Het missionaire vuur!

ill860
Leendert en Nelleke Wolters | Plaatsingsdatum: 5 juli 2019 | Tsjechië

Het is al avond. We zitten in de keuken en de temperatuur is inmiddels zover gezakt dat het buiten koeler is dan binnen. Wat een opluchting om eindelijk de ramen van onze zongestoofde keuken open te gooien. Gelach klatert tegen de gevels op. Een kind jammert. De claxon van een auto overstemt dat, gevolgd door gierende remmen. Koelere lucht en straatgeluiden dringen gretig ons huis binnen. Op de voet gevolgd door de weezoete geur van hasj. Iemand rookt een joint, precies onder ons apartement. Amersfoort lijkt ineens ver weg en lang geleden. Toch zijn we nog maar ruim een maand weer terug in Praag na ons verlof.
 
Hoewel ons leven al snel weer het normale ritme hernam, praten we nog steeds graag over ons verblijf in Nederland. Al was het ook maar omdat veel mensen hier vragen: hoe was het in Nederland?
 
Ja, hoe was het in Nederland? Het was goed. Het was vermoeiend. Het was lekker. Goed, om weg te zijn uit de hectiek van Praag. Goed om weer diensten mee te maken in onze goeie ouwe Joris. De psalmen te zingen, de eeuwenoude woorden van de Apostolische geloofsbelijdenis elke week te horen en ons weer te realiseren dat het christelijk geloof niet in de twintigste eeuw begonnen is, maar dat we in een eeuwenoude traditie staan. Heerlijk om in Nederland al die leuke mensen te ontmoeten die we anders niet te zien krijgen. 

Foto Getty Images/iStockphoto Vermoeiend, omdat het er zoveel waren en in zo'n korte tijd en onze energie toch beperkter was dan we hadden gehoopt. Lekker, omdat we kibbeling konden eten (wat zijn ze duur geworden!), en frikandel speciaal. Hageslag tappen bij de Albert Heijn. En niet te vergeten, oranjetompoucen bij de Hema. 
 

De  eerste paar weken in Nederland waren grotendeels gevuld met presentaties en andere werkgerelateerde zaken. We reden van hot naar her. Amsterdam, Eindhoven, Hoogeveen, en zo nog wat plaatsen verspreid over Nederland. Het kostte veel tijd en was vermoeiend. Ons innerlijke, missionaire vuur was niet meer dan een flakkerend kaarsvlammetje toen we aan ons verlof begonnen. Het laatste half jaar was stressvol geweest en we waren moe.

Maar bijna ongemerkt kregen we nieuwe energie van alle gesprekken die we voerden. We vertelden over het werk van God in Praag. Over de groei van onze kerk. Over de gesprekken met mensen die oprecht opzoek zijn naar de zin van het leven en wat waarheid is, en die wij dan kunnen vertellen over de Weg, de Waarheid en het Leven. Over de zegeningen die we zelf hebben ontvangen in al die jaren in Praag. Over waarom we er om te beginnen naartoe zijn verhuisd. Langzamerhand, door te spreken over Gods goedheid, over onze roeping, door mensen die met en voor ons baden en de wetenschap dat er in Nederland velen zijn die om ons en ons werk geven, werd het vlammetje stabiel en groeide het weer tot een vuurtje, en toen het weer tijd was om naar Praag terug te keren, hadden we ook weer zin om er aan de slag te gaan.
 
Nu zijn we alweer ruim een maand terug in Praag en voordat we het goed en wel doorhadden was het leven weer normaal. Alsof we ons verlof alleen maar met zijn allen gedroomd hadden. Maar dan wel een droom waar we nog lang van nagenieten, temidden van de Praagse geuren en geluiden en de mensen die we liefhebben. Vol vuur weer aan het werk. Hoe staat het eigenlijk met uw/jouw missionaire vuur?

Deze Column verscheen eerder in Drieluik.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.