Kerkgroei in Frankrijk? Het kan!

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 14 november 2018 

Afgelopen week vond de nationale Pastorale plaats van het kerkverband waar Harriëtte Smit werkzaam is. Zo’n vijftig predikanten, diakenen en missionair werkers dachten met elkaar na over het thema: de groei van de Franse kerk.
 
De Unepref, een Frans protestants kerkverband met zo’n 4500 leden, houdt één keer per jaar een pastorale van drie dagen, die tot de verplichte toerusting van haar kerkelijk werkers behoort. Het  gekozen thema was gedurfd, temeer omdat slechts zeven van haar 57 kerken op dit moment in de ‘groeimodus’ zitten. De grootste kerkelijke gemeente binnen dit kerkverband heeft 150 leden op papier.
 
Een van onze predikanten had een seminar van Christophe Short in Parijs bijgewoond over kerkgroei en was daar enorm enthousiast over. Die moesten we zeker eens uitnodigen. Het lezen van z’n boek Décider de grandir (Besluiten om te groeien) bevestigde dit. Zo werd Christophe Short uitgenodigd voor onze pastorale. Short werd geboren in Engeland en kwam op zijn 23e via een project van Operatie Mobilisatie in Frankrijk terecht. Gedurende zeventien jaar heeft hij verschillende evangelisatie- en kerkplantingsteams geleid. In 1987 werd hij predikant van de baptistenkerk in Ozoir-la-Ferrière en tegelijkertijd coördinator van een prachtig kerkplantingsproject in de nabijgelegen stad Pontault-Combault. Een kerk die van twintig naar zeshonderd leden groeide.
Short blijkt de eerste en enige te zijn die vanuit de Franse context kerkgroei heeft beschreven. En is ondertussen een veelgevraagd spreker en coach geworden.
 

Op inspirerende wijze vertelt hij de ontstaansgeschiedenis van de baptistengemeente van Pontault-Combault. Gestart in z’n huiskamer, vervolgens vanwege groei verplaatst naar de Buffalo Grill, gevolgd door Via Mexico en L’Estaminet… Steeds opnieuw kwamen ze in een bar/restaurant terecht! Tot slot kopen ze een oude fabriek op die met hulp van de hele kerk omgebouwd wordt tot kerk.
Steeds heeft God op wonderlijke wijze voorzien in een gebouw, in geld en menskracht. Bidden en vasten hebben daarin een cruciale rol gespeeld en zijn verworden tot belangrijke waarden voor deze kerk.
 
Door zijn verhaal bevestigt hij dat kerkgroei ook in de Franse context tot de mogelijkheden behoort. Als God nieuwe personen wil toevoegen aan de lokale kerk moeten we hun komst voorbereiden. “We hebben onze eigen stijl van kerkdienst, voor ontvangst, voor de koop van een nieuw gebouw, etc. Soms hebben we een mentaliteitsverandering nodig. We kunnen niet groeien als we geen beslissingen nemen.” Er is geen enkele Bijbelse of sociologische reden die de groei van de kerken in Frankrijk de komende tijd in de weg zit. Volgens Short hebben we nog nooit zo’n gunstige tijd gekend om het Evangelie te verkondigen en nieuwe kerken te planten.

 
Nieuwe kerken
Volgens onderzoek van Sebastian Faith is het aantal evangelicals in Frankrijk tussen 1960-2005 verviervoudigd. En volgens de website van de CNEF is het aantal protestantse evangelicalen vermenigvuldigd met zeven in de laatste zestig jaar. In 1950 kenden we vijftigduizend kerkgangers en nu zijn dat er 460.000. Iedere tien dagen wordt er in Frankrijk een nieuwe kerk gestart (35 nieuwe kerken per jaar!). De kerk van de 21e eeuw zal volgens hem een relationele kerk moeten zijn. Is ze dat niet, dan is ze er straks niet meer. Odile de Laurens trekt in haar rapport (L’Observatoire de la Fondation de France) aan de bel, omdat het aantal Fransen dat zich in een sociaal isolement bevindt, groeit. “Elf procent van de Franse bevolking, dat is 4,8 miljoen personen, lijdt aan eenzaamheid. Dat is 20 procent meer dan twee jaar terug. Het aantal echtscheidingen is verdubbeld. Ondanks de groei van het digitale sociale netwerk, ontbreekt het mensen aan direct en concreet menselijk contact. Steeds meer zien we mensen in de kerk komen met een beladen verleden en vaak met diepe geestelijke verwondingen. Ze zijn op zoek naar betekenisvolle relaties, maar ondervinden enorm veel moeite om die te bouwen.”
Volgens Short kunnen huiskringen een cruciale rol spelen in het aandacht geven aan dat relationele binnen de kerk. Zo’n kleine groep geeft ruimte voor gebed, vertrouwen en delen.
Op directe wijze zette Chris Short ons aan het denken: wat maakt dat er maar zeven kerken binnen jullie unie in de groeimodus zit? Willen jullie wel groeien? En is het moment niet daar om nú te kiezen voor groei, voor een verandering van mentaliteit? Is het niet tijd om jullie comfortzone te verlaten en te geloven dat God groei geeft en zal voorzien in dat wat nodig is?
 
De laatste morgen van de Pastorale waren er vijftien predikanten spontaan in alle vroegte opgestaan om God te bidden om die mentaliteitsverandering. Die gebedsbijeenkomst zal voortgezet worden in de diverse pastorale regio-meetings de komende tijd. Het verhaal van Short heeft ons doen beseffen dat we nog te veel in onze comfortzone blijven zitten. Verandering is mogelijk als we durven te besluiten te willen groeien. Bemoedigd en met een concreet gezamenlijk verlangen en plan tot groei zijn de Unepref-werkers weer gezonden naar hun lokale kerkelijke gemeente.
 
De titel van zijn boek Décider de grandir (Besluiten om te groeien), wil niet zeggen dat de groei van de kerk slechts een menselijke handeling is of dat het toepassen van enkele technieken voldoende is dat de kerk groeit. De groei van de kerk is een actie van de Heilige Geest, een interventie van God. Maar het gaat niet zonder participatie van de mens. Paulus heeft geplant en Apollos heeft water gegeven, maar het is God die laat groeien!

Harriëtte Smit is landelijk jeugdwerkadviseur bij Unepref en woont in Aix-en-Provence.

Reageer op dit artikel