Lees meer » Jaarthema
2016-2017

Hoe een historische plek nog steeds schuilplaats en genadeplek kan zijn

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 20 juli 2017 

De jaarlijkse kerkdienst bij de grot - culte à la grotte - is al jaren een begrip in het dorp en de omgeving van Le Mas d’Azil, dat in de Midi-Pyrénées ligt. Het is een dienst in de openlucht op een plek met een bijzondere protestantse geschiedenis.
 
De grot van Le Mas d’Azil is de enige grot in Europa waar je met de auto doorheen kunt rijden. De grot is uitgesleten door de rivier de Arize en heeft een opening van maar liefst 51 meter hoog en 48 meter breed. De eerste christenen hielden er hun kerkdiensten in, later vonden ook de katharen en de hugenoten er hun refuge - schuilplaats - en hielden daar in het geheim hun bijeenkomsten.
 
Le Mas d’Azil was rond 1500 één van de belangrijkste protestantse centra van Zuid-Frankrijk. De godsdienstoorlog raakte echter ook dit dorp. In 1625 vond er een bloedige strijd plaats tussen het koninklijke leger onder leiding van maarschalk de Thémines en de protestanten. Een maandlang wisten de protestanten stand te houden achter de verdedigingswerken van de stad. Uiteindelijk schoot het leger tweeduizend kanonskogels af en viel de verdedigingsmuur.
Nog zes dagen hebben de protestanten gestreden – mannen en vrouwen. Uiteindelijk trok het koninklijke leger zich terug en liet ze vijfhonderd doden achter. Bijzonder hoe de protestanten anno 2017 opnieuw samenkomen op deze historische plek, voortgaand in het spoor van hun voorvaderen.
De katholieken en protestanten staan niet meer tegen over elkaar, maar bieden elkaar een helpende hand als broeder en zuster in het geloof. Concreet zichtbaar deze morgen in hun aanwezigheid bij de opbouw van deze openluchtkerkzaal en het bijwonen van de kerkdienst.
 
Overhoop
Pasteur Bernard Bordes, predikant in onder meer Le Mas d’Azil, vertelt dat deze dienst een prachtige kans geeft om als kerk letterlijk ‘naar buiten’ te gaan, zichtbaar te zijn, laagdrempelig voor hen die zoekende zijn en voor wie het binnenstappen van een kerkgebouw vaak nog een stap te ver is.
 
Zo was ook Stéphen zomaar ‘binnengestapt’ bij de openluchtdienst. Ooit had hij als kind catechese gevolgd bij dominee Bordes, maar als tiener had hij de kerk vaarwel gezegd. Inmiddels is hij dertiger, maar zijn leven ligt overhoop: z’n moeder ernstig ziek, z’n relatie stukgelopen en z’n baan kwijt. De wanhoop nabij heeft hij onlangs weer contact gezocht met dominee Bernard, wat hem enorm geholpen heeft. De dominee had hem uitgenodigd voor de openluchtdienst en dat wilde hij wel eens proberen.
 
Dit jaar was zuster Christiane uitgenodigd als spreker. Zij maakt deel uit van het protestantse vrouwenklooster in Pomeyrol. De dagtekst ‘Vrees niet!’ stond centraal in haar verhaal. “De wereld is vaak een puinhoop en mensen doen elkaar van alles aan. Je toekomst is onzeker.
Je angst is reëel, maar daar tegenover staat het ‘vreest niet’, een geloofsuitspraak. Je angst is begrijpelijk, maar er is een hoop die groter is”, zo startte ze haar verhaal.
 
Naast mij stond Stéphen, geraakt en af en toe een traan wegvegend!
Even later werd in een grote kring het brood gebroken en de wijn gedeeld. Op het gezicht van Stéphen verscheen door z’n tranen heen een glimlach en hij zei: “Hier moest ik zijn vanmorgen! Deze ‘vrees-niet woorden’ zijn voor mij!”
 
Mooi hoe deze historische plek opnieuw een schuilplaats en genadeplek is geworden voor gebroken mensen, als Stéphen. Ondertussen geven langsrijdende motoren extra gas om het gezang van het laatste lied te verstoren. Het mag de trompetspeler echter niet deren en van harte zingen we ‘Zou ik nog vrezen, nu Hij eeuwig leeft, die mij heeft genezen, die mij vrede geeft’ – een toepasselijke zinsnede uit het lied U zij de glorie.
 
Dit artikel van Harriëtte Smit verscheen eerder in het Friesch Dagblad. Zij werkt voor de GZB in Aix-en- Provence als landelijk jeugdwerker binnen de Union Eglisé Protestante Réformée Evangélique de France

Reageer op dit artikel