Lees meer » Jaarthema
2016-2017

Hocus Pocus

ill860
Gerrit en Jorine van Dijk | Plaatsingsdatum: 3 juni 2017 | Duitsland

God is al lang begonnen in Rostock-Evershagen, voordat wij überhaupt wisten waar het lag. In dat geloof zijn we uitgezonden en inmiddels ruim anderhalf jaar hier aan het pionieren. En God geeft contacten, in een wijk waar dat soms lang kan duren. Soms zijn zulke mensen “personen van vrede.” Das een begrip uit de missionaire vakliteratuur en betekent zoveel als: “iemand die open is voor contact, niet per sé afwijzend is tegenover het evangelie en je zomaar in contact brengen kan met heel veel mensen.”

Het voorjaar en de zomer brengt hier dynamiek op gang in een wijk waarin weinig gebeurt. Iedere dag kunnen we naar de speelplaats en daar contact leggen met buren. Zo hebben we Ines leren kennen, wat ons betreft een “persoon van vrede”. Een enthousiaste, open vrouw. Alleenstaand moeder van 7 kinderen met verschillende vaders. Jorine had haar één keer ontmoet bij een van de babygroepen. Daarna is voorzichtig contact ontstaan. Inmiddels kan ze de speelplaats niet voorbij lopen zonder een gesprekje met haar te voeren. Zij is elke dag op de speelplaats bij ons om de hoek te vinden. Door haar kennen wij nu ook een hoop andere moeders op deze speelplaats. Ines opent zo deuren voor je. Razend enthousiast vind ze het, Holländer te kennen. ‘Praat alsjeblieft meer tegen me, Jorine, dat klinkt zo leuk’, zegt ze dan.

Op een dag vraagt Jorine aan haar hoe het gaat. Weer is één van haar kinderen ziek. En een andere dochter blijft maar ziek. Ze is al bij verschillende dokters geweest en ook bij een alternatieve arts. Dat had niet geholpen. Ze vroeg of ik niet iemand kende die handen kon opleggen. Wellicht dat het dan wel weg zou gaan. Ze vertelde dat ze een tijdje geleden tegenover een hele vreemde vrouw in de tram zat. Die vrouw keek met een indringende blik en een hummend geluid en wrijvend met haar vingers eerst naar haar ene kind en vervolgens naar haar andere kind. Dit kwam haar niet goed voor en ze is vervolgens met haar kinderen uitgestapt. Ines heeft het idee dat sindsdien telkens één of meer van haar kinderen ziek is. Dat de vrouw uit de tram een vloek heeft uitgesproken.

Een tijdje later keek één van haar jongste kinderen naar Jorines handen. Die waren kapot van de eczeem. “Wat heb jij?”. Ze zei dat haar handen ziek waren. Waarop Ines zei dat ze maar naar zo’n alternatieve arts zou moeten. Het was daar wel een beetje ‘hocus pocus’ maar na één of twee bezoekjes waren destijds de huidproblemen van haar zoon en dochter ook écht voorbij. “jij hebt toch ook wat met geloven enzo? Dat zou moeten passen bij jou!”

Areligieus occultisme, noemde een collega zendingswerker van ons het. Vage alternatieve geneeswijzen (met zijn occultisme) niet kunnen plaatsen, maar het wel veel gebruiken. Het werkt toch? Het is zó ontzettend belangrijk dat hier in dit deel van Duitsland goede kerken ontstaan die mensen bij Jezus brengen. Want als je op zoek bent en niet weet waar je moet vinden, dan is hier de kans zo klein dat je bij Hem uitkomt… Terwijl bij hem alles te vinden is.

Twee dagen later kwam ze op Gerrit af. ‘Jij bent toch een soort dominee,’ vroeg ze, terwijl de andere moeders ook meeluisterden. ‘Bidden jullie dan ook?’ Op zo’n moment heb je niet meer tijd dan in vier zinnen uit te leggen wat je gelooft en wat dat betekent. Maar Ines is geboeid. Niet verkeerd, aardige Holländer die wat willen doen in de wijk en voor een “Kirche” werken. 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.