Dicht bij Gods hart

ill860
Heleen van den Berg | Plaatsingsdatum: 2 augustus 2018 | Libanon

Soms heb je dat even nodig, dat mensen je vertellen hoe belangrijk je werk is. Elke dag ben ik weer dankbaar dat ik naar m’n werk mag gaan. En als ik zie hoe toegewijd de juffen omgaan met de kinderen en hoe de kinderen ontwikkelen terwijl ze in de nursery zijn, dan is m’n hart vol.


Maar het werk is vaak ook lastig. Er zijn zoveel momenten waarop ik méér zou willen kunnen doen, zoveel gevallen waarin ik m’n beperktheid voel. Beperkingen door de taal, door gebrek aan kennis (van zowel mij als ook collega’s), door cultuurverschillen, door tijdsgebrek, door beperkte faciliteiten.
 
Een paar weken geleden hadden we een bezoeker. Zij gaf ons als team een training zodat we beter begrijpen uit wat voor achtergrond onze kinderen komen en waardoor hun gedragsproblemen mogelijk ontstaan. Heel leerzaam voor mij. Want in theorie weet ik wat de achtergrond van de meeste van onze kinderen is, maar in de praktijk heb ik geen idee. Ik, die uit zo’n stabiele, veilige omgeving kom. Zij drukte me met de neus op de feiten en legde verbanden die ik eerder niet zag. Wow! Tijdens de verschillende workshops werd duidelijk hoe belangrijk taal is. Als de kinderen onvoldoende taal ter beschikking hebben, zullen ze eerder met hun handen en tanden duidelijk maken wat ze wel en niet willen. En dat is wat we vaak zien… Zo gaf zij me een enorme bevestiging over het belang van mijn rol binnen de nursery. 
 
Eerder deze maand had mijn manager me al even apart genomen. Op een totaal onverwacht moment zei ze: Heleen, luister, ik heb iets belangrijks te zeggen. Mijn eerste reactie was: O-oh.. wat is er aan de hand. Maar ze zei: “Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe dankbaar ik ben voor je werk hier. Jij maakt een enorm verschil binnen onze nursery. Ik kan me niet voorstellen dat we een nursery zouden hebben zonder logopedist. Jij maakt verschil in de levens van deze kinderen en hun ouders door ze manieren te geven om zich te uiten. Dank je wel.” Je snapt dat ik tranen in m’n ogen had.
 
Maar… het mooiste komt nu.
 
Soms vergeet ik compleet de geestelijke dimensie van ons werk. Dan ben ik zo bezig met het hier en nu. Dan raakt onze missie een beetje op de achtergrond. De bezoeker die ik eerder noemde, gaf ons nog een laatste boodschap mee voordat ze afscheid nam. Ze zei: Gods hart klopt voor degenen die onrecht wordt aangedaan. Jullie helpen hen. Gods hart brandt voor degenen die in armoede leven. Jullie zijn er voor hen. Gods liefde is voor iedereen, zonder onderscheid. Jullie accepteren hen. Jullie werken dicht bij Gods hart. Je snapt dat ik toen de tranen niet meer tegenhield.
 
Jullie werken dicht bij Gods hart. Wat een gezegende plek!

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.