Lees meer » Jaarthema
2016-2017

​Mukhanyo Theological College

ill860
Gerrit en José Heino | Plaatsingsdatum: 9 mei 2017 | Zuid-Afrika

Op dinsdag 18 april 2017 heb ik (Gerrit) mijn eerste lessen op Mukhanyo gegeven. Voordat ik mijn ervaringen met jullie deel, eerst wat achtergrondinformatie over Mukhanyo.
 
In 1985 werd door de Christelijke Gereformeerde Kerken aan ds. Rebel gevraagd om zich bezig te gaan houden met kerkplanting in KwaNdebele (een voormalig ‘thuisland’ in Zuid-Afrika). Overeenkomstig de gewoonte moest hij zich melden bij de plaatselijke ‘chief’ en hem om toestemming vragen in het gebied te mogen werken. De chief vroeg hem op zondagmiddag terug te komen en zich aan hem en zijn ‘kerkelijke adviseurs’ voor te stellen. De chief en zijn adviseurs vroegen hem waarom hij een kerk wilde planten, waarop hij antwoordde dat hij wilde beginnen met preken, het afleggen van huisbezoeken en doopcatechese. Nadat mensen zich hadden laten dopen, wilde hij verdergaan met onderricht, zodat deze mensen hem konden assisteren in het geven van onderwijs. Aan hen die de gave van de verkondiging van het Woord hadden, wilde hij een cursus preken aanbieden.

De kerkelijke adviseurs van de chief (veelal voorgangers) reageerden enthousiast. Zij vroegen ds. Rebel ook hen te onderwijzen omdat zij vaak geen enkele opleiding hadden genoten en in sommige gevallen zelfs niet konden lezen. De plaatselijke kerkelijke leiders verenigden zich en richtten een verzoek aan de Christelijke Gereformeerde Kerken in Nederland om een bijbelschool te starten. Deze vraag werd in Nederland gezien als een ‘Macedonische roep’ waarop positief werd gereageerd. Nadat ds. Rebel met zijn onderwijs was begonnen, gaven de kerkleiders aan het ‘werkelijke licht’ te zien wat leidde tot de naam Mukhanyo (= licht). In juli 1995 is de eerste groep van vijf studenten begonnen met een diploma in theologie.

Mukhanyo is nu een zelfstandig college dat niet wordt gefinancierd door de overheid en voor geldelijke middelen afhankelijk is van diverse binnen- en buitenlandse kerkelijke denominaties.

 
Om 5.25 uur loopt de wekker af. Het is nog donker maar de taak roept. Een uur later stap ik in de auto richting Mukhanyo. Het is al druk op de weg, want de gemiddelde Zuid-Afrikaan staat ruimschoots voor 6.00 uur op en gaat vroeg naar bed (21.30 uur is hier een vrij normale tijd). Om 7.30 uur arriveer ik, na een autorit van 75 kilometer, op Mukhanyo. De weg van Pretoria naar KwaMhlanga staat bekend als een gevaarlijke weg (wat verkeer betreft), dus voorzichtigheid is geboden. De belangrijkste waarschuwing staat op borden met de tekst ‘High Accident Zone’. Er wordt op deze weg veelvuldig gecontroleerd door de politie op het hebben van een rijbewijs en het overtreden van de snelheidslimiet.
 
Het voelt best spannend zo’n eerste dag. Ik ga eerst maar eens op zoek naar de staffroom (docentenkamer) en daarna spoor ik Jackie Tredoux (m) op die zich bezighoudt met roosters, absentie van studenten et cetera. Ik vraag hem waar ik een beamer kan vinden. Jackie kijkt mij wat bevreemd aan, want een beamer wordt hier een projector genoemd. Er zijn 3 projectoren waarvan er echter 2 in reparatie zijn. Mijn eerste les voor die dag: vaar niet blind op een beamer, want die zou wel eens niet kunnen werken. Ik besluit mijn PowerPoint-presentatie vanaf dat moment te printen voor de studenten, zodat ik niet afhankelijk ben van beamer en elektra.

