Kleur en vrolijkheid in doffe ellende

ill860
Maarten en Gerdien Blom | Plaatsingsdatum: 14 december 2017 | Albanië

Als ik het vervallen donkere huisje binnenstap, krijg ik een klap in mijn gezicht van de muffe lucht die er hangt. Ik mag gaan zitten op een groezelige deken en krijg een beker zure lauwe melk met brokken aangeboden. Verbeeld ik het me nu, of zitten er beestjes op die deken? Overal krijg ik jeuk. Met nieuwsgierigheid word ik van alle kanten bekeken. De moeder lacht me vriendelijk toe. Ze mist wat tanden en een aantal zijn er zwart, terwijl ze niet ouder kan zijn dan ik ben.

Tijdens het gesprek krijg ik de omstandigheden van dit gezin wat beter in kaart: drankproblemen, depressie, huiselijk geweld, financiële schulden en een fatalistische instelling...

Het is begin 2014, we hebben onze taalstudie afgerond en wonen bijna een jaar in Albanië. En ik weet het zeker: ik heb geen roeping voor de mensen in deze bergdorpen. Van deze gezinnen word ik moedeloos. En om eerlijk te zijn, ik voel weinig liefde voor ze.

Daarom ga ik lekker aan het werk als psycholoog in een Zwitserse organisatie in Albanië. Zwitsers, dus goed georganiseerd. In een mooi opgeknapt kindertehuis, met een enthousiast team hulpverleners. Heerlijk, de werkdagen voelen bijna als een dagje uit.

Maar ja, ik moet toch iets met de bergdorpen, omdat dit de plek is waar we een gemeente stichten. Vanwege de doffe ellende en grauwe huizen, groeit bij mij het verlangen om kleur en wat vrolijkheid te brengen in het leven van de vrouwen. Juist omdat onze God de Schepper is van zoveel moois en omdat Hij de bron is van Vreugde. Daarom begin ik met het organiseren van creatieve workshops, in een land waar creativiteit decennia lang verboden geweest.

De creative workshops combineren we met naailessen en het werk groeit exponentieel. Binnen vier weken gaan we van 4 naar 8 -16 -32 deelneemsters. En het groeit maar door. Ik begin er zelf ook steeds meer plezier in te krijgen en de workshops groeien uit een sociale werkplaats met prachtige fairtrade producten. Aan alles is te merken dat God de regie heeft in dit hele plan. Vrouwen bloeien op, krijgen eigenwaarde en komen tot geloof.

Tegenwoordig zie ik niet meer of vrouwen wel of geen tanden hebben. Ik zie mooie hardwerkende vrouwen voor wie ik respect heb. Zure melk lust ik nog steeds niet. Maar dat weten de vrouwen inmiddels en als ik langs kom maken ze een lekker bakje turkse koffie voor me klaar. 

Reageer op dit artikel