Honger in Afrika, wat is er nieuw…?

ill860
Peter en Jeannette de Groot | Plaatsingsdatum: 5 juni 2020 | Zuid-Soedan

De vraag boven deze blog heeft misschien een wat cynische toon. Moeten we het daar over hebben? Ja, wij denken van wel.

Ruim een miljoen Zuid-Soedanezen zochten vanwege de burgeroorlog in hun eigen land een veilig heenkomen in Oeganda. Ze verlieten huis en haard, en – heel belangrijk – hun eigen stukje grond waar ze hun eigen eten verbouwden. Daarmee werden ze afhankelijk van de maandelijkse uitdeling van voedsel door de Verenigde Naties (VN). Tot begin dit jaar kregen de vluchtelingen per volwassene 12 kg voedsel per maand (mais, bonen en kookolie).

Maar in maart van dit jaar was er ineens helemaal geen uitdeling in het vluchtelingenkamp. De oorzaak? Gebrek aan geld bij de VN. Het geld raakt op en de donoren van de VN (wij in het westen) kunnen of willen het budget niet snel aanvullen. Is dat omdat we andere problemen of prioriteiten hebben? In april en mei kregen de vluchtelingen wel weer voedsel, alleen nu nog maar 8 kg per persoon. Stel je voor dat je structureel van 3 boterhamen per maaltijd terug moet naar 2 boterhammen, nadat je eerst al een maand helemaal geen brood hebt gekregen.

En dat zal ook in juni het geval zijn. De vluchtelingen is verteld dat ze met het rantsoen van mei zuinig (!) moeten zijn omdat er in juni weer geen uitdeling gaat plaatsvinden. Veel gezinnen gaan nu noodgedwongen naar één maaltijd per dag.

In alle nieuws over corona, een dreigende economische crisis van ongekende omvang, de bijkomende politieke spanningen enz., heeft ‘honger in Afrika’ niet echt veel nieuwswaarde. En dan hebben we het nog niet over al die andere mensen die getroffen zijn door corona en de gevolgen daarvan.  Want in Jemen is ook al zo lang oorlog en lijden mensen honger. In Ethiopië verwoest een sprinkhanenplaag de oogst. En eerlijk is eerlijk, dat raakt ons ook minder. We lezen het en we denken een moment hoe vreselijk dat is, maar ook wij gaan weer verder.

Maar de vluchtelingen in het kamp Palorinya, bij Moyo (onze woonplaats) in Noord-Oeganda hebben voor ons een gezicht. Wij kennen Emelda, Cecilia, Mary Dodon, Rev. Peter, Emmanuel, Youngboy, en vele anderen. Dus een verhaal met misschien weinig nieuwswaarde, maar wel een verhaal dat wíj nu aan ú moeten vertellen. Zodat deze mensen niet vergeten worden.

Moge de Heere God zich over hen ontfermen.

Reageer op dit artikel