Dag hardlooprondje, welkom vriendschap

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 28 mei 2020 

Nu Frankrijk uit de lockdown kruipt, kunnen contacten die tijdens de lockdownperiode ontstonden uitgroeien tot vriendschappen.

In Frankrijk leven we sinds 11 mei ons post-lockdown leven: kinderen mogen weer in kleine groepjes naar school, meer winkels zijn open en autoverkeer is weer zicht- en hoorbaar in de straat en op de snelweg. Je mag niet verder dan honderd kilometer in vogelvlucht vanaf je woonadres en het dragen van een mondkapje is verplicht in alle openbare ruimtes, maar dankbaarheid overheerst bij de Fransen voor de iets-meer-beweegruimte en de mogelijkheid tot sociale ontmoeting na 55 dagen totale lockdown.

De komende dagen moet blijken of de Fransen de opgelegde hygiënevoorschriften voldoende in acht nemen. We passeren namelijk deze week de vijftiende dag van de versoepelingen, en die is cruciaal gezien de incubatietijd van mogelijke besmettingen. De beoordeling van dit resultaat zal het dagelijkse Franse leven bepalen voor de komende maanden. Sinds 1 maart heeft het coronavirus ruim 28.000 Franse slachtoffers geëist volgens Santé Publique France, een instituut vergelijkbaar met het RIVM in Nederland. Ik hoop dat we niet terug hoeven naar de lockdown. Want boodschappen doen zonder een vooraf ingevuld formulier op zak waar op staat waarom je buiten bent, is zo veel prettiger dan met zo’n attest.

En weer langer dan een uur en verder dan een kilometer buiten mogen lopen voelt als ware vrijheid. Sociaal gezien is er weer ruimte voor ontmoetingen: het is heerlijk om niet meer op de klok te hoeven kijken of je uur ‘buitentijd’ al voorbij is. Maar dat je nu ‘gewoon’ op gepaste afstand op een bankje rustig kan zitten en luisteren naar iemands verhaal, of weer een bak thee bij iemand op het balkon te kunnen drinken

Mediatieve start
De lockdownperiode heeft me gestimuleerd om iedere morgen vroeg een rondje hard te lopen in mijn wijk. In eerste instantie was het bedoeld als een meditatieve start van de dag: mijn sociale-lockdownisolatie even doorbreken door een frisse neus te halen en in beweging te zijn. Iedere morgen kwam ik dezelfde mensen tegen en werd er ‘gebonjourd’. Door de weken heen kwam het regelmatig van ‘bonjour’ tot een praatje. Sommige praatjes verdiepten zich tot een gesprek, en gesprekken werden uiteindelijk een ontmoeting.

De dagelijkse ochtend (hard-) looprondjes hebben mijn liefde voor de wijk doen groeien en ze leidden tot waardevolle nieuwe buurtcontacten. Zo ontmoette ik een blind geworden moeder met haar zoon: Gisèle (83) en Guy (58). Gisèle werd een aantal jaren voordat de Tweede Wereldoorlog uitbrak geboren. Ze verloor op jonge leeftijd haar ouders en kwam als klein meisje terecht in een weeshuis in het centrum van Aix, bij de katholieke orde van de Zusters van de Liefde, waar ze tot haar achttiende verbleef.

Ze is een moedige vrouw, die vertelt hoe gebeurtenissen haar gevormd hebben. Ze heeft geleerd met weinig te kunnen leven en ze is dankbaar. Haar zoon, een voormalige professionele bokser, levend van een minimum inkomen, zorgt voor zijn moeder. Sinds de start van de coronatijd bezoekt hij haar iedere morgen vroeg, doet de boodschapjes en loopt een blokje om met haar. Ze rusten op een bankje en genieten van de zingende vogels, de bloemengeuren, de warme zonnestralen. En ze verwelkomen voorbijgangers, zoals ik. 
 
Afgelopen zondag liep ik weer in alle vroegte mijn buurt-rondje. In de verte zag ik Guy al lopen, hard zwaaiend. „Harriëtte, de koffie en thee staat klaar, m’n moeder verwacht je!” Bij de bakker kocht ik snel wat croissants en chocoladebroodjes en zo zat ik even later op hun balkon met een kop thee te ontbijten om acht uur op zondagmorgen.

De heftigheid van het leven
Ze lieten familiefoto’s zien, waaronder een prachtige foto van Gisèle met haar moeder. Er vloeiden tranen… Babyfoto’s van Guy volgden: een vrolijk jong met prachtig haar en een kruis zichtbaar op z’n borst. „Ja, dat geloof van toen met z’n riten zijn we kwijtgeraakt door alle heftigheid van het leven, maar in normale tijden ga ik iedere week met mijn dochter naar de kathedraal om een kaarsje te branden voor familieleden in moeilijkheden, en om voor hen te bidden. Licht ontsteken, steeds weer en licht zijn voor de ander, dat blijft voor mij belangrijk”, vertelde Gisèle.

Het is mooi om mensen in hun context te mogen groeten en sporen van geloof te ontmoeten. Bij mijn vertrek zei ze: ,,Je weet nu de weg! Altijd welkom! De geheime code is drie keer bellen achter elkaar, dan weet ik dat het goed volk is! Abientôt (tot snel)!”

Teruglopend naar huis op deze zondag tussen Hemelvaart en Pinksteren moest ik opeens denken aan de woorden van Jezus: ‘Als iemand jullie hartelijk ontvangt, dan ontvangt hij Mij. En hij ontvangt niet alleen Mij, maar ook God, die Mij gestuurd heeft.’ Prachtig Jezus-missionair-totzegen-zijn-zonder-woorden. Wat liep m’n ochtend anders dan gepland, maar een mooiere start van die morgen had ik niet kunnen bedenken. Dag hardlooprondje, welkom buurtvriendschap.

Bron: Het Friesch Dagblad 26 mei 2020

Reageer op dit artikel