Gestoord

ill860
Gerard en Janneke de Wit | Plaatsingsdatum: 15 januari 2021 | Duitsland

Aan de deur van Lisa’s kamertje hing laatst een kaartje: Niet Storen! Ze was samen met Aron bezig een verrassing voor ons te knutselen en wij mochten dus niet binnenkomen. Even hadden ze zich bewust teruggetrokken en hun grens afgebakend en bewaakt. Hoe heerlijk, dacht ik (Gerard). Wat een luxe. Even niet beschikbaar zijn. Even geen rekening te hoeven houden met anderen. Even gewoon aan één taak werken met na afloop een zichtbaar resultaat in handen.

In de achterliggende tijd viel het me regelmatig zwaar om positief te blijven te midden van alle beperkingen. Ik voel en voelde me dagelijks gestoord en misschien herken je wel iets hiervan: Drie kinderen die het grootste deel van de dag in huis rondlopen en denken dat je altijd direct beschikbaar bent, omdat je thuis bent. Buren die aan de deur staan of binnenkomen terwijl ik daar eigenlijk geen zin in heb. Het niet rustig samen kunnen overleggen, zonder dat er iets of iemand tussendoor komt. Buurkinderen die dagelijks (uit verveling) aanbellen. Plannen die niet uitgevoerd kunnen worden zonder dat we weten wanneer dan wel. Onderburen waar je rekening mee wilt houden, omdat ze het gebonk duidelijk horen zodra er in onze woning iets meer activiteit is. Het natte en koude weer dat naar buiten gaan (andere vluchtmogelijkheden zijn dicht) ook niet aanmoedigt. Het steeds moeten afstemmen als je even een moment voor jezelf wilt, zodat de ander weet dat je even niet beschikbaar bent. Het amper kwijt kunnen van creativiteit op een andere manier dan het bouwen van een nieuwe houten treinbaan. En zo kan ik nog wel even verder gaan.  

Het is gestoord. De wereld is gestoord door een virus. Onze communicatie is gestoord als we de veelal harde, liefdeloze en ongenuanceerde commentaren lezen van de miljoenen – ook christelijke –  ‘professoren’ op social media die precies weten hoe het (niet) moet. Deze tijd is gestoord en ik voel me gestoord. Maar heeft het ook iets opgeleverd?

In ieder geval heeft deze periode me weer bewust gemaakt hoe belangrijk ik het vind om productief te zijn. Mijn dag voelt zinvol als ik iets gepresteerd heb, als er resultaten te vieren zijn of als ik iets in handen heb. Het is dan ook echt fijn om deze blog te schrijven, omdat het een duidelijke taak is die afgerond kan worden. Waarom vind ik het zo lastig om “nutteloos” met mijn kinderen te spelen of tevreden te zijn met ‘gewoon er zijn’?
Daarnaast zie ik opnieuw hoe belangrijk het menselijk vermogen is zich te kunnen aanpassen aan veranderende omstandigheden. Soms door vooraf de grenzen af te bakenen, zoals het briefje op de deur van Lisa. Soms door verwachtingen bewust bij te stellen. Soms door ervoor te kiezen sommige dingen gewoon te accepteren die je niet kunt veranderen. En dat is een dagelijks gevecht dat niet gaat zonder dagelijks gebed: “Help me om me vandaag te laten storen zonder geërgerd te zijn. Schenk me hetzelfde geduld met de omstandigheden, mensen om me heen en met mezelf dat U met mij hebt. Dank U dat U zich altijd door mij wilt laten storen.”

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.