Missionaire gemeenschap daagt uit om van je geloof daden te maken

ill860
Leendert en Nelleke Wolters | Plaatsingsdatum: 17 september 2018 | Tsjechië

Het is de tweede zondag in de maand. Aan het eind van de middag druppelen de leden van ‘onze’ missionaire gemeenschap binnen. Op het fornuis staat een grote pan Chili con carne, en op tafel ligt de vraag ‘waar is onze missionaire gemeenschap goed voor?’ We starten het nieuwe seizoen!
 
Een nieuwe gemeente sticht je niet in de loop van de week. Als je tenminste geen Paulus heet. Network Praha ging drie jaar geleden van start met vier drietallen (triades) die zich richten op discipelschap. In deze kleine groepjes spreken we met elkaar over wat ons bezighoudt, we lezen de Bijbel en bidden voor elkaar. Zoekers doen daar volop in mee. In de twee daaropvolgende Jaren groeide dit netwerk van twaalf uit tot ruim 25 actieve deelnemers en een ruime groep van contacten daar omheen.
Een jaar geleden startten we met daarom met drie missionaire gemeenschappen van zo’n tien volwassenen en in ons geval natuurlijk ook onze kinderen. De drie skupina’s, om ze bij hun Tsjechische naam te noemen, gingen op zoek naar wat dat nu eigenlijk betekent: leven in een gemeenschap met een missionaire spits.
 

Vrijheid, onafhankelijkheid, eenzaamheid

Eén van de belangrijke waarden in de Tsjechische cultuur is vrijheid. Dit jaar gedenkt het land verschillende jubilea die daaraan herinneren: honderd jaar geleden werd het land vrij van het Habsburgse rijk, tachtig jaar gelden verloor men de vrijheid aan het derde rijk, en tien jaar later aan het communisme. Vijftig jaar geleden werd de Praagse lente, een roep om vrijheid neergeslagen en 29 jaar geleden ontworstelde het land zich definitief aan het communisme.
“Tsjechen weten heel goed waar ze vrij van zijn,” zegt Tomáš Grulich, voorganger van Network Praha, “het is het mantra van onze generatie en in onze cultuur. We weten heel goed waar we vrij van zijn, maar we snappen vaak niet waartoe. Vrijheid heeft voor veel mensen geleid tot onafhankelijkheid, niemand hoeft ons te vertellen hoe we de dingen moeten doen. Maar onafhankelijkheid leidt dan tot eenzaamheid. Niet alleen ouderen, maar zeker ook jongvolwassenen voelen zich alleen gelaten, eenzaam in hun vrijheid”.
 

Gemeenschap

Dat is een sombere analyse van de maatschappij. Daarom zien we dat een missionaire gemeenschap in de eerste plaats een gemeenschap moet zijn, een plek waar mensen verbondenheid vinden temidden van de anonimiteit in een grote stad.
Voor onze skupina betekent dit, dat we onder andere elke twee weken samen komen voor een maaltijd. Na de Chili van deze zondag, deelt Honza gedroogd fruit uit, meegenomen van zijn vakantie in Georgië. Waar is onze missionaire gemeenschap goed voor? “Om dingen samen te doen,” zegt er één. Anderen vullen aan: “om elkaar te ontmoeten en samen te eten,” “om nieuwe mensen mee naar toe te nemen,” “om goede gesprekken te voeren”. Na een jaar experimenteren, tellen we onze zegeningen. Een gemeenschap zijn is niet alleen samen eten. Het zijn ook alle momenten van contact tussendoor, gebed en praktische hulp voor elkaar en betrokkenheid bij moeilijke en mooie levensgebeurtenissen. Honza, bijvoorbeeld, komt regelmatig bij ons eten, maar repareerde ook onze stofzuiger.
 

Missionair

De gemeenschap is echter niet alleen maar gezellig en bemoedigend, maar ook uitdagend. Zonder dag we elkaar iets opleggen, komt wel steeds de vraag terug hoe je handelt, gebaseerd op je geloof. We zoeken naar manieren om er voor mensen om ons heen te zijn. Door te helpen met een verhuizing, door discussieavonden onder de naam ‘wine and wisdom’, waar we met elkaar discussiëren over allerlei relevante vraagstukken. Of gewoon in contacten met vrienden en bij een kop koffie. Altijd is de gemeenschap open om nieuwe mensen in te sluiten, ongeacht hun achtergrond of geloof.
Tenslotte hebben we met een aantal deelnemers ook een project voor daklozen ‘geadopteerd’. We organiseren het niet zelf, maar we zijn er wel bijna elke zaterdagavond. Met een paar pannen eten, tweedehands kleren, fruit of toiletartikelen. Maar niet alleen om uit te delen, maar ook om met de zwervers van Praag in gesprek te gaan. Het is schrijnend om hun situatie te zien, en we kunnen hun moeilijke situatie niet zomaar even veranderen. Maar het laat ons zien dat de mooie stad Praag ook een keerzijde heeft waar we onze ogen niet voor willen sluiten.
 
Zo groeit en ontwikkelt Network Praha langzaam verder. We houden u graag op de hoogte!

Deze column verscheen eerder in het Friesch Dagblad

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Lianne

    24 september 2018, 03:31

    Ik denk dat er veel overeenkomsten zijn tussen de Tsjechische en de Nederlandse maatschappij. Denken jullie dat ook?
    Zo ja, is dan jullie methode (triades) netwerken in groepen, eventueel ook een optie voor ons?