Ebola 2 - Hoe is het nu?

ill860
Mark en Corine Godeschalk | Plaatsingsdatum: 22 oktober 2018 | Democratische Republiek Congo

Begin augustus schreven we over de uitbraak van Ebola op vier uur rijden bij ons vandaan. We hadden gehoopt bijna drie maanden later te kunnen schrijven dat het voorbij is. Maar helaas. De teller staat op 237 gevallen en het einde van de epidemie lijkt nog niet in zicht. Wat is de stand van zaken, welke kant gaat het op en hoe vergaat het ons te midden van dit alles?

Een kleine maand geleden leek het aantal nieuwe Ebola-gevallen af te nemen en begon men te denken dat de epidemie wel in korte tijd ingedamd kon zijn. Maar de laatste weken is mijn dagelijkse email met de statistieken keihard: drie tot vijf nieuwe gevallen per dag op zo'n 160 van ons vandaan. En het centrum van de epidemie heeft zich verplaatst van het dorpje waar het begon naar de stad Beni.

Beni is al jaren terrein van onveiligheid. Er zijn rebellengroepen actief, die ook aanslagen op burgers en militairen niet schuwen. Al meerdere keren hebben aanslagen ervoor gezorgd dat de de Ebola-bestrijdingsteams hun werk tijdelijk moesten neerleggen. Daar komt bij dat mensen in meerdere wijken van de stad actief de Ebola-bestrijding probeerden te boycotten. Sommigen hebben complot-theorieën over dat Ebola door mensen is geïntroduceerd, anderen geloven simpelweg niet dat Ebola bestaat. Mensen vinden het moeilijk te accepteren dat de Ebola-teams ingrijpen op hun kostbare begrafenisrituelen. Families hebben patiënten verborgen gehouden, tot aan de risicovolle begrafenis toe, met nieuwe besmettingen tot gevolg. Familieleden die in contact zijn geweest met Ebola-patiënten zijn gevlucht naar elders om niet te hoeven worden gescreend door de bestrijdingsteams. Een daarvan werd bijna 200 kilometer verderop positief bevonden voor Ebola. Een ander werd ontdekt in een kliniek op 45 minuten bij ons vandaan. Het kwam even heel dichtbij, maar gelukkig zijn er bij ons in het ziekenhuis nog steeds geen Ebola-patiënten.

We merken toch indirect veel van de epidemie. Het is namelijk veel rustiger in het ziekenhuis dan normaal. Sommige mensen zeggen dat dit komt doordat families hun zieken met koorts liever thuis houden, uit angst dat ze in het ziekenhuis meteen geïsoleerd worden. Dat laatste is niet het geval hoor. We isoleren patiënten alleen als ze voldoen aan meerdere criteria, zoals contact met een Ebola-patiënt of specifieke Ebola-symptomen (bloedingen). Samen met de omliggende gezondheidsklinieken (Centres de Santé) probeert het ziekenhuis mensen duidelijk te maken dat ze toch vooral niet bang hoeven te zijn zich te laten behandelen in het ziekenhuis.

Een andere reden dat patiënten niet naar ons ziekenhuis komen, is dat er in de zones waar Ebola-gevallen zijn geconstateerd gratis behandeling wordt verleend. En als je een patiënt laat kiezen tussen gratis behandeling of de (bescheiden) bijdrage die ze bij ons geven om het ziekenhuis draaiende te kunnen houden, dan is de keuze snel gemaakt. Ik kan me zo voorstellen dat het in de Ebola-zones frustrerend moet zijn om naast de Ebola-patiënten ook nog die golf van “gratis-behandeling-zoekers” te moeten opvangen...

Zelf zijn we er rustig onder. Natuurlijk, we zijn alert. Met elke patiënt die ik zie neem ik (de gewone) voorzorgsmaatregelen. Zo nodig isoleren we iemand. Maar we weten intussen wel dat Ebola niet een mysterieuze ongrijpbare schim is, maar gewoon een van de ziekten die hier nu eenmaal de kop kan opsteken en extra maatregelen vereist.

Bid met ons mee voor vrede in en om de stad Beni. Om moed en kracht voor de bestrijdingsteams. En voor een gezond midden tussen angst en onverschilligheid onder de Congolezen.

Om af te sluiten neem ik jullie graag mee in bovenstaande foto. Centraal op de foto (in Beni gemaakt, niet door mij) staat een 14-jarig meisje. Zij bracht een maand door in het Ebola-behandelcentrum. Ik kan alleen maar schatten hoe afschuwelijk die tijd is geweest. Wat een wonder, ze heeft het overleefd, ze is genezen! Het is een moment van vreugde. Op deze dag wordt ze terug ontvangen in de gemeenschap! Probeer de gezichten van de omstanders te lezen en je ziet wat Ebola met mensen doet: ongeloof, angst, afkeer, vertwijfeling, maar God-zij-dank ook blijdschap.
 
Mark

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.