Bezoek uit Wit-Rusland

ill860
Leendert en Nelleke Wolters | Plaatsingsdatum: 11 januari 2021 | TsjechiĆ«

“Ik had een gezegende tijd, toen ik gevangen zat. God heeft me in die vier dagen beschermd en kracht gegeven. En doordat ik vrede had vroegen mensen aan mij: Hoe kun je nog zo blij kijken in deze ellende? Ik kon hen toen over Jezus vertellen. Mooi toch?”
Aan het woord is Igor, een kleine, donkerharige Russische man die in Wit-Rusland woont. Via via hadden we hadden gehoord van zijn haastige aftocht naar Praag en nodigden we hem uit omdat hij misschien vrienden en hulp nodig had. Tot onze verwondering vertelde hij ons alles dat ertoe had geleid dat hij nu hier was.


En wij delen dit verhaal omdat de situatie in Wit-Rusland maar beperkt in de Europese media onder de aandacht wordt gebracht en ook omdat de Wit-Russische situatie veel Tsjechen erg aan het hart gaat. Ze herkennen zichzelf erin.
 
Op een dag kwam Igor uit zijn werk. Hij besloot door het centrum te gaan, waar die avond een protestactie zou zijn. Hij wist dat er jongeren uit zijn kerk naartoe zouden gaan en hij wilde een oogje in het zeil houden. Terwijl hij daar rondliep, zag hij de voorbereidingen die de politie trof voor de verwachte demonstratie, en hij liep op hen af.
“Ik ben christen. Zal ik even met jullie bidden? Jullie hebben een zware avond voor de boeg.”
De agenten deinsden terug en lieten Igor duidelijk merken dat zijn gebed niet gewenst was. Verderop zag hij scherpschuttersgeweren uit de bosjes steken, waarmee (niet-dodelijke) stungranaten worden afgevuurd om demonstraties te verstoren. Igor realiseerde zich toen dat dit weinig goeds betekende en belde zijn kinderen om ze te vertellen uit het centrum weg te gaan.
De politie zag hem aan de telefoon, en interpreteerde dit heel anders. Misschien belde hij wel demonstranten om hén te vertellen ergens anders te gaan demonstreren en dat was de bedoeling niet. Daarop werd hij bij zijn auto omsingeld door politie. Tot zijn verbijstering werd hij in elkaar geslagen en gearresteerd.
Samen met honderden anderen werd hij opgesloten in een gymzaal. Door de massale arrestaties die voortdurend plaatsvinden in Wit-Rusland, zaten gevangenissen allang vol.  De eerste twee dagen kregen ze geen eten en drinken en ook contact met de buitenwereld was niet mogelijk. Door Gods genade werd Igor niet meer mishandeld. Veel van zijn medegevangenen helaas wel en de angst onder hen was groot: “We worden morgen allemaal vermoord!”
 
Igor ervaart dat God met hem is, en dat Hij gelegenheden geeft om het evangelie te delen. Met de dienstdoende agenten spreekt hij af dat ze, wanneer hij vrij is, elkaar zullen opzoeken. Al snel, na slechts vier dagen komt Igor vrij en wordt zijn verblijfsvergunning ingetrokken. Na 25 jaar in Wit-Rusland is Igor ineens een illegaal. Hij besluit zijn uitzetting niet af te wachten en vliegt halsoverkop naar Praag, op uitnodiging van de Tsjechische regering, ook om er fysiek weer bovenop te komen. Zo belandt hij in onze huiskamer om ons over de zegeningen van zijn kortstondige gevangenschap te vertellen.
 
Het was bijzonder voor de Tsjechen uit onze kerk die die avond ook bij ons waren, om hem te ontmoeten. Tsjechen zijn erg betrokken op de situatie in Wit-Rusland. Zij zelf hebben immers ook door middel van geweldloze demonstraties het regime omver willen werpen? Daarom leven de Tsjechen mee. In kerken wordt hier voor die situatie gebeden. Het is opmerkelijk, omdat er in veel kerken nauwelijks aandacht is voor andere landen. In een etalage om de hoek, hing een verdwaalde steunbetuiging aan Wit-Rusland (zie foto).
 
“Wat nu dan Igor? Blijf je nu hier als vluchteling?” Nee, dat niet. Zijn familie is immers daar? Trouwens, hij moet ook zijn belofte aan de agenten om hen op te zoeken nakomen, toch? Igor gaat binnenkort weer terug, wachtend op politiek betere tijden en dan zijn vergunning weer terug te krijgen.
We waren onder de indruk van Igors verhaal. Hij ging op een dag van huis en vond zichzelf aan het einde van die dag, gebutst en gedeukt, vastgezet zonder reden. Maar hij was “bereid om te getuigen van de hoop die in hem was.” Wat een inspirerend voorbeeld is hij voor ons. Zomaar op een agent afstappen om hem aan te bieden om voor hem te bidden? Met een blijmoedig gezicht gevangen te zitten zonder eten en ondertussen anderen troost en hoop te bieden, inclusief de politie? We voelden ons gezegend dat hij een avond bij ons was. We voelden ons bijna ongemakkelijk dat we in zo’n vrij en vredig land wonen. Nadat we voor Igor gebeden hadden, namen we weer afscheid van hem. We hopen hem terug te zien onder normalere omstandigheden.
Toen we hem vroegen of we zijn verhaal mochten delen, zei hij: “Graag! Hoe meer mensen hiervoor bidden, hoe beter het is.”

(c) Afbeeldingen: Humo.be, France24

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.