David en Corona 2

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 14 mei 2020 

We komen David regelmatig tegen in de wijk. Vaak zit hij bij de ingang van een van de supermarkten. Als we daar onze boodschappen doen nemen we ook wat voor hem mee. We weten inmiddels dat hij van melk houdt.

Deze week zat David met een groepje van vier in het gras naast de weg. Wij waren op weg naar de winkel en namen een en ander voor hen mee voor het geval zij daar nog waren op de terugweg. Maar nee, het groepje was verdwenen. Alleen David kwam ons tegemoet. We gaven hem wat van onze boodschappen, maar daarna gebeurde er iets, waar we normaal geen aandacht aan zouden hebben gegeven.

Nu wel. Het is 2020 en in heel de wereld zijn andere regels gaan gelden. Zo houden we een afstand van 1,5 meter in acht als we iemand ontmoeten. Maar David pakt Peter hartelijk vast om hem te begroeten, zoals hier gebruikelijk doet hij dat bij mij als vrouw niet. Hem wijzen op de 1,5 meter-regel was op dit moment geen optie. Hoe vaak zou deze man al afgewezen zijn in zijn leven?

We praten een poosje. Het gaat relatief goed met hem, maar we begrijpen dat hij behoefte heeft aan ondergoed. De andere dag brengen we hem dat als hij weer op zijn gebruikelijke plekje zit bij de supermarkt.

Dit kleine voorval deed me denken aan de geschiedenis uit Mattheüs 8, waar een melaatse bij Jezus komt en vraagt om genezing. Jezus stak Zijn hand uit, raakte hem aan en genas hem. Niemand raakte een melaatse aan, Hij wel!

Diezelfde avond lezen we over pater Damiaan. In de 19e eeuw ging deze pater wonen in een kolonie waar meer dan 800 leprapatiënten woonden. Hij was een priester voor hen en heeft op allerlei terreinen veel voor deze mensen betekend. Hij stierf op 49 jarige leeftijd…aan lepra.

Verderop hier in het land is een instelling voor mensen die lijden aan tuberculose. Er is veel eenzaamheid onder deze groep. Vanwege de besmettelijkheid krijgen zij weinig of geen bezoek. Er is een groepje mensen voor wie het een roeping is geworden om juist bij deze mensen op bezoek te gaan. Zodat zij ervaren dat ze niet alleen zijn.

Ja, wij houden ons aan de regels.

Maar één moment op deze dag konden we het even niet.

Deze blog is geschreven door werkers in Centraal-Azië. Vanwege de veiligheid kunnen wij geen namen noemen van de werkers.
Tevens is deze blog een vervolg op het eerste deel 'David en Corona'. Lees deel 1 hier

Reageer op dit artikel