Afstoffen en opnieuw ontdekken

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 21 november 2017 

Nederlandse predikanten op bezoek in Parijs

Ds. Arie de Fijter: Recent was ik samen met negen andere predikanten in Parijs, op uitnodiging van de GZB. De GZB ondersteunt daar een gemeentestichtingsproject dat geleid wordt door ds. Samuel Foucachon. Hij is sinds 2012 bezig een nieuwe gemeente op te bouwen in het Quartier Latin, hartje Parijs dus.
 
In Parijs staan prachtige historische kerkgebouwen, maar het aantal kerkelijke gemeenten per inwoner is erg laag. We hadden met ds. Fouchachon een paar heel inspirerende gesprekken over zijn visie, plannen en werk. En in Parijs merk je dan weer dat je dat het beste kunt doen tijdens een uitgebreide lunch met wijn. De maaltijd als een tijd van waardevolle ontmoeting. Die hadden we trouwens niet alleen met ds. Foucachon, maar ook met Harriëtte Smit. Zij was vanuit Zuid-Frankrijk naar Parijs gekomen. Voor mij erg waardevol, want mijn gemeente ondersteunt het mooie werk dat zij doet.
 
Oog voor Parijzenaars
Ds. Fouchacon bereikt met zijn gemeente jonge, hoogopgeleide Parijzenaars. Hoe? Door hen te laten zien dat het protestantse geloof een geloof is met oude wortels. Zijn sleutelwoord is revitaliseren: nieuw leven blazen in wat leeg is. Afstoffen en herwaarderen wat vergeten is. En in dat alles: God vinden. Foucachon gaat met Parijzenaars in gesprek over de geschiedenis van hun stad. En wijst daarbij op de belangrijke rol van de Reformatie in Parijs. Zijn kerk is een nieuwe kerk. Maar zijn kerk wil tegelijk een ‘oude’ kerk zijn: een kerk met diepe wortels. Daarmee heeft ds. Foucachon oog voor Parijzenaars. Want bij hen wekt een nieuwe, eigentijdse kerk, die zomaar ´ineens´ ontstaat, vooral argwaan op. Terwijl een kerk met diepe historische wortels vertrouwen wekt. Die benadering zette me aan het denken. Zou dat in Nederland ook werken, vroeg ik me af? Veel Nederlanders hebben een wantrouwende verhouding tot de geschiedenis, en de rol die de kerk daarin had. Kan de kerk, met haar lange geschiedenis opnieuw een plaats van vertrouwen en houvast worden?
 
Knus theatertje
Op zondagmorgen waren we in de kerkdienst van de gemeente van ds. Fouchacon. De gemeente komt tot nu toe samen in een knus theatertje. De dienst was uiteraard in het Frans, maar verder heel herkenbaar: we zongen bijvoorbeeld Majesté, bij ons bekend als Opwekking 181 Groot is Zijn majesteit, een aantal Geneefse Psalmen, en het prachtige lied Plonge-moi dans ta rivière d’amour (Laat mij ondergaan in uw rivier van liefde).
We vierden ook samen het avondmaal. De manier waarop dat ging raakte mij. De viering was eenvoudig, en diep tegelijk. Na een paar korte inleidende woorden pakte ds. Foucachon een groot brood, en brak dat in tweeën. Vervolgens gingen beide delen rond, en brak ieder er een stukje vanaf. Daarna twee bekers wijn. Aansluitend was er spontaan gebed van een aantal gemeenteleden. ‘Merci Jesu, merci Jesu!’ was het eenvoudige, maar diepe gebed van één van hen. Dat raakte mij. Dankbaarheid klonk er in door, dankbaar om met Jezus te mogen leven, midden in een dynamische miljoenenstad als Parijs, waar zoveel te doen, te beleven en te genieten valt.

Eerste liefde
Zending komt steeds dichterbij. Dat was voor mij de boodschap van dit bezoek aan Parijs. Ik vind dat een goede ontwikkeling. Hoe goed het ook is dat we als kerk wereldwijd zendingswerk steunen, ik ben ook blij dat de GZB de focus heeft op Europa. Het kan ons helpen te beseffen dat zendingswerk niet alleen plaatsvindt in andere culturen, maar juist nodig is in onze eigen cultuur. En het mooie van deze vorm van zending is, dat je in Europa kunt afstoffen, opdiepen, graven en ontdekken. Of, zoals ds. Foucachon aangaf: met mensen op zoek mag gaan naar hun eerste (verloren) liefde. 

Reageer op dit artikel