hoopgevende tabletten

ill860
Janneke Wolswinkel | Plaatsingsdatum: 14 december 2014 | Zimbabwe

Na een rit van 100 km waarvan bijna de helft over onverharde weg stappen we ietwat stoffig uit de auto. We, het Gutu Mission Hospital outreach team, bestaan uit een verpleegkundige, laboratorium medewerker, maatschappelijk werker, de ziekenhuis dominee en mijzelf. We zijn gekomen om de verpleegkundige in de kliniek te ondersteunen in haar zorg voor HIV patiënten.

De dominee houdt een meditatie en leest het verhaal waarbij Jezus zijn in paniek geraakte leerlingen laat zien dat Hij het stormachtige water tot stilte kan brengen. Later vertelt de dominee me dat hij de patiënten opriep om bij problemen Jezus om hulp te roepen. “Het is net zoals in het verhaal dat ik ter illustratie vertelde. Als een vrouw wakker wordt omdat er een slang in de slaapkamer is, dan maakt ze natuurlijk haar man wakker. Het zou heel slecht zijn als ze haar man liet slapen en haar buurman ging halen. Dan zou ze niet om hulp vragen aan degene waar ze om hulp zou moeten vragen!” Ik vind het mooi hoe hij de soms lastige praktijk van geloven (soms lijkt het zoveel makkelijker te vertrouwen op iets of iemand anders dan God) zo dichtbij onze leefwereld weet te brengen.

Wat is nu eigenlijk het grootste probleem van deze patiënten? Volgens dominee Chatikobo is dat nog steeds de acceptatie van de ziekte. De patiënten of hun familieleden vinden het moeilijk om te accepteren dat ze HIV hebben of dat hun familielid dat heeft.
Als ik even later wat patiënten zie realiseer ik me dat deze moeite met de acceptatie waarschijnlijk dan de reden is dat er nog steeds mensen zijn die laat met hun klachten naar de kliniek gekomen zijn. Ik bespreek met de verpleegkundige wat we voor haar patiënten kunnen doen maar ik weet ook dat het moeilijk zal worden. Het immuunsysteem van deze patiënten is ernstig aangetast. Natuurlijk zullen we ze virusremmers geven. Langzaam maar zeker zal hun immuunsysteem opgebouwd worden. Tijdens de lange weg die ze te gaan hebben zijn ze echter vatbaar voor van alles en nog wat.

Gelukkig hoef ik niet veel patiënten te zien. De meesten zijn al geholpen door de verpleegkundige. Ze zijn op tijd gekomen en op tijd gestart met de virusremmers. Ze slikken trouw hun medicatie. Het gaat goed met ze. Het werken in Zimbabwe is uitdagend. Vaak is dat leuk, maar soms ook lastig. Een dag als vandaag geeft me hoop. Hoop omdat de verpleegkundigen in de klinieken steeds meer zelf kunnen. Omdat de patiënten die de virusremmers slikken daar zo gezond bij zijn. En vooral hoop omdat we door onze zorg en de woorden van de dominee mogen laten zien dat God het is die ons hoop en leven geeft.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Mark Horst

    23 december 2014, 09:16

    Mooi om te lezen hoe de dokter en de dominee gezamenlijk optrekken.