier. Het aantal gevallen lijkt af te nemen en ik hoop echt dat COVID-19 snel voorbij is. Niet alleen voor mij persoonlijk, maar voor de hele wereld.
 
Mark


 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.