de baas zijn is nog niet zo makkelijk...

ill860
Janneke Wolswinkel | Plaatsingsdatum: 26 februari 2015 | Zimbabwe

Nog geen 30 jaar en al ziekenhuisdirecteur! Dat sms je kreeg ik van een betrokken familielid op de dag dat ik door de kerk gevraagd was een tijdje waarnemend directeur te zijn. Dat nadat mijn twee collega’s allebei per 1 januari vertrokken waren. In Zimbabwe is de meest ervaren dokter automatisch de directeur van het ziekenhuis. Het is een gek gevoel om leiding te geven aan mensen die soms al 10 of 30 jaar hun functie vervullen binnen het managementteam en al heel wat directeuren hebben zien gaan en komen.

Er zijn al weken nauwelijks medicijnen in het ziekenhuis en nu ik dan toch de baas ben is de missie duidelijk. Ik praat met het hoofd van de financiën en we besluiten voor 1500 dollar aan medicijnen en handschoenen te bestellen. Daarmee hebben we dan de komende weken in ieder geval weer de basismedicatie beschikbaar. Voor andere medicijnen gaan patiënten dan naar de privé apotheek op de markt vijf kilometer verderop. Er zijn er twee en ze floreren mede dankzij de slechte voorraad in onze apotheek. Ik ga tevreden naar huis. De eerste stap is gezet.

De volgende dag blijkt dat niet alleen de apotheek maar ook de keuken geen voorraad meer heeft. Daar wordt eten gekookt voor de patiënten die opgenomen liggen. De 1500 wordt noodgedwongen door midden gedeeld. Patiënten moeten ten slotte ook eten. Verder blijkt dat het salaris en de kerstbonus van het deel van het personeel dat door het ziekenhuis wordt betaald wordt ook nog niet uitbetaald is. Zucht. Gelukkig wordt maar een klein deel van het personeel door het ziekenhuis zelf betaald.

Natuurlijk is het niet nieuw voor me dat het ziekenhuis financiële problemen heeft. Al eerder schreef ik over patiënten die geen geld hebben voor de ziekenhuisrekening en het continue niet beschikbaar zijn van spullen in het ziekenhuis. Die twee hebben natuurlijk met elkaar te maken. De enige oplossing is dan ook het aansterken van de economie in Zimbabwe. Aangezien ik daar geen invloed op heb en het ook nog wel een tijdje kan duren beperk ik me nu maar tot maatregelen die hopelijk het ziekenhuis meer inkomen zullen geven op de langere termijn. 

Na een paar dagen van financiële tegenvallers is er uiteindelijk ook goed nieuws. Uit het HIV programma van de Nederlandse overheid en de GZB komt geld beschikbaar voor medicijnen. We besluiten dit geld op een aparte rekening te zetten en alleen de winst naar het ziekenhuis te laten gaan. Het beschikbare fonds zou dan moeten kunnen zorgen voor een continue beschikbaarheid van medicijnen, wat de reputatie van het ziekenhuis en het inkomen aanzienlijk moet kunnen verhogen. Het klinkt prachtig, maar is een administratieve uitdaging. Ook is er een maar: er zijn nogal wat groepen mensen die recht hebben op gratis behandeling en als de grote voorraad medicijnen die we nu gaan kopen gratis verdwijnt naar desbetreffende groepen, dan is het fonds natuurlijk snel leeg. Als ziekenhuismanagement besluiten we dan ook om die gratis medicijnen aan banden te gaan leggen, ook voor ons eigen personeel. Ik ben blij met de maatregel maar realiseer me ook dat ik een maand na aantreden de meest impopulaire maatregel van de afgelopen tien jaar neem. Toch is de timing wel goed: mocht het personeel met tomaten gaan gooien of anderszins dan kom ik toch al snel naar Nederland!J Ik zie uit naar dit bezoek en hoop jullie te kunnen ontmoeten.

Data: 10 maart Heinenoord, 15 maart Krimpen aan de Ijssel, 16 maart Nieuwland, 18 maart Langerak, 19 maart Kockengen, 25 maart Jaarsveld, 26 maart Veenendaal, Westerkerk. Mail even voor meer informatie.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Ankie Wolswinkel

    2 maart 2015, 09:35

    Stoer hoor om als jonge directeur al gelijk een impopulaire maatregel te nemen! Maar ja ..... alles in belang van de patiënt natuurlijk! Wij wensen je deze week een goede reis en hopen je snel te ontmoeten! Oom Elo en tante Ankie
  • william en machteld

    26 mei 2015, 10:47

    Mooie blog Janneke, van de ene uitdaging naar de andere. Gelukkig is er weer ruimte voor de Geest om te waaien. Door jouw inlevingsvermogen, toewijding en enthousiasme. Groetjes van William en Machteld.