De school in Kab Elias

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 21 april 2016 

Onlangs werd in Kab Elias in Libanon een schooltje geopend voor kinderen van Syrische vluchtelingen. Kinderen van 10, 11 jaar die nog niet eens kunnen lezen en rekenen, krijgen eindelijk weer de kans om naar school te gaan. Wilbert van Saane (zendingswerker in Libanon) en GZB'er Arie van der Poel brachten een bezoek.

Wilbert: “Als de bel klinkt, lopen de kinderen keurig in een rij de klaslokalen uit. Hun handen rusten op de schouder van het kind voor hen. De meeste kinderen dragen versleten kleding en afgetrapte schoenen. Maar toch kijken ze mij trots aan, want dit is hun school! Even later schallen hun stemmen over het kleine, ommuurde schoolplein: ze roepen, ze zingen, ze lachen.
 
Twee maanden geleden gingen deze kinderen nog niet naar school. De meesten wonen met honderden andere Syrische vluchtelingen in een tentenkamp; in sommige gevallen hebben hun ouders een eenvoudige kamer kunnen huren, waarin het hele gezin eet, slaapt en zich wast. Sommige kinderen zijn al vijf jaar in Libanon. Na jaren van verveling brengt deze school eindelijk structuur en vooruitgang in hun leven. Geen wonder dat ze zo trots zijn!
 
De school staat pal naast de Presbyteriaanse Kerk van Kab Elias, een dorp in de Bekaavallei dat nestelt tegen de helling van het Libanon-gebergte. Vroeger was het gebouw in gebruik als protestantse dorpsschool. Aan het begin van de Syrische crisis werden er gezinnen opgevangen die Syrië ontvluchtten. Nu is het weer in gebruik als school. Er komen 46 kinderen naar de school; 28 meisjes en 18 jongens. Ze zijn verdeeld over drie klassen: 6-7 jaar, 8-9 jaar en 10-11 jaar. Het predikantenechtpaar Toni en Ramaq Abboud geeft leiding aan het project.
 
“Toen de kinderen hier aankwamen, konden ze niet lezen en schrijven,” vertelt Ramaq. “Ze waren het niet gewend om in groepen te functioneren en in klaslokalen te zitten. We zijn nu 27 schooldagen verder en we zien enorme vooruitgang.” Haar man vult aan: “We leggen nadruk op het onderwijzen van christelijke normen en waarden. Zo geven we iets van onze christelijke cultuur door aan deze kinderen.”
 


Ramaq denkt dat deze kinderen nog lang in Libanon zullen blijven. “Veel kinderen komen uit Daraa, in het zuiden van Syrië. Daar is het inmiddels rustig. De overheid heeft het daar nu voor het zeggen. Maar er is in Syrië geen geld te verdienen. De vaders van de gezinnen hebben hier eenvoudige baantjes gevonden en ze blijven liever hier.”
 
De kinderen hebben in Libanon beslist geen onbezorgde jeugd. Ramaq wijst mij op een zevenjarig meisje dat vooraan in de klas zit. “Haar moeder is overleden en zij is de oudste thuis. Als ze uit school komt, dan moet zij thuis de was doen, schoonmaken en koken.” Een ander meisje in de klas heeft een aangeboren longafwijking. Ramaq vertelt dat ze moeite heeft om te spreken. “We proberen haar zoveel mogelijk verder te helpen, maar we hebben eigenlijk specialisten nodig.”
 
Drie jonge vrouwen verzorgen het onderwijs. Ramaq vertelt mij dat het niet gemakkelijk was om personeel te vinden. “Veel mensen willen zich niet inlaten met Syrische vluchtelingen. Ook geeft het geen prestige om les te geven op een school als de onze.” Ze voegt toe: “Wat voor mij juist telt is dat de onderwijzers van de kinderen houden. Zonder liefde kan dit werk niet gedaan worden.”
 
De Presbyteriaanse Kerk van Syrië en Libanon heeft inmiddels op drie verschillende plaatsen zulke schooltjes gestart. De Kerk beseft dat een nieuwe fase in de opvang van Syrische vluchtelingen is aangebroken: het gaat nu minder om noodhulp en meer om duurzame oplossingen. Scholing voor kinderen die jarenlang geen onderwijs genoten krijgt prioriteit, want deze kinderen zullen het nieuwe Syrië vormen.
 
De schoolramen bieden een prachtig uitzicht over de verraderlijk rustieke Bekaavallei. De Hermon torent hoog boven alles uit; er ligt nog sneeuw op de toppen van de berg. Het uitzicht en de woorden van Ramaq doen mij denken aan Psalm 133. “Waar liefde woont, gebiedt de HEER zijn zegen.”
 
De GZB helpt zodat vluchtelingenkinderen eindelijk weer naar school kunnen. Uw steun is onmisbaar. Klik hier voor meer informatie en om te doneren.



Wilbert en Rima van Saane zijn uitgezonden door Interserve naar Beiroet en worden mede ondersteund door GZB en KerkinActie.

Reageer op dit artikel