Buren

ill860
Mark en Corine Godeschalk | Plaatsingsdatum: 29 december 2017 | Democratische Republiek Congo

Zondagmiddag klokslag 3 uur staat hij op de stoep. Hij heeft niet zijn vrouw en kinderen meegenomen, want hij vond dat hij dat eerst aan ons had moeten vragen. We verbazen ons over zijn sensitiviteit voor onze Westerse gebruiken. We zijn gewend dat mensen zonder tijdsaankondiging (of tenminste te laat) met een heel gezin (en soms nog een buurmeisje ofzo) aan komen zetten. Maar hij komt precies op de tijd die hij had gezegd.

Het is een open gesprek. Opener dan met veel andere mensen hier. Misschien komt het door zijn achtergrond. Hij komt niet uit Rwanda. Hij is Burundees. Met zijn vrouw en kinderen is hij vanuit zijn land Burundi gevlucht naar Rwanda. De eerste tijd zaten ze in een vluchtelingenkamp in Rwanda. De omstandigheden daar waren niet best. Maar gelukkig werd hem werk aangeboden in Rwanda en kon hij met zijn vrouw en drie kinderen uit het kamp. Ook nu is het nog niet makkelijk. Geen geld voor schoolgeld, soms geen geld voor eten. Maar alles is beter dan waar hij vandaan komt. Hij dankt God voor het leven dat hij nu mag hebben.

Hij toont een filmpje en foto’s uit zijn land. Ik zie mensen schieten, lijken op een rijtje, rellen. “Dit was op 15 minuten lopen van mijn huis”, en “mijn kinderen hebben er nog last van”. Wat weet ik eigenlijk weinig van zijn land. Hij vertelt. Het is vlakker dan Rwanda. Maar heeft dezelfde bevolkingsgroepen en een taal die vrijwel indentiek is. Hij is vrij duidelijk: het geweld in zijn land is etnisch getint. Een aantal oudere Rwandezen die hij sprak, vinden de situatie in Burundi lijken op de situatie in Rwanda een jaar voordat daar de genocide plaatsvond. Dat verrast me. Ik lees in de (westerse) kranten toch vooral dat de crisis in Burundi ontstond doordat de president een ongrondwettelijke derde termijn wenste? Maar het nieuws wordt bewust gekleurd door de overheid, zegt onze gast.

Het bezoek zet ons aan het denken en we zijn geraakt door zijn verhaal. Wat weten we eigenlijk van ons buurland? En kan een genocide zoals in Rwanda plaatsvond ook daar plaatsvinden? Samen bidden we voor zijn land en zijn familie en vrienden in het geweld of in het vluchtelingenkamp.

Daarna gaat hij naar huis. Ik begeleid hem naar buiten, tot voorbij onze poort. En we lopen door tot we aankomen bij zijn huis. Ik ontmoet zijn vrouw en kinderen. En daarna begeleiden zij mij weer naar mijn huis terug. Een typisch Afrikaans vriendschappelijk gebruik.

Dit verhaal zet ons scherp en roept ons en hopelijk ook u/jou op om te bidden voor (blijvende) vrede in het Afrika rondom de grote meren (Rwanda, Burundi, DR Congo, Uganda, Kenya, Tanzania).

Deze blog is ongedateerd en uit veiligheidsoverwegingen zijn geen identificerende gegevens van de betreffende persoon vermeld.


De foto is gemaakt op het 3-landen-punt en genomen vanaf Rwanda met recht vooruit heuvels van Burundi en rechts DR Congo, gescheiden door een splitsende rivier. 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Trudi

    29 december 2017, 07:59

    Hoi Mark en Corinne,
    Alvast een goede jaarwisseling en Gods zegen voor het nieuwe jaar. Sterkte met het afscheid nemen van alle mensen in Rwanda. Het zal niet meevallen om iedereen achter te laten. Vooral ook omdat het zo anders gelopen is dan jullie verwacht hadden. In ieder geval wel heel fijn dat er iets nieuws gevonden is. Maar voordat je daaraan gaat beginnen eerst nog een welverdiend verlof in Nederland. Een goede reis en tot ziens in Rotterdam.

    Hartelijke groet,
    Trudi