Missie of avontuur?

ill860
Kees en Esther van der Knijff | Plaatsingsdatum: 29 december 2020 | Libanon

“Tjonge zeg, wat een avontuur gaan jullie beleven! Echt gaaf zeg.” Een opmerking die ik de laatste tijd heel wat keren gehoord heb. Ik antwoordde dan vaak in de trant van: “Nou ja, avontuur… Wij zien het meer als een missie. We zijn niet zo avontuurlijk.”
Inmiddels begint het, een paar weken voor ons geplande vertrek naar Libanon, toch best avontuurlijk te lijken.

In Nederland had ik een vaste baan, voor een vastgesteld aantal uur per werk, werkdagen: dinsdag, donderdag en vrijdag. Je weet wat je moet doen: spreekuren met baby’s en peuters, overleg met collega’s, advies geven aan ouders, redelijk voorspelbaar.
In Libanon ga ik werken in een kliniek, waar ze spreekuren draaien met baby’s en peuters, waar ze vast ook overleggen met collega’s en waar je vast ook advies geeft aan ouders. Maar ik weet niet op welke dagen, of voor hoeveel uur per dag of per week. En wordt dat in het Engels of in het Arabisch? En adviseren ze daar ook nystatine bij een baby met spruw of hebben ze een goed werkend Arabisch alternatief, gebaseerd op kruiden? En hoe kijken mensen daar naar een dokter? Durven ze laagdrempelig naar mij toe te komen met hun vragen en zorgen?

In Nederland hebben we een comfortabel huis, in een fijne wijk, met best veel groen voor een stadswijk in Rotterdam. De kinderen kunnen in de tuin of op het grasveld spelen. Ik weet in huis precies waar alles ligt. Stapeltjes was liggen meestal netjes in de kast. De wasmachine draait zonder problemen en ik houd van een geordend huis. Als de kinderen op bed liggen tenminste, overdag is daar geen beginnen aan…
“Hebben jullie al een huis in Libanon?” “Nee, nog niet. Maar er is wel een gastenverblijf waar we de eerste weken kunnen wonen en dan kunnen we zelf naar een appartement zoeken.” “En hoe ziet dat gastenverblijf er dan uit?” “Eehm, we hebben één foto gezien en daarop zagen we in ieder geval een keukentje waar we kunnen koken, een bank en een aantal bedden, dus dat komt vast goed. Ik weet eigenlijk niet of er ook een wasmachine staat. Nou ja, ik hoop maar dat er op loopafstand een wasserette is. Dat is het voordeel van een stad.” Ik hoor het mezelf zeggen…

In Rotterdam hebben we een heel fijne gastouder, waar de jongste twee met veel plezier twee dagen in de week naar toe gaan. Maandag en dinsdag is ‘tante-Gerda-dag’. Lekker duidelijk. Ook Hannah heeft het goed naar haar zin op school en weet inmiddels precies hoe het schoolleven werkt.
In Libanon staat Hannah inmiddels ingeschreven op een internationale school. De voertaal is Engels, Arabisch en Frans worden als vakken gegeven en er komen kinderen van allerlei nationaliteiten. Maar of de school open is als we aankomen? Geen idee. De afgelopen maanden is de school bijna continue gesloten geweest vanwege corona. Dat wordt wel wat lastig inburgeren, als je als meisje van 6 jaar nog geen Engels spreekt. En de jongens zijn de eerste maanden waarschijnlijk vooral thuis. Eerst maar eens ter plekke kijken wat de mogelijkheden zijn voor kinderopvang en waar we ze met een gerust hart achter kunnen laten. Ondertussen gaan wij verder met Arabisch leren.

Ik heb vorige week in Rotterdam de verlenging van mijn rijbewijs aangevraagd. Geen probleem, even een afspraak maken en ik weet precies welke papieren ik mee moet nemen. Oké, de mevrouw achter de balie is duidelijk van het bureaucratische type (“uw rijbewijs is nog 6 maanden geldig, u kunt het nu niet verlengen, alleen als het spoed heeft…”) maar ik weet hoe het hier werkt en sta na vijf minuten weer buiten, met een afhaalbewijs in mijn hand. Fijn als je de regels van een land kent, weet waar je op kunt rekenen en de taal goed spreekt.
In Libanon zullen we nog heel wat keren bij visa-kantoren, ambassades en andere instanties staan, met ‘toch-net-niet-het-goede-papier’ of bij een ambtenaar die ons Arabisch niet begrijpt.

Best een avontuur, zo’n missie naar Libanon. We wennen er al steeds meer aan. Geen structuur en controle, maar onvoorspelbaarheid en onzekere factoren. Blij dat we een goede Gids hebben!

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Wàny Shabantu

    2 januari 2021, 01:54

    Hoi Kees en Esther,

    Via Jorien en Marit heb ik over jullie gehoord. Ik ben zelf in maart naar de Beijerlandselaan verhuisd en ben ongeveer 3 weken geleden teruggekeerd uit Libanon.

    In 2016/2017 heb ik in Libanon gewoond en vanuit een lokale gemeente in Libanon humanitair hulp verleend aan Syrische vluchtelingen.

    Ontzettend leuk om jullie blogs te lezen en een beeld te krijgen van jullie voorbereidingen.

    Ik wens jullie heel veel zegen en vooral ook heel veel plezier in Libanon. Mocht er iets zijn wat ik voor jullie zou kunnen doen dan hoor ik het graag. Ik heb niet alle antwoorden, maar wellicht kan ik jullie wel aan de mensen koppelen die antwoorden/oplossingen hebben.

    Lieve groetjes,

    Wàny
  • Johannes

    18 januari 2021, 11:40

    150 km zuidelijk van Beiroet met veel plezier de artikelen gelezen over de voorbereidingen voor de dienst in Libanon. Kan me voorstellen dat Libanon nog een beetje meer orientaals is dan het westers beinvloede Israel. DUS, veel sterkte, geduld, gezondheid, sterke zenuwen en gevoel voor humor gewenst. Boven alles Gods zegen! Denk af en toe aan het kinderliedje van Elly en Rikkert: Het kan ook anders. Groeten, Fam. Strijker, Binyamina