Gastvrije diensten in de openlucht in Tsjechië

ill860
Leendert en Nelleke Wolters | Plaatsingsdatum: 17 september 2014 | Tsjechië

Langsrijdende trams, muziek, plastic klapstoeltjes, een preek en brandweersirenes. Dat waren belangrijke ingrediënten van onze kerkdienst een paar weken geleden. Gedurende de zomermaanden werden er elke zondag kerkdiensten gehouden op het Streleckýeiland, een rustig stukje land, midden in de rivier Vltava (de Moldau).
 
Een soort hagenpreken dus. Dat wilden we meemaken, en daarom togen we als gezin eilandwaarts. Het eiland is bereikbaar via een van de bruggen over de rivier. Halverwege zit een stenen trap aan de ene kant van de brug, en een lift aan de andere kant.
 
De naam van het eiland betekent Schutterseiland. Een naam die refereert aan de geschiedenis van dit eiland. In de tijd van keizer Karel IV hadden de boogschieters en kruisboogschieters het voorrecht dat ze op het eiland mochten trainen. Ook werden er schietwedstrijden gehouden in latere eeuwen. Tijdens de Dertigjarige Oorlog verwilderde het geheel, maar in de achttiende en negentiende eeuw werd het weer gebruikt, en niet alleen door de schutters, maar ook voor volksfeesten en carnaval.
 
Tegenwoordig worden er op het eiland concerten gehouden, en wordt het ook gebruikt als openluchtbioscoop. En in de zomer ook voor kerkdiensten, zo bleek -dat de voorganger deze morgen zelf een enthousiast airsoft-schutter is, beschouwen we als louter toeval.
 

Straattaal

We kwamen aan, net voor de dienst begon, en er waren nog vijf andere bezoekers. Dat zag er niet veelbelovend uit. Aan de muziek kon dat overigens niet liggen. De driekoppige band -bestaande uit gitaar viool en cajon (houten kisttrommel) -speelde goed, zowel Tsjechische liederen, als liederen van Amerikaanse herkomst.
 
Toen de dienst net begonnen was, streken er nog wat meer mensen neer. Maar verder bleef het er rustig, waarschijnlijk was half elf te vroeg. We zongen de liederen, Tsjechisch-en Engelstalig, die in volkomen willekeurige volgorde op papier stonden. En er was een getuigenis van een Tsjechische man die aan de toehoorders vertelde hoe hij tot geloof gekomen was. Met een hese stem hield hij zijn verhaal in een voor ons volkomen onbegrijpelijke versie Tsjechische slang, straattaal. Maar wel vol passie.
 
Ondertussen was het toch wat drukker geworden op het 2,5 hectare grote eilandje. Er slenterden toeristen voorbij en soms ging er een geïnteresseerde voorbijganger zitten in de luisterende gemeente. Er klauterden kinderen in het klimparcours dat aan weerszijden van onze ‘kerk’ was uitgezet, en er reden elke paar minuten trams over de brug. Halverwege de dienst kwam de brandweer met gillende sirenes aan, omdat er een kanoër over een van de kleine watervalletje in de rivier gekieperd was, en niet meer zelf weg kon komen.
 

Vorm van aanwezigheid

Het hinderde de spreker niet. Hij ging gewoon door met zijn preek. Een stevig verhaal over Johannes 17. Over de relatie van Jezus met zijn Vader, die in Zijn gebed tot uitdrukking kwam, en hoe dat ook als voorbeeld dienen kan voor ons hedendaags ouderschap. Trots vertelde hij over de eerste tand van zijn zoon.
 
Hoewel we wel vonden dat een uiteenzetting over de Drie-eenheid misschien wat te hoog gegrepen was voor een dienst in de openlucht die een evangelisch karakter hebben moest, was het toch een preek die veel te zeggen had en de meeste aanwezigen luisterden geboeid.
 
Deze openluchtdiensten, die de hele zomer door georganiseerd werden, zijn een zichtbare vorm van aanwezigheid van christenen in de stad Praag. Verschillende Tsjechische en internationale gemeentes werken samen om op een bijzondere plek het evangelie te verkondigen. Het is open en gastvrij… Je schuift zo aan -ook bij de picknick na de dienst. Een echtpaar dat juist de dag ervoor getrouwd was, had de restanten van hun feest mee gebracht om samen te eten… een mooie vooruitblik naar de grote bruiloft!
 
Deze column verscheen eerder in het Friesch Dagblad.
 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.