Het werk gestaakt?

ill860
Daniëlle Davelaar | Plaatsingsdatum: 6 april 2020 | Zuid-Afrika

Het is een drukste van jewelste in de wachtkamer bij Choices. Het lijkt erop dat het een drukke dag gaat worden. Maar zodra ik mijn eerste cliënt uit de wachtkamer roep, staat de helft van de wachtenden op. Ah, kijk. De hele familie meegebracht, fantastisch! Ik zie het al helemaal gebeuren, in plaats van een gesprek met de 17-jarige cliënt zelf, de vastbesloten temperamentvolle Afrikaanse mama’s die me mededelen dat de keuze gemaakt is en dat de dochter voor een abortus gaat. In gedachte geef ik mezelf een standje, met een oordeel dit gesprek ingaan gaat niemand verder brengen. Eerst maar eens kijken hoe ik iedereen in mijn gesprekskamertje krijg zonder ze bij elkaar op schoot te laten zitten.

Nadat iedereen is geïnstalleerd wil ik het gesprek starten, maar de moeder van de cliënt neemt onmiddelijk het woord: ‘Deze twee (wijst naar cliënt en haar vriendje) hebben een grote fout gemaakt. We hebben gisteravond vergaderd en we hebben besloten dat we voor een abortus gaan.’ Ik kijk de kamer rond en probeer erachter te komen wie ‘we’ zijn. Zowel de cliënt als haar vriendje staren naar de vloer. Mijn eerste indruk is dat zij geen onderdeel zijn van ‘we’ …

Zodra ze weg zijn, kan ik mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Ik ben zo druk geweest met het gesprek in goede banen te leiden dat het belangrijkste er een beetje bij in is geschoten. Ik had meer over Gods trouw moeten praten met hen, in plaats van alleen een kort gebed voor hen uit te spreken. Hun keuze is gemaakt: het meisje gaat naar het ziekenhuis voor een abortus.

Precies een week na deze sessie gaat de telefoon. De moeder van het meisje. Of zij en haar dochter terug mogen komen. Het meisje wil nog een keer met mij praten zonder de hele familie erbij. Ik vertel haar dat ze diezelfde dag nog kunnen komen als ze willen. Binnen 2 uur staan ze voor de deur. De moeder wacht rustig in de wachtkamer terwijl ik met het meisje in één van de gesprekskamers zit. ‘Ik heb besloten het kindje te houden. Ik heb het met mijn vriendje overlegd en we hebben het gisteren aan onze ouders verteld. Ze hebben beloofd ons te steunen waar ze kunnen.’  Mijn dag kan niet meer stuk. Dit is fantastisch nieuws. En bovenal realiseer ik me weer eens dat ik slechts een instrument ben. Het gaat er niet om dat ik mijn werk perfect doe. Ik ben niet degene die een verandering in harten van mensen kan veroorzaken. Dat is God. Ik doe mijn best om mijn dagelijks werk zou goed mogelijk uit te voeren en God doet het echte werk!

Dit gebeurde allemaal 4 weken geleden. Voor de coronacrisis. Terwijl ik dit schrijf zitten we in dag 11 van de lockdown en Choices heeft helaas haar deuren moeten sluiten. Vorige week had ik een baalmomentje. Nu Choices gesloten is proberen we zoveel mogelijk telefonisch en via WhatsApp te doen, maar dat is lastig. Slecht internet, geen beltegoed. Het is gewoon anders dan een face-to-face gesprek. Ik baalde ervan en had het idee dat ik de cliënten net zo goed gelijk door kon sturen naar het ziekenhuis. Maar nu, een paar dagen na mijn grote baaldag, denk ik weer terug aan de casus van 4 weken geleden. Ja, wij als mensen zijn misschien beperkt in wat we kunnen doen. Maar dat gaat voor God niet op. God kent geen beperkingen en gaat, ondanks alle omstandigheden, door met Zijn werk. En in die wetenschap, met die hoop, gaan wij hier (roeiend met de riemen die we hebben) door!

‘De God van de hemel, Hij zal ons doen slagen!’ Nehemia 2:20

Reageer op dit artikel