Albanië loopt leeg!

ill860
Aad en Dineke van der Maas | Plaatsingsdatum: 1 februari 2020 | Albanië

“Ik heb een lastige mededeling”, zei onze kerkleider een paar maanden geleden onverwachts na afloop van de kerkdienst. “Ik weet niet precies hoe ik het moet vertellen. We zijn geaccepteerd om naar Canada te emigreren. Alsjeblieft, bid voor ons dat we een goed besluit nemen”. Tja, dacht ik: “Waar moet ik nu voor bidden? Uiteraard gun ik jou en je gezinnetje een mooie toekomst. Maar hoe kun je ons kerkje nu zomaar achter laten? Je hebt een fulltimebaan bij dit kerkje (van bijna 20 leden) en een salaris via een Amerikaanse donor. Hoe kun je dan ineens weggaan?”
 
Albanezen zijn trots op hun land. En terecht! Er is immers een prachtige natuur, er zijn veel grondstoffen en de mensen zijn enorm gastvrij. Maar de andere kant is dat werkloosheid, armoede en corruptie veel mensen moedeloos maakt. Een goede opleiding zegt nog niks over een goede baan. Een baan krijg je alleen als je vrienden hebt, die op de juiste positie zitten. Of als je een toekomstige werkgever omkoopt. De bedragen daarvoor lopen op tot 5000 euro. Veel Albanezen willen dus zo snel mogelijk weg. In andere Balkan landen, zoals Kroatië, Bulgarije, Roemenië en Slovenië neemt de migratie intussen af. Maar voor Albanië geldt dat absoluut nog niet. Eén derde van de bevolking heeft het land in de laatste 25 jaar verlaten. Duizenden Albanezen hebben een asielpoging gewaagd in Duitsland of Frankrijk. Daarmee staan ze al jaren bovenaan de asielzoekerslijst, samen met bv. Afghanen en Syriërs. 97% van de Albanezen wordt echter afgewezen, omdat Albanië als veilig land wordt gezien.
 
De Albanezen hadden in 2019 gehoopt op een positief besluit van de Europese Unie. Maar Albanië werd nog niet toegelaten als kandidaatlid. En dus denken  nog meer mensen dan voorheen erover na om te vertrekken. De mogelijkheden om legaal te emigreren zijn overigens wel toegenomen. Vooral Duitsland is actief op zoek naar goedkope arbeidskrachten voor de schoonmaak en de zorg. Er zijn speciale uitzendbureaus, die hen voor veel geld aan een baan en woning helpen. De generatie van 20-50 jaar vertrekt in hoog tempo. Ook onze naaste buren (een jong gezin) wonen sinds 2019 in Duitsland. Alleen de oudere generatie blijft achter. En er zijn maar heel weinig mensen die na een aantal jaar terugkeren. Het land loopt dus leeg. De Albanese regering doet er weinig aan. Het enige wat ik pas hoorde is dat besloten was om vanaf 2020 geboortepremies te geven. Op die manier probeert men de bevolkingsafname nog enigszins te temperen.
 


Ook in de kerken is dezelfde trend duidelijk te zien. Heel vaak hoor ik van kerkleiders: “Ja, we hadden goede jeugdleiders. Een geweldig stel! Maar ze zijn vorige maand vertrokken naar …..”, of: “De helft van onze kerkleden is in de afgelopen 5 jaar geëmigreerd. We moeten steeds opnieuw beginnen. Daarom hebben we op dit moment geen goede leiders”. Ik probeer hen te motiveren om toch door te gaan en te blijven inzetten op training van nieuwe mensen. Maar vaak kan ik hun teleurstelling en vermoeidheid goed begrijpen.
 
Onze voorganger heeft trouwens besloten om inderdaad te vertrekken. Nog een paar weken en dan heeft ons kerkje dus geen voorganger meer. Omdat er geen kerkenraad is, zullen nu in allerijl twee mannen als ouderling worden ingezegend. Ik heb toegezegd regelmatig te blijven preken. We hopen en bidden dat ons kerkje op die manier nog even kan doorgaan. Maar eerlijk gezegd maak ik me wel zorgen…
 

Reageer op dit artikel