Hoopvolle kansen in Franse 'lockdown'

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 23 april 2020 

Frankrijk is al meer dan een maand in een volledige lockdown.Veel mensen hebben het daar zwaar mee. Harriëtte Smit probeert op veel manier de ander nabij te zijn.

Sinds 17 maart zit Frankrijk in een lockdown met strenge beperkingen, die recent nog eens verlengd zijn tot en met 11 mei. Voor kwetsbaren en ouderen boven de zeventig jaar betekent dit binnenblijven, voor anderen is er nog bewegingsruimte van maximaal één uur per keer om een boodschap te kunnen doen. Of in de omtrek van maximaal één kilometer van je huis een rondje te sporten of een frisse neus te halen. In deze pandemische tijden vormt Covid-19 eenzeerernstige bedreigingvoor geïsoleerde individuen. De Franse socioloog Serge Guérin zegt: ,,De ouderen gaan eerder dood aan sociaal isolement dan aan het coronavirus.” Hij maakt zich dan ook zorgen over de opgelegde verlenging van de lockdown voor de oudere mens.

Angst, stress, depressie, het is voor velen niet eenvoudig om overeind te blijven in deze periode van verplichte opsluiting. Het verlies van autonomie, werk, gewoonten en rituelen kan leiden tot het syndrome de glissement:mensen die het opgeven, in bed blijven en langzaam ‘dood’ gaan. Afgelopen week heb ik dat concreet gezien in mijn flat. Een dertigjarige buurvrouw is ingestort. Het niet meer kunnen verrichten van haar werk in combinatie met sociale isolatie deed haar in een paar weken tijd het ‘leven’ langzaamaan steeds meer verliezen. Ze was moe van alles en het leven werd haar te veel. Helaas moest ze met spoed worden opgenomen, tot groot verdriet van haar vriend. Op afstand proberen wij als buren hen nabij te zijn, in het sturen van een dagelijks whatsappje of het doen van boodschappen.

Praktisch helpen
Hoewel mijn officiële zendingstaken grotendeels stil zijn komen te liggen, merk ik dat deze crisis mijn pastorale zendingshart in beweging zet. Door de ander nabij te zijn in hun angsten, praktisch te helpen of een luisterend oor te bieden. Op de plek waar ik woon wil ik op een positieve manier present zijn. Zorgdragen voor mijn buren, regelmatig even hen contacten en vragen hoe het hen vergaat, een praatje op het balkon, een kaartje op hun deur, spelen met de kinderen op de parkeerplaats. Het bakken van een cake. Het zit hem in de kleine dingen, die verschil maken en bij de ander een lach op het gezicht brengt! Zo heb ik samen met twee buren een ‘balkon-aperitief’ ingevoerd op de zaterdagavond om de sociale stilte te doorbreken van onze 76 jarige buurman. Ieder heeft z’n eigen aperitiefje en snacks, en we respecteren de anderhalve meter afstand. Dit moment is een wekelijks lichtpuntje geworden van ontmoeting, van het leven delen en samen plezier beleven. Het verdiept de burenvriendschap en versterkt de innerlijke mens.

’s Middags loop ik een rondje in onze wijk en zoek ik geïsoleerde eenzamen op. Zo ook Yvonne (86). Ze heeft een jaar geleden haar man verloren en heeft geen kinderen. Familie woont ver weg. Tegen vijf uur staat ze al op de uitkijk voor haar raam. ,,Fijn, dat je er weer bent! Even kunnen praten doet me goed!”, zegt ze. Mooi hoe veerkrachtig en creatief ouderen ook zijn. Zo geeft ze twee duiven te eten door broodkruimels op haar vensterbank te leggen en is het prachtig te zien hoe ze geniet als deze twee duiven gretig toehappen. Aan het eind zegt ze altijd: ,,Tot morgen! Je vergeet me niet hè!” Juist nu heeft de oudere, de buurt, de ander ons zó hard nodig! En biedt deze lockdown ons tijd en creativiteit om er te zijn voor hen die een opbeurend woord of luisterend oor nodig hebben. Dat is niet alleen tot zegen voor de ander maar ook voor jezelf.



Veel mensen zijn bang om ziek te worden, bang om dood te gaan. Sommigen zitten al weken opgesloten en laten hun boodschappen bezorgen. Ik merk dat men behoefte heeft hun verhaal te doen en aandachtig luisteren is vaak al genoeg. Regelmatig belt mijn Algerijnse buurvrouw en vertelt me dat ze bang is, dat ze zich ellendig voelt, dat ze klaar is met het opgesloten zijn. Recent vroeg ze aan mij hoe ik het volhield. Dat gaf mij de kans om iets te delen van de houvast die ik vind in mijn geloof in God en in gebed. Ze vroeg of ik haar niet dagelijks een gebed zou kunnen sturen? Sinds een aantal weken stuur ik haar ’s morgens vroeg een psalm toe. De teksten raken haar en geven rust. Mooi hoe zij op haar beurt de gebeden weer doorstuurt aan een vriendin in Lyon. Deze crisistijd biedt de kans tot nieuwe verbondenheid en om het evangelie in harten van mensen te schrijven. Soms met woorden, maar veel vaker door wie je concreet bent voor de ander. Mensen zijn op zoek naar hoop! Laten we de hoop die in ons is zijn, en uitleven.

Bron: Friesch Dagblad 22 april 2020. 
 

Reageer op dit artikel