Gedragen door veilige handen

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 4 januari 2021 

Iedereen draagt in deze tijd wel iets van verlies en gemis met zich mee. De pandemie heeft veel zekerheden door elkaar geschud, relaties zijn kwetsbaar geworden. Het helpt om elkaar te zien, om het leven te delen. 

Corona zorgt voor veel leed, zie ik in mijn flat in Aix-enProvence. Een buurvrouw stond net voor Kerst op straat, omdat haar relatie door de lockdown opnieuw onder druk kwam. Dit keer leidde het tot een definitieve scheiding. Voor een ander gezin is het niet kunnen ontvangen van familie en vrienden moeilijk nu ze voor het eerst Kerst moesten vieren zonder hun zoontje van dertien, die eind vorig jaar overleed. En buurvrouw Marie Claire is recent op haar rug gevallen, maar kan pas in januari geopereerd worden omdat de ziekenhuizen overvol liggen.

Wat kunnen we doen? Het leven delen helpt om het vol te houden. De ander zien en horen. Elkaar bellen, een kaartje schrijven, concrete hulp bieden. Medemens zijn: investeren in elkaar kan ieders levensroute verlichten. 

Teruggeroepen naar Nederland
Dat delen helpt en meeleven goed doet heb ik de afgelopen weken zelf ook ervaren. Plots werd ik door mijn familie teruggeroepen naar Nederland vanwege verslechterde gezondheidsomstandigheden van mijn moeder. Je koffer inpakken en op weg gaan, wetend dat afscheid nemen realiteit kan worden was een nieuwe ervaring. Hoewel Aix-enProvence maar zo’n 1200 kilometer verwijderd is van mijn familie, kostte het me toch twee reisdagen plus het regelen van een coronatest voor vertrek.

Mijn moeder trof ik in zorgelijke staat in haar bed. Haar levenseinde voelde nabij, maar ik kreeg nog de tijd om haar te kunnen bedanken als moeder. Even leek ze wat op te knappen, tot corona inbrak: spreken werd lastiger, verwardheid nam toe, eetlust nam af en herkenbaar aanwezig zijn kon nauwelijks meer. Haar geloof werd tot houvast en we wisten ons gedragen in en door veilige handen. Kwetsbaarheid, vergankelijk en hoopvol nieuw leven waren zichtbaar in één kamer. Een hogere bestemming is haar gegund. Maar op wonderlijke wijze is ze nog in ons midden, haar situatie lijkt iets te stabiliseren. Het is waardevol om met broers en zus deelgenoot te mogen zijn van haar laatste levenstocht.

In dit alles ervaar ik Gods aanwezigheid. Concrete zorg voelt als zichtbare lantaarnpalen die hun licht doen schijnen in onze donkere familietijding. Ik heb een fijn en gezellig logeeradres, waar ik warm verwelkomd ben. Het zijn mensen die op je pad worden gezet bij wie ik even mag opademen, door wie ik gezien en gehoord word en zo mijn pad verlichten. Ook krijg ik dagelijks meeleven uit mijn flat, wijk en de Franse kerk. Hartverwarmend.

Ondanks alles wat donker en onzeker was, werd het Kerst. Geen volle kerken of grote samenkomsten, maar de viering van het kerstfeest vond plaats in ons hart. Het is een hoopvol perspectief: Gods zoon die in een wereld vol duisternis licht kwam brengen. Ziekte, eenzaamheid, ellende, oorlog en geweld zijn van alle tijden. God voorkomt niet dat zulke dingen ons treffen. Maar Hij kan wel laten zien dat Hij met ons is, juist in deze tijd.

Niet alles willen begrijpen
Ik merk dat het zo vertrouwde kerstverhaal me juist in deze dagen raakt. Een Maria die verontrust is over de verschijning van Gabriel, een geschokte Jozef door deze onverwachte zwangerschap en de aankondiging van een ongeboren kind van wie hij niet de vader is. Menselijkerwijs begrijpt hij het niet. Dan komt de engel om zijn onbegrip te verduidelijken, om hem gerust te stellen. Hij overwint het misverstand door volledig op God te vertrouwen. Maria en Jozef maken de keuze om niet alles te begrijpen. Ze nemen de sprong in het diepe. Ze verwelkomen wat er met hen gebeurt als een project dat verder gaat en ze plaatsen zichzelf in de handen van God.

Eén van de namen van Jezus is Immanuel. Letterlijk: God met ons. Hij begeleidt ons bij alles wat we doormaken. Hij kan een weg maken waar die niet is. Zijn zegende handen als dragers om ons heen. Als Voor-lichter trekt Hij de toekomst op gang. Hoopvol: het komt goed. ‘Het Licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet in haar macht gekregen’, zoals Johannes schrijft.

Geschreven door: Harriëtte Smit (zendingswerker Frankrijk)
Bron: Friesch Dagblad 30 december 2020

 

Reageer op dit artikel