Mijn eerste groep van 7 studenten bestaat uit tweedejaars die worden opgeleid voor een diploma in theologie. De les begint om 7.50 uur en langzaamaan druppelen de studenten binnen (het is namelijk de eerste dag na de vakantie en het zou zomaar kunnen dat het niet iedereen is gelukt om op tijd te komen met het openbaar vervoer). Ik begin met een korte dagopening (terugblik op Pasen), stel mijzelf voor en vraag de studenten iets over zichzelf te vertellen. Dat zijn ze niet gewend… maar allemaal vertellen ze iets over hun achtergrond en waarom ze op Mukhanyo een studie volgen. Na het voorstelrondje beginnen we met de les.

De komende 4 weken behandel ik met deze studenten een aantal hoofdstukken uit het boek ‘Creative Bible Teaching’ (wat komt er allemaal kijken bij het aanbieden van een Bijbelles). Om 9.15 uur vraagt een van de studenten of er een korte pauze van 5 minuten kan worden ingelast. Dat blijkt de gewoonte te zijn (lessen worden namelijk in blokken van 2 uur gegeven). Al doende leert men…. Rond 9.45 uur steekt de ‘facilitair manager’ zijn hoofd om de deur en vraagt of hij de projector mag hebben voor de ‘devotion’. Ik besluit mijn les te beëindigen en vertel de studenten wat ik van hen verwacht voor de volgende dag. De studenten laten hun spullen op tafel liggen en vertrekken richting de devotion. Oh ja, dat is waar ook. De studenten hebben in Zuid-Afrika een vast lokaal waar ze de hele dag hun lessen volgen en de docenten ‘verkassen’. Nadat ik mijn spullen heb ingepakt, begeef ook ik me richting de devotion.
 
De devotion vindt op dinsdag en donderdag in de ‘hall’ plaats, duurt van 10.00 tot 10.45 uur en wordt bijgewoond door alle studenten, docenten en het overige personeel. Er wordt begonnen met het zingen van enkele liederen in het Ndebele en in het Engels (uiteraard a capella). Per toerbeurt verzorgt een van de docenten een meditatie of wordt iemand van ‘buiten’ hiervoor gevraagd. Aan het eind van de devotion stelt Brian DeVries (de principal = directeur) mij voor en heet mij hartelijk welkom op Mukhanyo.
 
Na de devotion is het thee-/koffietijd. Buiten staan tafels gereed met daarop kannen met heet water, ‘kitskoffie’ (oploskoffie), rooibosthee en… sandwiches. Ik maak met diverse studenten en collega’s een praatje en Brian vraagt hoe mijn eerste ervaringen zijn.



Voordat ik het weet is het 11.10 uur en begint mijn volgende ‘klas’. Een groep van 3 studenten die het eerste jaar volgt van de BTh-graad (Bachelor of Theology). Aan hen geef ik het vak ‘worldview’ aan de hand van het boek ‘The Worldview of the Kingdom of God’. Ondanks het feit dat het maar een kleine (gemotiveerde) groep studenten betreft, ontspint zich al snel een levendige discussie. Door de ervaring wijs geworden, las ik halverwege een korte pauze in. Voordat ik het in de gaten heb, is het 13.10 uur. Dat betekent lunchtijd en studenten en personeel ‘spoeden’ zich richting de keuken waar de warme maaltijd gereed staat.



Op het moment dat ik aan de beurt ben, wordt het eten opgeschept en zoek ik in de zon (of schaduw) een plekje aan een van de picknicktafels. Om 14.00 uur begint het middagcollege dat tot 16.00 uur duurt. Omdat ik die middag geen les hoef te geven, stap ik na de lunch in de auto richting Pretoria. Rond 15.30 uur kom ik vol eerste indrukken, maar met een voldaan en dankbaar gevoel weer thuis.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.