Het GZB ZOOM gebed

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 13 mei 2020 

Hoewel de coronacrisis tot grote zorgen leidt wereldwijd, brengt het ook creativiteit om op een andere manier met elkaar verbonden te zijn. Zo ook binnen de GZB. Enkele tijd geleden begon Leendert Wolters, zendingswerker in Tsjechië, met het ‘GZB ZOOM gebed’. Samen met collega’s wereldwijd nemen ze de tijd om te bidden en zich tot God te keren.

Enige tijd geleden ben je begonnen met het GZB ZOOM gebed. Wat waren je beweegredenen om hiermee te beginnen?
Ja, het lijkt alweer maanden geleden, maar het is eigenlijk een heel recent initiatief. Ik denk dat het in de tweede week van maart was, dat er toch wel een beetje stress door de organisatie ging. Plotsklaps volgde ene maatregel de andere op: onze kinderen kwamen thuis te zitten, we moesten mondkapjes op, we kregen sms’jes van de Tsjechische regering. Via ons interne digitale platform sprak ik met wat collega's en het was me al snel helder dat de situatie in andere steden soms nog grimmiger was dan hier in Praag. Vrij kort daarna kwam het Crisis Management Team van de GZB bij elkaar en is een flink aantal collega's naar Nederland teruggekeerd.
 
Ondertussen stond ook overal ons leven stil. We gingen niet meer naar kantoor en ontmoetten geen vrienden meer. Onze discipelschapsgroepjes in de kerk stopten de bijbelstudiegroep waar we met onze tieners wekelijks naar toe gaan werd geannuleerd. Natuurlijk zochten we met onze kerk hier in de stad ook naar mogelijkheden om online verder te gaan met een digitale vorm van gemeenschap en gebed, maar die momenten zijn gericht op het geestelijk leven in de kerk hier, en pastorale zorg voor gemeenteleden. Hoewel in onze gemeente in Praag mensen normaal gesproken ook voor ons bidden, was dit niet het moment om met hen te bespreken of we wel of niet moesten repatriëren, of onze expat-stress met hen moesten gaan delen. Collega's hadden op hun plekken hetzelfde gevoel en dus zochten we elkaar op om juist deze dingen met elkaar te delen en voor elkaar te bidden.
 
Daarnaast viel ineens ook een deel van onze gewone werkzaamheden weg. We moesten zoeken naar een manier om onze kinderen hun schoolwerk te laten doen. En uitvinden hoe en wanneer we boodschappen mochten doen, maar we vroegen ons wel ineens af: wat is je roeping en opdracht als zendingswerker, als christen... en daar was eigenlijk maar één antwoord op: bidden. Dat is sowieso misschien wel onze belangrijkste taak, op welke plek in de wereld we ook zijn. Maar zeker hier en zeker nu. Bidden voor de geloofsgemeenschappen, dat ze elkaar vast weten te houden. Bidden voor mensen die we kennen en voor wie een dag niet gewerkt een dag geen eten is, voor wie 'lock-down' misschien wel helemaal geen optie is. Bidden voor de zoekers en randkerkelijken met wie we nu ineens geen contact meer konden hebben. Maar ook, om te bidden voor de GZB als organisatie, voor het bestuur en het Crisis MT die voor grote beslissingen stonden. En voor collega's op het veld, onderweg of al terug in Nederland.
 
En in de laatste plaats was er in die beginweken zoveel stress en spanning - ik zeg het maar heel eerlijk - dat het soms ook echt moeilijk was om rustmomenten voor onszelf te vinden en om stil te worden voor God. De Bijbel opendoen en Zijn Woord lezen of je ogen sluiten en Zijn aangezicht zoeken terwijl de nieuwsberichten je via social media om de oren vliegen is gewoon heel erg moeilijk. Maar we merkten meteen, dat wanneer we met anderen samen kwamen op ZOOM, dat die rust er even wel was. Dat we dit ook naar elkaar toch konden erkennen, en elkaar mochten bemoedigen en aansporen.

Wat doen jullie tijdens deze online momenten?  
De meeste bijeenkomsten verlopen ongeveer hetzelfde. Niet iedereen belt helemaal gelijk in, dus meestal kletsen we met de eersten even over hoe het met ons gaat. Zeker in het begin wisselde dat van week tot week, en niet iedere keer deden dezelfde collega's mee. In de eerste periode kwamen hieruit vanzelf al zoveel gebedspunten boven dat zo'n rondje echt genoeg opleverde om te bidden. In de meeste gevallen lezen we dan eerst een klein gedeelte uit de Bijbel. Een psalm, in de tijd voor Pasen soms ook iets uit Jesaja of het lijdensevangelie, juist omdat we niet alleen zelf aan het woord willen zijn. Daarna bidden we.

Na Pasen was veel van de stress er natuurlijk wel een beetje af. Sinds die tijd is het vooral een kwestie van uithouden. En daarom kiezen we iets meer thematisch dingen om voor te bidden. Bijvoorbeeld concrete situaties in het gemeenteleven van onze partnerkerken over de hele wereld. De collega's die thuiszitten proberen toch wel contact te houden en delen gebedspunten van de dingen die ze horen uit hun kerken. Er ontstaat ook een verlangen bij veel van hen om terug te keren en dat is ook zeker een belangrijk gebedspunt.

Wereldwijd verbonden… Voel je dat meer door het online contact met zendingswerkers?
Absoluut. Je weet het natuurlijk wel, maar als je de gezichten uit verschillende plekken van de wereld op je scherm ziet en toch in zekere zin lief en leed met elkaar deelt dan gebeurt er wel iets ja. Het is in zo'n crisisachtige situatie een verademing om even te kunnen spreken met mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Tijdens een van de gebedsmomenten zat ik er zelf ook gewoon even doorheen, en ik wist eigenlijk niet hoe ik anderen zou kunnen bemoedigen. Maar juist op dat moment waren de collega's er voor ons. 

En juist in deze periode is het goed om de verhalen van andere plekken in de wereld te horen. In crisistijden als deze stroomt je timeline van Facebook over met nieuws uit je eigen sociale bubbel (hier in Praag gaat het bijvoorbeeld over de grote hoeveelheden bier die door het riool worden gespoeld - en dan denk je: is dat nu echt het ergste wat er te melden valt?), en dus is het goed om te horen wat er op andere plaatsen in de wereld gebeurt. Dat mensen in Albanië helemaal opgesloten zitten en dat het leger patrouilleerde in de straat. Dat het leven op sommige plekken gewoon doorgaat tegen de regels in en dat collega's zich dus erg zorgen maken over hun partners. Welke consequenties de maatregelen hebben voor het werk in Latijns-Amerika.
 
De GZB blijft werken en bidden voor de wereldwijde kerk. Bidt u mee?
Lees hier onze Verhalen van Hoop omtrent de coronacrisis.

 
 

Reageer op dit artikel