Kampvuurverhalen

ill860
Heleen van der Sluijs | Plaatsingsdatum: 3 augustus 2019 | Bosnië

‘Tijdens de oorlog waren we in Sarajevo. Er was geen elektriciteit meer en het werd vroeg donker. Om iets te doen te hebben tijdens de lange avonden, vertelden we elkaar verhalen bij het kampvuur. We vertelden elkaar de verhalen van ons leven. Van hoe God onze God werd en we Jezus gingen volgen.’

Op deze manier introduceerde de pastor zijn plan voor het pripremati kamp, een kamp van een week waarin de prachtige plek bij het Boračko meer klaar wordt gemaakt voor een maand vol kampen. Ik ben nog maar een paar dagen in Bosnië en net die dag aangekomen op het kamp. Het plan van de pastor is om elke avond twee mensen hun verhaal te laten vertellen, net zoals hij dat 25 jaar geleden deed bij het kampvuur in Sarajevo. Verhalen over het leven. Over de God die we dienen en hoe Hij in ons leven heeft gewerkt.

De afgelopen weken heb ik veel Bosniërs leren kennen door deze verhalen. Ik hoorde het verhaal van een ruige gast, zijn lijf vol tatoeages. Amsterdam kent hij alleen van de drugs. Maar toen Hij Jezus leerde kennen, is hij afgekickt. Nu staat er groot ‘Adonai’ tussen zijn tatoeages. Ik hoorde het verhaal van het meisje dat opgroeide in een katholiek gezin en altijd zoveel van Jezus hield. Haar oma vertelde haar de verhalen, haar ouders vonden het maar onzin. Nog steeds is ze de enige in haar gezin die Jezus volgt. Of die jonge vrouw. Haar zus overleed door zelfdoding, haar vader lijdt aan PTSS en schizofrenie, terwijl haar moeder voor haar opa en oma zorgt. Maar Jezus geeft haar hoop en kracht. De jonge gast, eerste generatie kind van gelovige ouders. Hij werd als kind gepest, omdat zijn ouders geloven in een sekte. ‘Ja, ik geloof in God. Ik heb een heleboel over Hem gelezen en ook over andere geloven en filosofische stromingen. Ik wil Jezus volgen’.

Het mooie van deze avonden vol verhalen, was dat we na de verhalen samen baden. We brachten elkaar en onze verhalen bij God. In kleine groepjes, van drie of vier gelovigen. En, ook al begreep ik weinig van wat in het Bosnisch werd gezegd, al snel leerde ik een aantal woorden herkennen. Bog, God. Gospoda, Heer. Hvala, bedankt. Slava, glorie. En ik besefte dat ik, in een vreemd land, in een onbekende cultuur met een, nu nog, onbekende taal, mensen had ontmoet met wie ik iets groots deelde. We vinden elkaar, wereldwijd, in hetzelfde geloof, in dezelfde God.

Het is vakantietijd en wellicht zit u/jij ook rond het kampvuur deze zomer. Lange zomeravonden lenen zich voor goede gesprekken en mooie verhalen. In Nederland of op een bestemming ergens anders in deze wereld. Vertel elkaar deze zomer eens dat verhaal, van hoe God in uw leven heeft gewerkt. Als familie, als vrienden, in de kerk of op de camping. En zoek eens op met welke woorden God geprezen wordt in de taal van het land waar u/jij op vakantie bent!

Reageer op dit artikel