De straat van de zonde

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 16 april 2019 

‘Kerk in de wijk’ is een gevleugelde uitdrukking in Nederland. Je wilt immers als gemeente graag van betekenis zijn voor de mensen om je heen. We willen de blik naar buiten richten. Soms is dat echter heel spannend. In de oudste Presbyteriaanse gemeente in Medellin ervaar je dat aan den lijve. De kerk is prachtig, meer dan 140 jaar oud. Ds.Sixto woont samen met zijn vrouw en twee kinderen in een appartement naast de kerk. Een prachtige dadelpalm in de open ruimte, met veel planten en bloemen ligt tussen pastorie en kerk. Het is een oase.

Dan loop je door de poort naar buiten en passeer je een zwaar ijzeren hek, en daarachter ligt de ‘wijk’. Rechts van de poort liggen vier of vijf daklozen langs de muur. Ernstig vervuild. Aan de overkant liggen er nog meer, zwaar aan de drugs. De geur van marihuana ruik je zelfs binnen in de kerk. Links hangen twee travestieten zwaar opgemaakt tegen het hek van de kerk. Je slaat rechtsaf en je loopt naar het plein en onderweg passeer je schaars geklede prostituees. Je voelt je bijzonder ongemakkelijk in deze straat, die niet voor niets ‘de straat van de zonde’ wordt genoemd.

Moet je hier kerk zijn? Er is al heel wat gesproken over het verkopen van de kerk om ergens anders een nieuwe start te maken. Het is immers nogal wat dat de gemeenteleden in deze wereld naar de kerk moeten komen. Snel met de taxi naar de kerk, vlug uitstappen en met je kinderen naar de veilige wereld binnen de kerk. Toch is het nu geen onderwerp van gesprek meer. De kerkenraad en de gemeente geloven dat God hen deze plek heeft gegeven en dat het hun roeping is om midden in deze verloren context gemeente van Christus te zijn. En ze proberen naar deze mensen uit te reiken. Ze bieden hen gelegenheid om zich te wassen, geven vervangende kleding die gemeenteleden beschikbaar stellen. Helpt dat? Niet dat het mensen zo maar veranderd, de problematiek is immens. ‘Maar het geeft hen even het gevoel mens te zijn en dat er anderen zijn die om hen geven’, is het antwoord van Sixto. Maar je voelt hoe diep de kloof tussen de kerk en deze wereld. Toch verlangen ze ernaar om meer te doen, ze bidden om de leiding van God.

Kerk zijn in de wijk is een vraag die ons ook in Nederland bezig houdt. Wat ik hier leer, is dat je niet persé alles moet willen, maar dat je simpelweg moet beginnen bij wat je hebt en wat je kunt. Delen van wat je hebt ontvangen en standhouden zelfs als het wanhopig lijkt. We geloven immers in een God bij wie alle dingen mogelijk zijn en die onze gebrekkige pogingen tot zegen kan laten zijn. Misschien goed om eens op deze manier om ons heen te kijken. En dan ook maar gelijk te bidden voor de kerk in Colombia en op al die andere plekken waar gemeenten midden in een uitzichtloze wereld hun weg zoeken.
 
Jan Ouwehand
directeur GZB

Op de foto staat John Lindhout, zendingswerker GZB.

Reageer op dit artikel