Lees meer » Jaarthema
2016-2017

Lazarus

ill860
Rieneke en Gert van de Pol | Plaatsingsdatum: 4 februari 2017 | Malawi

Gisterochtend lazen we rond het ontbijt de gelijkenis van de rijke man en de arme Lazarus. Die werd ons aangereikt door het dagboekje van de GZB – Een handvol koren 2017. De korte overdenking daarbij spoorde ons aan om ons af te vragen wie de Lazarus is aan ónze poort en hoe wij met hem omgaan. “Is het die dronkaard in het park, de dakloze, die vluchteling of illegaal? Wij hebben misschien ook wel de neiging om snel door te lopen. Oordeel niet te snel. Even een glimlach en een praatje kan al veel betekenen.”

Onze Lazarus

Wij dachten meteen aan de Lazarus in onze veranda. Zondagavond, rond een uur of acht stond hij opeens bij onze achterdeur. Het was zoals gebruikelijk al even donker en de deur zat op slot. Maar daar stond hij. Ik liep naar de achterdeur en probeerde hem door het open raam naast de deur aan te spreken. Meteen was duidelijk dat hij onverstaanbare klanken uitstootte. Blijkbaar wilde hij wat zeggen. Hoewel we in het Chitumbuka alleen de meeste eenvoudige zinnen kunnen verstaan en spreken, was meteen al duidelijk dat hij geen verstaanbaar Chitumbuka sprak – of welke taal dan ook. Is deze man zwaar verstandelijk gehandicapt? Psychiatrisch patiënt? Of is hij Lazarus – dronken? Gelet op de lucht die om hem heen hing, hield ik het al spoedig op het laatste. Ondertussen bleef hij bij de deur staan brabbelen. Ik probeerde hem te zeggen dat hij beter naar huis kon gaan omdat ik hem niet kon helpen – maar al terwijl ik dat zei zag ik de belachelijkheid daarvan in: zelfs als ik goed Chitumbuka sprak (of hij vloeien Engels), zou ik er niet in slagen hem iets duidelijk te maken. Misschien leeft hij zef in de veronderstelling dat hij thuis is en snapt hij niet dat men niet voor hem open doet. Misschien weet hij zelf ook dat hij niet goed zit, maar kan hij met geen mogelijkheid zijn eigen huis vinden.
Tenslotte ging hij rustig zitten op het plastic stoeltje dat op de veranda stond en hield hij zijn mond. Daar zit hij goed, dacht ik even – denkend aan de prachtige tekst waarmee dit stoeltje – dat we hier bij onze aankomst aantroffen – was versierd: ‘Grace of God’. Ik ging maar weer naar de woonkamer. Gewoon niet meer reageren, dan zal hij vroeg of laat wel vertrekken, dachten we allebei.
Hij stond even later inderdaad op van het groene stoeltje – echter niet om te vertrekken, maar om op een van de houten stoelen te gaan zitten. Die zag er wellicht iets comfortabeler uit. Wat zullen we doen? Hem binnen halen en een slaapplaats aanbieden? Naar buiten gaan en hem er toch van proberen te overtuigen weg te gaan? Hem gewoon laten zitten, ervan uitgaande dat hij toch wel een keer zal vertrekken? Even naar buiten gaan voor “een glimlach en een praatje” en dan gaan slapen, hem op de veranda achter latend?Heeft hij misschien medische hulp nodig?

Wat nu?

Wat zou u, wat zou jij eigenlijk gedaan hebben? En vooral: hoe vertaal je de gelijkenis van de rijke man en de arme Lazarus in deze situatie – op deze man die Lazarus is?
We zijn zó benieuwd naar uw / jullie reactie, dat we deze blog even onderbreken en u uitnodigen hieronder daar iets over te schrijven: wat zou jij gedaan hebben en wat zou Jezus op zo’ln moment van ons vragen?
Op een later moment vervolgen we dan deze blog en hoort u van ons, hoe wij er mee om zijn gegaan. We beloven overigens niet dat u daar vrolijk van wordt… ;-)

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Femmie Klompjan

    5 februari 2017, 08:55

    Als westerling zou ok m nooit binnenlaten en zeker niet laten slapen, want terwijl je zelf lekker ligt te slapen, wordt hij wakker en gaat er vandoor met al je kostbare spullen!
  • Hennie Schreuder

    5 februari 2017, 01:26

    Ik denk dat ik zou proberen iemand in de buurt te vinden die deze man kan verstaan en afhankelijk wat er dan uitkomt handelen. Wat te drinken geven is iets wat je aan je minste doet, maar om hem in huis te halen? Dat vind ik moeilijk.
  • Kees de Fijter

    5 februari 2017, 03:04

    ik dat ik eerst een tijdje zou nadenken (en dan ondertussen hopen dat hij weg gaat). Ik zou hem wat te drinken en te eten aanbieden maar geen slaapplaats aanbieden. Als ik eerlijk ben dan is dat waarschijnlijk vooral door angst want wanneer zal hij dan weggaan, is hij wel te vertrouwen etc. Tegelijkertijd weet ik dat angst een slechte raadgever is.
  • Erica Douma

    6 februari 2017, 04:11

    Lekkere vraag zeg. Ik moet me met veel moeite jullie situatie voorstellen. Zou het hier gebeuren? Ik vrees dat ik dan de politie bel. Maar ik begrijp dat deze man geestelijk hulpbehoevend is en je ziet de nood. Poosje aankijken, wanneer hij rustig blijft zitten toch naar hem toe gaan met wat eten en drinken. Is er ook een houten bank buiten? Dan dekentje en kussen en hem lekker buiten (neem aan dat het lekker warm is) zijn roes laten uitslapen. ?? Help. Ik weet het niet. In een geciviliseerde omgeving ( die ik alleen ken haha) zou ik de politie vragen hem thuis te brengen. Waarom voel me nu slecht
  • Jan Sonneveld

    6 februari 2017, 09:10

    Hmmmm. Lastig, vooral om hier de situatie in te schatten. Ik zou proberen zoveel mogelijk door naar zijn ogen, blik, houding te kijken een inschatting te maken of hij door de alcohol agressief is / zou kunnen worden.
    Wat heeft hij bij zich? Tas? wat zou er in kunnen zitten. Dit schrijvende denk ik dat dit een Nederlandse benadering is, en ja dat wordt ook ingegeven door een stukje angst voor wat er zou kunnen gebeuren. Is het koud 's nachts? Kan hij op de veranda zijn roes uitslapen? Van alcohol kotstende man in huis is ook niet fijn. Bakkie en een bammetje met een deken zou ik zeggen.
    En morgen kijken of hij aanspreekbaar is. Of ben ik te pragmatisch?