Lees meer » Jaarthema
2016-2017

Debora

ill860
Rieneke en Gert van de Pol | Plaatsingsdatum: 20 maart 2017 | Malawi

Vanaf maandag 6 maart verblijven we voor een week of vijf, zes in een klein dorp in Noord-Malawi: Kawaza, zo'n vier kilometer ten noorden van Bolero. We vinden onderdak in het gezin van ba Kondwani Mkandawire en ba Smeda Chiwone.
De bedoeling van deze periode vatten we het best samen met de volgende kernwoorden:
  • Taal - Chitumbuka leren.
  • Ontmoeting - Malawianen ontmoeten op de plek waar ze wonen en leven.
  • Cultuur - Thuisraken in de cultuur en levenswijze van mensen hier.
  • Kerk - De alledaagse praktijk van het kerkzijn in zo'n dorp ervaren.
Voor ons is dit een belangrijke periode. Rieneke zal in haar werk vaak op 'outreach' gaan, de dorpen rond Ekwendeni intrekken. Vaak zal ze dus in situaties terecht komen, die we nu van binnenuit meemaken. Gert gaat de kerk helpen om het bijbelstudieprogramma verder te versterken en uit te bouwen. Dat kan onmogelijk zonder gezien, gehoord en gevoeld  te hebben hoe de meeste mensen hier leven.
In onze blogs delen we iets van onze ervaringen.


Ba Kondwani en ba Smeda zijn naar hun akker, zo'n twintig minuten lopen vanaf hun huis. De kinderen zijn naar school. We hebben dus het rijk alleen. Voor het eerst in twee weken hebben we een hele ochtend waarop we rustig en ongestoord kunnen studeren, schrijven en lezen. Heerlijk!
Om vijf over negen staat opeens Debora voor onze neus. Zij draait in het gezin van de familie Mkandawire mee als was ze hun eigen dochter. Ze is echter een kleindochter van ba Smeda’s broer. Daarom noemt ze ba Smeda geen ‘mama’, maar ‘buya’ – oma. Een man die de leeftijd heeft dat hij je broer zou kunnen zijn, noem je hier al gauw ‘broer’ (ook al is hij je neef of zelfs helemaal geen familie); een vrouw die tot de generatie van je eigen ouders behoort spreek je aan als ‘mama’ en als ze ongeveer net zo oud is als je oma spreek je haar aan met ‘buya’.
De moeder van Debora is jaren geleden gescheiden, leerde een andere man kennen met wie ze naar Zuid-Afrika vertrok. Ze heeft werk gevonden bij een blanke familie, als hulp in de huishouding. Inmiddels is het vier jaar geleden dat ze vertrokken is. Sindsdien woont Debora in het gezin Mkandawire en heeft ze haar moeder niet gezien.
We proberen in ons beste Chitumbuka van Debora te weten te komen, waarom ze uit school is teruggekomen. We maken al gauw op dat het om geld gaat: MWK 3.000, ongeveer vier euro. Het lijkt ons maar het beste om te proberen onze gastheer op zijn akker telefonisch te bereiken. Dat lukt en we laten eerst Debora met hem praten. Daarna neem ik het over. “We gaan vanmiddag naar school om het geld te betalen - het is voor het schoolfonds”, zegt ba Kondwani. Zo gaat dat in Malawi: als een bijdrage voor de school niet op tijd betaald is, wordt het kind naar huis gestuurd en mag het pas terugkomen als het verschuldigde bedrag voldaan is. "Ze kan ook even naar opa gaan, dan kan die het bedrag nu even betalen”, vervolgt ba Kondwani. Dat kan, want opa woont in het huis naast ons. “Maar kunnen wij het niet gewoon even aan haar meegeven?”, vragen wij. Dat had ba Kondwani natuurlijk zelf niet willen voorstellen, maar hij is dankbaar dat we dat willen doen.
Gelukkig hebben we het bedrag gepast in onze portemonnees zitten. We doen er een papier om heen (een enveloppe hebben we niet) en we geven het aan Debora. Die doet het netjes in haar tas en verdwijnt dan. Ze kan toch naar school vandaag.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.