Kerk in een enclave

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 23 oktober 2015 

Wilbert van Saane: ‘Ik sta er alleen voor. Ik heb andere predikanten nodig om mij te helpen.’ Vorige week hoorde ik deze hartenkreet uit de mond van Firas Farah, een presbyteriaanse predikant uit het noordoosten van Syrië. Farah dient de presbyteriaanse kerken van Al-Qamishli, Al-Hassakah en Al-Malikiya.
 
Het gebied waar Farah woont is op dit moment een Syrische enclave, te midden van Koerdisch gebied en de Islamitische Staat. ‘We staan geïsoleerd en omsingeld,’ zei Farah. ‘We kunnen weliswaar van stad naar stad rijden, maar als we het gebied uit willen, moeten we met het vliegtuig, want we zijn ingesloten door de Islamitische Staat.’
 
In de afgelopen jaren zag Farah veel christenen het gebied verlaten. Onder de emigranten bevonden zich ook predikanten en ouderlingen van de kerken. Farah vertelde met nadruk dat de kerk nieuwe leiders nodig heeft. Vanouds ligt het emigratiecijfer al hoog in dit deel van Syrië. De oorlog heeft dat aantal alleen maar doen toenemen.
 
Ondanks de oorlog en de emigratie bloeien de presbyteriaanse kerken in dit deel van Syrië. Veel mensen die vroeger niet actief waren zijn nu trouwe kerkgangers. Ook zijn er nieuwe leden tot de kerken toegetreden. De predikant en de overgebleven leiders organiseren nog steeds activiteiten voor kinderen, jongeren en volwassenen. Farah: ‘Door al die activiteiten proberen we uit te stralen dat de kerk ondanks de crisis blijft bestaan en zelfs kan groeien. We willen de mensen laten zien dat zij kunnen groeien in hun geloof, actief kunnen zijn en vooruit blijven gaan.’
 
‘We hebben ernstige economische problemen in onze provincie,’ legt Farah uit. ‘Dit komt doordat alle goederen geïmporteerd moeten worden vanuit de Islamitische Staat of het Koerdische gebied. In beide gevallen worden er stevige belastingen geheven. We hebben te kampen met tekorten aan elektriciteit en water. Brandstof is nu weer gemakkelijker te verkrijgen, omdat er veel olie in de grond zit. Veel mensen raffineren de olie nu zelf. In Al-Hassakah is de stank van de olie dan ook overal te ruiken.’
 
Elke week leidt Farah de erediensten in Al-Qamishli en Al-Malikiya, steden die tenminste 100 kilometer uit elkaar liggen. Eens of twee keer per maand bezoekt hij bovendien de kerk van Al-Hassakah, die ook zeker 100 kilometer van zijn woonplaats Al-Qamishli verwijderd is.
 
Farah is er van overtuigd dat de kerken een belangrijke rol hebben in het huidige Syrië, zowel voor de korte als voor de lange termijn. ‘Het doel van de kerken is nu om troost te bieden, noodhulp te verlenen en mensen te helpen om hier te blijven wonen voor zover dat mogelijk is.’
 
Wilbert en Rima van Saane zijn uitgezonden door Interserve naar Beiroet en worden mede ondersteund door GZB en KerkinActie.

Reageer op dit artikel