Jezus en de man op het bankje

ill860
Gerard en Janneke de Wit | Plaatsingsdatum: 14 mei 2020 | Duitsland

Een gezellige middag in ons half opgeknapte tuintje voor onze flat. We zijn met wat buren bij elkaar gekomen om, op gepaste afstand uiteraard, met elkaar koffie te drinken. De kinderen spelen lekker. Een man loopt een paar keer voorbij, komt langzaam wat dichterbij om één van de honden van de buren te aaien. Dan gaat hij schuchter weer weg om vervolgens aan de andere kant van het tuintje op een bankje te gaan zitten. Hij bekijkt ons eens aandachtig. Het raakt me (Janneke) hoe hij daar zit te observeren. Na een poosje trek ik de stoute schoenen aan en ga naast hem zitten. ‘Bent u de initiatiefnemer van dit hier?’, vraagt hij. Ik vertel dat we met een aantal buren dit tuintje aan het opknappen zijn om hier meer gemeenschap met elkaar te beleven. Bijvoorbeeld door met elkaar koffie te drinken, zoals nu. Hij blijft naar de groep kijken. Er biggelt een traan over zijn wang en plots breekt hij en vertelt dat hij zo alleen is. Hij mist mensen om zich heen, zoals hij hier ziet. Hij vertelt dat hij, mede door eenzaamheid, veel drinkt. Terwijl hij dat liever niet doet, maar niet meer anders kan. Hij heeft werk nodig om zijn lijf weer in actie te laten komen. Ondertussen luister ik, maar in mijn hoofd gaan allerlei gedachten door elkaar. Wat kan ik voor deze man betekenen? Wat heeft hij nodig? Ik bid in stilte om wijsheid. Na een stilte verontschuldigt hij zich dat hij zich zo heeft laten gaan. Ik stel hem gerust en nodig hem uit om vaker langs te komen.

’s Avonds denk ik terug aan de man. Ik vraag me af of ik genoeg voor deze man gedaan had. Ik wist op dat moment niet veel meer te doen dan naast hem te zitten en te luisteren. Misschien was dat genoeg. Maar had ik hem eigenlijk meteen over Jezus moeten vertellen? Dit was toch een unieke kans?! Of… heeft Jezus Zichzelf aan hem laten zien door mij heen? Ik ga uit van het laatste en vraag Jezus of Hij zich over deze man wil ontfermen. Ik vraag Jezus om vertrouwen, dat Hij begint en doorgaat, ook waar ik het niet altijd zie.

Eén van de volgende dagen zijn we weer buiten met een aantal buren. Ik zie de man weer voorbij lopen. Hij lijkt even te twijfelen, maar hij sluit zich niet bij ons aan. Wel zwaait hij vriendelijk. Wie weet wat Jezus op dit moment bij hem bewerkt…

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Els de Leede

    14 mei 2020, 05:17

    Prachtig waar het werk van een tuin opknappen toe leidt.... Jullie mogen zo iets van Gods Liefde uitstralen