Doorzetters

ill860
Anneleen van Doorn | Plaatsingsdatum: 10 juni 2021 | Nicaragua

Als ik de dingen niet meer klein kan krijgen, ze niet meer kan begrijpen, dan ga ik schrijven. Op die manier probeer ik het probleem te begrijpen, behapbaar te maken en misschien ook wel een beetje van me af te zetten. Zo ook vandaag. Soms heb ik van die dagen dat de problemen van de jongeren uit de wijk onder mijn huid kruipen. Dat het onrecht me boos maakt. Dat het probleem zo groot lijkt dat ik me machteloos voel. En als ik me al machteloos, boos en verdrietig voel als ik aan hun problemen denk, hoe voelen zíj zich dan?

In de wijk waar ik woon en werk viert het onrecht hoogtij. Onrecht en gebrek zijn hier elke dag zichtbaar en onzichtbaar aanwezig. De jongeren waar ik aan moet denken zijn studenten en scholieren. Elke dag vechten ze voor hun toekomst. Elke dag proberen ze te studeren, gaan ze naar school en spreken ze hun vrienden. Soms gaat dat goed en zijn ze supergemotiveerd. Dan zijn ze blij met een goed cijfer en maken ze plezier met hun vrienden. Soms stapelen de problemen zich zo hoog op, dat concentreren op een studie niet meer lukt. Waar ik dan vaak denk: ‘Kom op doe eens wat. Zoek een baantje, besteed meer tijd aan je studie. Ga er voor!’, zijn deze jongeren grotere doorzetters dan ik me kan voorstellen. Elke dag zoeken ze het beste voor hun familieleden. Dan geven ze soms dat beetje eten dat ze hebben toch maar weer aan hun opa en studeren zij een dagje zonder. Soms zijn ze heel geconcentreerd aan het studeren tot er een flinke ruzie uitbarst in hun huis, waar zij niks mee te maken hebben. Dan lukt het studeren niet meer. Het enige wat dan nog helpt is slapen of  filmpjes kijken.

En als je dan een baantje hebt gevonden, word je zo slecht betaald dat je er amper iets van kunt kopen. Daarom moeten ze altijd weer hun hand ophouden, altijd weer om geld of eten vragen. Elke keer weer de vernedering dat een ánder bepaalt wat jij krijgt. Dat een ander soms bepaalt wat jij eet, dat een ander bepaalt wat voor extraatje je krijgt. Elke keer weer moet je uitleggen dat je het geld niet hebt, dat je geld eerder op is dan de bedoeling was. Omdat net je nichtje ziek is geworden en medicijnen nodig heeft. Of omdat je deze periode net een nieuw studieboek nodig hebt. Of omdat je ook gewoon een keer een nieuwe broek wil, net als iedereen.

Zou jij het kunnen? Zou jij arm kunnen zijn? Zou jij je hand op kunnen houden, als het echt niet anders kan? Zou jij ondertussen kunnen blijven vechten voor een betere toekomst? Terwijl je weet dat jij straks misschien de enige binnen je familie bent met werk, zodat jij straks verantwoordelijk bent voor iedereen. Terwijl je weet dat één salaris niet genoeg is om iedereen van te onderhouden. Ik twijfel of ik dat wel zou kunnen. En daarom ben ik zo ontzettend trots op jullie, jongeren uit de wijk! Hou vol, zet door! En als je dan nog eens langs komt om te eten, mag jij kiezen wat we eten. Afgesproken!

PS. Bij deze blog staat geen foto en in deze blog worden geen namen genoemd. Want er is helemaal niemand die bekend wil staan als die arme. En niemand is het waard zo gezien te worden.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.