Gezegend

ill860
Wim en Anke Poldervaart | Plaatsingsdatum: 26 januari 2018 | Nicaragua

Opeens sta je in een andere realiteit. Vanuit het koude en goed georganiseerde Nederland kom je in het warme en anders georganiseerde Nicaragua terecht. Ons vervoersmiddel is de bus en zo nodig een taxi. Uitstappen doe je bij km-paal 19,6, bij de Chinees op de hoek. Je loopt door tot het eind en bij het blauwe hek ga je linksaf en bij het grijs geverfde hek moet je zijn. De bewaker Enrique of zijn vrouw haalt de ijzeren ketting met hangslot weg en je bent in de tuin.
 
Gelukkig haalt John water in een ’fles’ van 18,9 l, maar de rest halen we zelf. Na een rustdag zijn we aan onze bezoeken begonnen en hebben we kennis gemaakt met de drie kerkenraden en de classis. Daarmee hebben we gelijk de hele kerk bezocht. Een kleine kerk, maar wat een verlangen om er te zijn! Voor ons is het belangrijk om de mensen te leren kennen. Om die reden hebben we voor onszelf een gezichtenboek gemaakt.
 
Vanaf jl. woensdagmorgen zijn we door iedere gemeente in hun wijk/stadsdeel rondgeleid. We wilden graag dat zij ons kennis zouden laten maken met hun wereld en wat zij mooi en indrukwekkend vinden. De doelstelling: het leren kennen van de realiteit (context) van iedere gemeente en in de rondgang al pratend helder krijgen hoe zij als gemeente van Christus in hun wereld staan en er mee omgaan. Maar van te voren krijgen we instructies over de (on)veiligheid.
Maar inmiddels is het ons duidelijk: ‘we leven als reformatorische kerk in en zijn van deze wijk. Hier willen we gemeente zijn.’
 
De woorden ‘kleurrijk’, ‘marge/gemarginaliseerd’ en ‘inclusief’ komen in onze gedachte op.
Maar tussen de twee ontmoetingen van kennismaking en verdieping was er de zondagse eredienst in het grootste kerkgebouw ‘Principe de Paz’, in de stad Masaya. Alle drie de gemeentes waren aanwezig, omdat de kerkdienst in het teken van het welkom stond van John, Marjan en Sophie Lindhout en ons beiden. Ds. Norlan uit Managua preekte en na de verkondiging mochten we genieten van allerhande bijdragen vanuit de gemeentes. Zang, drama, dans en woorden van bemoediging brachten elk op eigen wijze het evangelie onder woorden. Duidelijk werd zeker dat het evangelie ‘menens’ is. Je kunt er niet aan voorbij leven! De kerk die vol zat bleef, naarmate de tijd verstreek en de temperatuur steeg, vol. Ook luisterde men door de open ramen naar de boodschap van het evangelie.



Tegen het einde werden we naar voren geroepen en vormde zich een kring van ouderlingen en diakenen om ons heen en werd door ds. Elandra de zegen uitgesproken. Indrukwekkend was te zien hoe bij het uitspreken van de zegen ook de gemeenteleden, jong en oud, de handen zegenend ophieven.
Na de dienst kregen we een koek en een plastic zakje met cola. Goedkoop en makkelijk te delen.
We voelen ons gedragen en gingen gezegend naar ons huis.
 
Anke en Wim Poldervaart

Reageer op dit artikel