Hoera! Het is een jongen/meisje!

ill860
Pauline van Ooijen | Plaatsingsdatum: 4 november 2015 | Nepal

Ik vertelde de verpleegkundige dat er zojuist een patiënte is binnengekomen. Een jonge vrouw, voor de zesde keer zwanger en twee keer bevallen. ‘Dan is ze zwanger van een jongetje’, is prompt haar commentaar. ‘Die andere keren heeft ze de zwangerschap laten afbreken, omdat het een meisje was’. En om haar woorden kracht bij te zetten checkte ze het gelijk even bij de patiënte. Het klopte.

Of de andere patiënte op de polikliniek. Ze vertelt me dat ze graag zwanger wil worden. Ze is drie keer zwanger geweest en heeft thuis twee meisjes. De laatste keer heeft ze de zwangerschap afgebroken. Ik vraag haar waarom. Ook dat was een meisje. Ze had een echo laten maken rond de 12 weken. Met tranen in haar ogen vertelt ze dat ze geen keus had.

Tot enkele jaren geleden was abortus strikt verboden in Nepal. Zoals in veel andere landen waar dat nog het geval is, betekent dat zeker niet dat er geen abortus plaatsvond. Helaas niet. In slechte en ongecontroleerde omstandigheden zorgden vrouwen ervoor dat ze niet zwanger werden of dat de zwangerschap werd afgebroken.

Gelukkig is er tegenwoordig anticonceptie beschikbaar in Nepal. Vrouwen hebben vrij toegang tot de pil, injecties en condooms. Voor veel gezinnen is dat belangrijk, omdat zij niet voldoende geld hebben om hun kinderen naar school te sturen. Of soms niet voldoende geld om hen allemaal te voeden. Maar, anticonceptie heeft geen invloed op een andere belangrijke factor.

Het verdrietige nieuws is dat family planning niet alleen draait om het wel of niet kunnen onderhouden van je kinderen, maar ook om het geslacht van de baby. Sommige dokters beweren dat ze al bij een zwangerschapsduur van tien weken kunnen zien wat het geslacht is van de baby. En hoewel het in het regeringsziekenhuis verboden is om het geslacht van de baby te noemen, gaan mensen daarom naar een privé kliniek. In privé klinieken betalen ouders een heleboel geld om een antwoord te krijgen op de brandende vraag: ‘Is het een jongen of een meisje?’.

Rond een zwangerschapstermijn van 10 weken is het onmogelijk om te bepalen wat het geslacht van de baby is. Daarom wordt vaak gezegd dat de zwangere rond de 16 weken nog maar eens terug moet komen om het nog een keer te checken. Dat betekent nog een keer een enorm bedrag aan geld om er zeker van te zijn dat dit de zo gewenste zoon is.

Een zoon is gewenst. Een zoon is het ‘pensioen’ van de vader. Als vader en moeder oud zijn, zal hij voor hen zorgen. Hij is degene die een vrouw meebrengt naar huis om de moeder te helpen in het huishouden. Hij is degene die een ceremonie uitvoert nadat de vader is gestorven. Hij is degene die kan werken in het bedrijf van de vader.

Ik probeer me in de cultuur te verdiepen. Ik probeer te begrijpen dat deze zoon zo belangrijk voor hen is. Ik probeer het.

Maar het maakt me zo verdrietig. Het maakt me zo verdrietig dat mensen zoveel geld moeten betalen voor een waarheid die misschien niet waar is. Dat artsen beweren het geslacht van de baby te kunnen bepalen, op een termijn waarbij dat nog niet mogelijk is.

Het maakt me zo verdrietig dat deze meisjes niet gewenst zijn. Dat de Nepalese maatschappij over twintig jaar misschien wél gelijke kansen biedt voor jongens en voor meisjes. En dat deze meisjes dan een steentje hadden kunnen bijdragen aan deze maatschappij.

Het voelt zo machteloos.

Ik denk dat er langzaam verandering zichtbaar is. In de grote steden vinden mensen het vaak minder erg als zij een gezin hebben met alleen maar meisjes. Er zijn kansen voor meisjes en veel meisjes gaan naar school. Ook in Surkhet is deze verandering langzaam zichtbaar, maar het duurt langer voordat het doordringt in de kleinere afgelegen dorpen.

En natuurlijk is niet iedereen teleurgesteld als hun gezin wordt uitgebreid met een meisje. En gaat lang niet iedereen naar een privé kliniek om het geslacht te bepalen. Natuurlijk mag en wil ik niet iedereen over één kam scheren.

Maar iedere keer als ik het hoor maakt het me verdrietig. En niet alleen mij, ook veel van mijn Nepalese vrienden. En daarom schrijf ik. Ik schrijf met een bezwaard hart.

Reageer op dit artikel