Afscheid nemen

ill860
Janneke Wolswinkel | Plaatsingsdatum: 24 oktober 2015 | Zimbabwe

Het is maandagmiddag half twee. Als ik mijn zaalrondes, operaties en echo’s gedaan heb is het tijd voor lunch. De hoofdzuster van de polikliniek wijst me echter op de overvolle wachtruimte waar patiënten al sinds de vroege ochtend zitten te wachten. Mijn collega is nog niet gearriveerd. Normaal gesproken sla ik verzoeken van verpleegkundigen om werk over te nemen af, het is immers beter om mijn grenzen aan te geven. Maar nu ik dan toch terug naar Nederland ga, kan ik er wel wat relaxter mee omgaan. Ik ben er niet zeker van of mijn collega überhaupt zal komen vandaag.

Vol frisse moed ga ik aan het werk. Al snel komt er een verpleegkundestudent binnenlopen. Of ik na het werk tijd voor haar heb. Toen ik nog maar net in Gutu was heb ik haar een aantal keer gesproken. Dat was omdat ze ineens zelf opgenomen had gelegen, nadat ze teveel medicatie had ingenomen. In haar 17-jarige leven had ze al veel ellende meegemaakt en ik voelde me absoluut niet capabel om haar daarbij te helpen. Het was mooi om haar toch te zien groeien. Af en toe gaf ik de complimenten aan haar door die ik hoorde van het hoofd van de verpleegkundigenschool. Later die middag zit ze naast me op de veranda. Bezorgd vraag ik wat ik voor haar kan doen. Ze blijkt niet voor haarzelf gekomen te zijn. Ze vindt dat ik een fout maak. De patiënten, verpleegkundigen en studenten in Gutu kunnen niet zonder me. Een half uur lang praat ze door over hoe ze in haar eigen leven en dat van anderen de vruchten van mijn werk gezien heeft.
Ze is niet de enige. De afgelopen week ben ik overladen met complimenten. Ik wist het wel en heb het mezelf de afgelopen maanden ook vaak voorgehouden. Ik ga natuurlijk ook niet terug naar Nederland omdat ik niks meer voor de patiënten kan betekenen. Ik ga terug omdat ik het steeds moeilijker vind om met de uitdagingen van het werken hier om te gaan. Mijn collega kwam uiteindelijk later die middag nog wel opdagen. Zijn aanwezigheid is de laatste weken sporadisch te noemen. Dat roept veel herinneringen op aan de problemen die ik vorig jaar met een andere collega heb gehad. Dat liep nog veel verder de spuigaten uit en er was niets dat ik eraan kon doen. Als je werk te maken heeft met leven en dood kun je niet altijd scherp je grenzen stellen. Ook de kerk in Zimbabwe, onze werkgever, kon of wilde destijds niet optreden tegen het gedrag van die collega. Nu het dezelfde kant op gaat geeft het me veel stress. En realiseer ik me dat ik het mooie werk hier alleen kan en wil doen als dat in enige vorm van samenwerking met mijn collega’s is. Zo’n samenwerking is helaas nogal ingewikkeld.
Ruim twee jaar geleden begon ik enthousiast aan mijn werk in het Gutu Mission Hospital. Ik heb ervan genoten. Ik ben dankbaar voor wat ik in het leven van mensen heb kunnen betekenen. Het is mooi dat we verbeteringen hebben kunnen aanbrengen in de gang van zaken van het management. En ik heb vooral ook heel veel geleerd. Afscheid nemen is nooit makkelijk en natuurlijk is het lastiger als het onverwachts is. Zowel voor mij als voor de mensen in het ziekenhuis. Het is echter gelopen zoals het is en het is goed zo. In Nederland zullen er ongetwijfeld ook weer genoeg mogelijkheden zijn om iets voor mensen te betekenen, om te leren en te genieten. In ieder geval zal ik nooit meer verpleegkundigen en patiënten teleur hoeven stellen omdat ik uit zelfbescherming niet het werk van een collega kan overnemen. Wat een fijn idee!
 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Miranda

    24 oktober 2015, 12:19

    Sterkte Janneke! Stel in alles je vertrouwen op Hem!
  • Anneke van den Ham

    26 oktober 2015, 12:03

    Moeilijk en jammer dat het zo loopt. Maar je hebt er nu rust bij.
    Sterkte Janneke. God's zegen gewenst , ook voor het ziekenhuis.
  • Adriaan van der Poel

    26 oktober 2015, 12:17

    Sterk van je, dat je ook deze keuze kunt maken, wat zal het moeilijk voor je zijn. Sterkte!!
  • Jan en Annie Hoogendoorn

    26 oktober 2015, 12:59

    Beste Janneke,
    Met ontroering je verhaal gelezen. Wat een teleurstelling voor jou maar ook voor de patienten daar.Begrijpelijk dat je dit niet kunt volhouden. Heel moedig dat je dit met ons deelt.Veel sterkte de laatste weken en een goede reis naar Nederland.
  • Elly en Jan van der Perk V.daal

    26 oktober 2015, 02:34

    Wijsheid toegewenst. De Eeuwige zij je in alle omstandigheden nabij.
  • Jan en Marjolijn Hellenthal

    27 oktober 2015, 09:36

    Gelukkig heeft er in deze wereld een kruis gestaan en draagt Hij alle ellende van de wereld. Dat geeft hopelijk rust als je de mensen in Gutu moet loslaten omdat het niet meer gaat met je werk daar. Strekte ook met je geestelijke reis terug naar Nederland. Je gaat vast je talenten weer inzetten t.b.v. onze medemens, waar? Dat komt later wel, vertrouw daar maar op. Eerst afscheid nemen, verwerken en uitrusten. Hartelijke groet! Jan en Marjolijn
  • Wim Oudshoorn

    28 oktober 2015, 08:45

    Janneke,

    fijn om te lezen dat dat er zoveel mensen zijn die je inzet wel waarderen,
    Gods zegen toegewenst in dit moeilijke besluit
  • Jaap en Coby van der Ham

    30 oktober 2015, 10:13

    We vinden het dapper Janneke, veel respect voor je beslissing. Sterkte bij alles. Afscheid nemen van de mensn die je hebt lief gekregen. Afscheid nemen van het werk dat je met hart en ziel deed. We wensen je rust en te weten dat het goed is zo. Gods zegenende nabijheid toegewenst.
  • Elo en Ankie Wolswinkel

    7 december 2015, 10:07

    Ik kan de reactie van die jonge verpleegkundige heel goed begrijpen! Het werk zal zonder jou door moeten gaan. Mooi, dat je positieve reacties hebt gekregen, die bevestigen dat de afgelopen 2 jaar niet tevergeefs zijn geweest. Inmiddels ligt Gutu achter je. Wij wensen je samen met je ouders een goede thuisreis! oom Elo en tante Ankie