Hart aan hart - Dichtbij komen

ill860
Daan en Judith van der Kraan | Plaatsingsdatum: 13 maart 2019 | Namibië

Hoe geef je een 'drukkie'? 
Een van de dingen die we in Namibië geleerd hebben is dichtbij mensen komen. Allereerst op een letterlijke, fysieke manier. Zoals u misschien weet is het hier heel gewoon om elkaar te begroeten met een omhelzing. In het begin was dat even wennen voor ons, want hoe moet het precies…? Je hebt omhelzingen met en zonder handdruk en er is ook een zijwaartse omhelzing. Maar wie geef je nu eigenlijk een ‘hug’ of ‘drukkie’ zoals het in Afrikaans heet? Wat als je een zakelijke ontmoeting hebt? En geef je de dominee ook een omhelzing? Inmiddels hebben we onze weg daar aardig in gevonden. Wat we mooi vinden is dat wanneer je elkaar met een omhelzing begroet, je behoorlijk dichtbij moet komen. En heel even raken de harten elkaar, bij wijze van spreken…
 
Een typische Namibische 'handshake'
Een selfie met onze vrienden Thomas en Tjino - lekker 'close'

We vinden het mooi dat we over het algemeen best heel dichtbij de Namibiërs mogen komen. Het lijkt of mensen minder individualistisch in het leven staan. Het is best gemakkelijk om met onbekende mensen op straat contact te maken. Ik vind het moeilijk om het precies te duiden, maar het is alsof mensen in Nederland soms meer een onzichtbare voordeur om zich heen hebben. En als je contact wil hebben met die persoon moet je eerst op de deurbel drukken of ‘sorry’ zeggen. In Namibië lijkt dat wat makkelijker en is er meer een open erf in plaats van een ‘voordeur met bel.’

Zomaar, in de winkel...
Zulke dingen gebeuren meestal in de winkel. Pas was ik bij de drogist en toen ik bij de kassa kwam vroeg de kassière of ze iets aan me mocht vragen naar aanleiding van een discussie met een collega. Ze vroeg of het goed was om met iemand in een relatie te zijn vanwege financiële stabiliteit. Euhm… nogal een grote vraag, terwijl ik mijn shampoo over de toonbank schuif. Uiteindelijk kregen we een interessant gesprek voor zo lang het duurde.

Of een andere keer: ik was in de supermarkt en keek ik naar de verse vis – ik had zo’n zin in zalm. De vrouw die naast me stond, en ook naar de visprijzen keek, barstte spontaan uit: Wel, heb je ooit zo’n klein stukje zalm gezien voor die prijs?! En hup, daar hadden we een verbinding. We lachten er samen om en gingen toen maar weer verder met boodschappen doen, zonder vis. Zo wordt boodschappen doen ineens een stuk gezelliger.

Mensen raken je over het algemeen ook gemakkelijker aan terwijl ze met je praten. De drempel lijkt een stuk lager dan in Nederland. Nu is het niet zo dat Namibiërs nooit stug of bot zijn. Daar kunnen we vast ook een blog over schrijven…. Ik wil niet zeggen dat het in Namibië allemaal perfect is en in Nederland slecht, maar als het gaat om contact maken met onbekenden lijkt dat hier gemakkelijker te gaan dan in Nederland.  

Dichtbij mensen
Op een andere manier hebben we ook geleerd om dichtbij mensen te komen. In de dagelijkse omgang met onze collega’s, studenten en cliënten zien we de mens en zijn omstandigheden regelmatig van dichtbij, van hart tot hart. Wanneer een collega een dringende oproep doet voor financiële hulp omdat er geen geld meer is voor zijn personeel. Wanneer je hoort dat de overheid kansen voor economische opbouw laat schieten. Wanneer je hoort dat ‘dominees’ hun volgelingen bedriegen met nepwonderen. Wanneer je de zelfmoord statistieken onder je neus geschoven krijgt (Namibië staat op nummer 4 in de wereld). Wanneer je met een client praat die zoveel talenten heeft en er zo weinig voorzieningen zijn… Wanneer het voelt dat je eindelijk iets bereikt en het dan maar een druppel op een gloeiende plaat blijkt te zijn…. Zucht!

Deur dicht doen?
Soms zou het lekker zijn om dan die onzichtbare voordeur wat dichter te doen. Het is makkelijker om mensen te negeren, geen krant meer te lezen en om gewoon je verstand op nul te zetten. Toch geloven we dat we ons werk en leven niet op die manier kunnen doen. We geloven dat God het steeds van ons vraagt om in contact te blijven, met Hem, met onszelf en je frustraties en met de ander. Want om echt een verschil te maken in deze gebroken wereld is het nodig dat we contact maken met de ander, dichtbij komen. Dat vraagt meer; meer energie, tijd, aandacht en het gaat ten koste van onze Hollandse efficiëntie.

En ja, het geeft soms dat verlammende gevoel van machteloosheid. Wat helpt het allemaal?! Het laat je soms twijfelen aan de aanwezigheid van God. Is Hij er wel? Zegent Hij het werk wel? Ziet Hij het allemaal wel? Dan is het goed en nodig om heel dichtbij God te blijven en te bedenken dat Hij, Jezus, mens werd, dichtbij kwam om mensen verlossing en genezing te brengen. Jezus zei niet: wat helpt het allemaal? Ze luisteren niet! Ze erkennen me niet! Ze houden niet van me! Hij liet zich daardoor niet tegenhouden en ging de dood tegemoet. Tegen alles in… hart aan hart… dichterbij kan niet.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.