Lees meer » Jaarthema
2016-2017

Dood en leven in Rwanda

ill860
Marleen en Martin 't Hart | Plaatsingsdatum: 17 april 2017 | Rwanda

Flashback rouwend Rwanda

Vrijdag 7 april werden we gewekt door een flinke regenbui van “tranen”, gevolgd door het geluid van een opstijgend vliegtuig. Dat deed denken aan het vliegtuigongeluk, waarbij de presidenten van Rwanda en Burundi omkwamen. Het was het begin van de genocide in 1994, nu 23 jaar geleden. Het duurde 100 dagen, waarin ruim een miljoen mensen werden vermoord, vooral Tutsi’s.

Op 7 april start Kwibuka 23 (kwibuka betekent herinneren), een rouwperiode van 100 dagen. De vlam van hoop wordt ontstoken en luidt de Memorialweek in. Doodstil is het in Kigali. Alleen de vogels zingen hun lied. Het is alsof je alleen in het bos loopt. Er is geen verkeer, geen pratende mensen, geen enkel geluid en dat in een stad van 1,2 miljoen inwoners, die altijd bruist van het leven.

Dit jaar vallen de Memorial week en de Stille week in het kerkelijk leven samen. Zo was de Stille week met recht een stille week. Iedere bijeenkomst, ook in de kerk, begon met een minuut stilte. Teken van hoop is het ontsteken van vuur. Je steekt je kaars aan bij een ander en geeft het licht weer door.


In de Memorialweek zijn er iedere dag bijeenkomsten in de wijken. Een wijk bestaat uit ongeveer 100 huizen en wordt “umudugudu” genoemd. Annet, onze collega woont in dezelfde wijk als wij. Zij heeft ons geïntroduceerd en geholpen om als nieuwe burgers het verdriet, de pijn, maar ook de hoop te delen. Er wordt langs de huizen gegaan om de mensen op te roepen te komen. Aan het eind van de asfaltweg zaten we met de paraplu in de aanslag tegen zon of regen. Op meegebrachte stoelen of gewoon op de grond luisterden we naar de historie.  Afgewisseld door afschuwelijke verhalen van overlevenden. Hoe is het zover gekomen en wat doen we eraan om herhaling van de genocide te voorkomen? Overlevenden vertellen wat ze hebben meegemaakt. Jongeren verwerken deze periode op een geheel eigen manier. Dramavoorstellingen gaan zo nu en dan over in werkelijkheid. Het hysterisch huilen om het gemis van geliefden gaat door merg en been. Waar was de liefde? Net als iedereen worden wij diep geraakt.

Zelf hebben we ook verteld hoe wij indertijd op televisiebeelden van de genocide zagen. We concludeerden dat Rwanda een gevaarlijk land is, waar mensen elkaar vermoorden. Ondertussen weten we wel anders. Rwandezen zijn vriendelijke mensen. Ze zijn onze vrienden geworden.

 

Witte donderdag

In de Stille week waren er elke avond kerkdiensten. Naar het voorbeeld van Jezus hebben we donderdagavond, de predikanten voorop, elkaars voeten gewassen. Zo ervaren we aan den lijve hoe we elkaar kunnen dienen. Daarna genoten we in een kring van de “Paasmaaltijd”.





 


Goede Vrijdag

Op Goede Vrijdag komen de Memorialweek en de Stille week indringend samen. De kerk is ontdaan van alle versieringen. Kaal en sober en alles gericht op het lijden en sterven van onze Heiland. Waar was en is God in deze vreselijk moeilijke weg? Hij was en is nog steeds op Zijn plaats. Kracht is Zijn hulp.

 

Pasen

Op Pasen klinkt dan: Jezus leeft, Hij heeft de dood overwonnen. De kerk is vol. De kerk is versierd met bloemen. De gordijnen zijn weer terug, maar het paars is vervangen door goudgeel.  

De bisschop preekt over Ezechiël 37:1-14. Ezechiël ziet een visioen. Hij ziet dorre doodsbeenderen tot leven komen, nadat God hem ingeschakeld heeft om te spreken tegen de beenderen en later tegen de wind. Met een woord worden doden zonder toekomst tot leven gewekt. Opstandingskracht is een teken van hoop!

Door de genocide liggen op veel plaatsen, waaronder kerken, de skeletten letterlijk opgestapeld. Op stille zaterdag zijn op veel plaatsen doden herbegraven en dat na 23 jaar.

Doordat Jezus uit de dood is opgestaan, is er voor Rwanda weer toekomst. Het is indrukwekkend om Zijn opstandingskracht zo direct in je eigen leefomgeving te ervaren. Het raakt ons om mensen te laten delen in de kracht van Jezus’ opstanding. Dan is er toekomstmuziek….
 

Reageer op dit artikel