Leef Zijn leven...

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 8 januari 2016 

Rik en Machteld Lubbers, gemeentestichters in Kosovo:
Ik leef m’n leven, zoals ik dat wil. Ik bemoei me toch ook niet met een ander.’ Zo klinkt het refrein van één van de volksliedjes van Nederlands volkszanger André Hazes. Ooit, in lang vervlogen tijden, luisterde ik naar zijn volksliedjes. Zijn voorliefde voor Amsterdam zal me wel getriggerd hebben, denk ik nu. We kunnen denken van deze beste man wat we willen, maar op de één of andere manier vertolkte hij, beschaafd of minder beschaafd, een bepaald levensgevoel dat voor velen ‘waarde’ had en zelfs bepaalde religieuze vormen aannam en misschien nog wel aanneemt. Hoe dan ook, aan dit lied moest ik denken toen ik nadacht over ‘het delen van je leven als christen’.

We wonen nu twee en een half jaar in Kosovo en kunnen, met alle bescheidenheid, gerust stellen dat we aardig ingeburgerd zijn. We kennen redelijk wat ins and outs van de Kosovaarse cultuur, spreken de taal en zijn zowel ‘zakelijk’ als ‘privé’ op vele fronten actief. Hierbij moet ik wel opmerken dat de scheiding tussen je privéleven en je werk, zoals we dat veelvuldig in het westen tegenkomen, hier nu niet bepaald gerespecteerd wordt. Als zendingswerkers hebben we een hoge achting voor de bewoners van Kosovo en hun cultuur of de in deze context bestaande subculturen. Wij zijn hier te gast en dienen ons aan te passen aan hun gebruiken en gewoonten. Niet altijd gemakkelijk, maar de ‘fouten’ die we hierin maken zijn snel vergeven als je de taal machtig bent en je de ander met respect benadert.

Tegelijk proberen we de ander ‘te winnen voor Christus’ omdat Zijn liefde ons dringt om dit te doen. (vgl. 2 kor. 5:14) We willen de ander bereiken met dé goede boodschap, waar we zelf ook zoveel aan hebben in onze eigen levens. Dat is tenslotte de reden van onze komst naar Kosovo, toch? Tegelijk, en hier ben ik me terdege van bewust, klinkt dit behoorlijk aanmatigend en schetsen we een exclusiviteit van het christelijk geloof die zeker niet door iedereen als prettig ervaren zal worden.

En hier merk ik dan ook gelijk een spanning. Een spanning in relaties met die ander. We kunnen, zoals Hazes stelt, ons eigen leven leven en ons niet bemoeien met een ander, maar dit geeft wel een heel horizontaal beeld van de maatschappij. We zouden de maatschappij naar ‘de knoppen’ helpen, om Hazes zijn taalgebruik maar te volgen, wanneer we zijn advies zouden inwilligen. Hier hoef je geeneens een christen of ander religieus persoon voor te zijn om tot deze conclusie te komen.

De spanning zit tussen twee polen. Enerzijds is daar de pool van achting voor een cultuur en voor de ander in deze cultuur. En anderzijds is daar de pool van het mooiste wat je hebt, namelijk je redding in Christus, willen delen met die ander. Dit kan heel verwrongen relaties opleveren. Ik ken hier helaas genoeg, meer dan genoeg voorbeelden van. Relaties die gebaseerd zijn op dubbele agenda’s. Je trekt op met de ander, je spreekt met de ander, je ontmoet die ander alleen vanwege het feit dat je het gemunt hebt op zijn of haar ziele-heil. Je bent uit op ‘geestelijk rendement’. Mijn vraag is dan; is dit een eerlijke en oprechte relatie?

Natuurlijk, er blijft een gunningsfactor aanwezig omdat je nu eenmaal zelf iets ervaart van het geluk dat je in Christus ontvangen hebt. Het is dan ook logisch dat je dit geluk wilt delen. De vraag is alleen, hoe doe je dit?

Meer en meer kom ik erachter, en ik ben echt niet de eerste die dit stelt, dat het ‘delen van je leven’ een zeer belangrijk aspect vormt. En dan niet het delen van je leven met als doel de ander te ‘be-evangeliseren’. Dan is het ‘delen van je leven’ zomaar ineens een methode en strategie. Het ‘delen van je leven’ is oprechte interesse, oprechte ‘liefde’ voor die ander. Je op positieve wijze bemoeien met die ander door er te zijn. Bij leuke en mooie en voor die ander belangrijke aangelegenheden, maar ook in moeite en verdriet. Misschien wel zonder één simpel woord te wijden aan de Bijbel of de God die je drijft.

Want tja, niet iedereen – of misschien wel bijna niemand – zit daarop te wachten. Gewoon er te zijn, gewoon door te leven. Te BBQ-en, te fietsen, samen tour-de–france of het EK te kijken, de ander bezoeken tijdens het Suikerfeest (een aanrader!) of het offerfeest. Gewoon omdat die ander een vriend van je is, je oprecht geïnteresseerd bent in die ander en in zijn of haar leven en eigenaardigheden. Als de relatie echt gelijk is, komt je drijfveer in jouw persoonlijke leven echt wel ter sprake. Niet als strategie, niet door ‘de strot geduwd’, niet als methodiek, maar als vrienden onder elkaar.

De zinsnede van wijlen meneer Hazes zou ik om willen vormen naar: ‘Ik leef Zijn leven, ik bemoei me met de ander!’ Gewoon omdat die Ander dat ook deed en ook Hij lang niet altijd ‘rendement’ zag.
 
www.lubbersinkosovo.nl
 

Reageer op dit artikel