Het spook van de quarantaine

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 19 maart 2020 

Ons bezoek aan Nederland heeft 46 uur geduurd. Inmiddels zit ik met mijn Peruaanse collega-predikant Gerardo en zijn vrouw in het vliegtuig, terug naar Peru.
 
Moe zijn we van een paar hectische dagen, waarvan de essentie is dat we niet gedaan hebben waarvoor we gekomen waren. Na aankomst in Nederland bracht een dienstbare collega ons naar ons logeeradres. De volgende morgen zouden we het GZB-kantoor bezoeken om ons voor te bereiden op de GZB-dag van zaterdag 14 maart. Tot dan toe liep alles volgens plan. Bij aankomst in Driebergen bleek meteen dat de plannen gewijzigd waren. De dag was afgelast, als gevolg van de verdergaande verspreiding van het coronavirus. Ook alle andere bijeenkomsten die we hadden gepland, waren afgezegd.
 
„Oké”, zeiden we enigszins gelaten, „het is niet anders.” We beseften nog niet helemaal dat we in een crisissituatie waren terechtgekomen. We zagen emotionele collega’s, druk bezig om allerlei losse eindjes weg te werken. Aangezien alle activiteiten waren afgelast, was er geen enkele reden om nog langer in Nederland te blijven. Sterker nog, ook de Peruaanse overheid was maatregelen aan het nemen. Wie weet zouden de grenzen sluiten. Dan is het te verkiezen om dichtbij vrouw en kinderen te zijn – zelfs al zou dat betekenen dat we veertien dagen in quarantaine worden gezet. Gelukkig konden we de volgende dag meteen vliegen.
 
Die nacht werd er uit Peru gebeld. „Het is overal op het nieuws: vliegtuigen uit Europa en Azië mogen er niet meer in. Wie nog aankomt, moet in quarantaine.” Paniek! Wat moesten we doen? We belden met diverse instanties. Uiteindelijk was het de Nederlandse ambassade in Peru die ons gerust kon stellen. De maatregel zou pas vanaf zondag ingaan. We konden dus nog thuiskomen.
 
Vanmorgen stonden we in de rij om te boarden. Een jolige KLM-medewerker had nog wat mededelingen. „Het goede nieuws is: u kunt nog in Peru komen. Het andere nieuws is: u moet in quarantaine... (Hij lacht. Weer paniek.) ...als u in Italië, Frankrijk, Spanje of China bent geweest” (Opluchting).
 
Nu we kunnen reizen, rest ons het spook van de quarantaine. „Dat zal wel in een soort kamp zijn”, zegt mijn collega. Ik zie er weinig aanlokkelijks in. Ik heb liever het virus dan de quarantaine. Het idee van een veertiendaags kamp, geheel verzorgd door de Peruaanse overheid, jaagt me angst aan. Het doet me onwillekeurig denken aan de gevangenissen die ik bezoek, eten uit de gaarkeuken en weinig slaapmogelijkheden. Binnen een paar uur zullen we het weten.
 
Intussen beseffen we dat we niet de enigen zijn die heen en weer geslingerd worden tussen de angst voor het virus en de vrees voor alle maatregelen die genomen worden om de opmars van het virus te stoppen. Het zijn onzekere tijden, in heel de wereld. Wat staat ons allemaal te wachten? We hebben geen antwoorden. We vertrouwen op God.
 
Matthijs Geluk is predikant en zendingswerker voor de GZB. Samen met zijn vrouw Rosa en hun vier kinderen is hij uitgezonden als toeruster voor de Presbyteriaanse Kerk (IEPRP) in Peru.

Reageer op dit artikel