Omarmd en gezegend

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 11 april 2019 

Pastor German Mercado is de voorzitter van de Presbyteraanse kerken rond Barranquilla (Colombia). Hij groeide op in de katholieke kerk, maar al in zijn tienerjaren op zoek naar God. Hij bezocht veel verschillende kerken, en hij kwam tot geloof in een presbyteriaanse kerk. Na zijn studie economie werd hij predikant en startte een nieuwe gemeente in één van de buitenwijken van de stad. Een wijk vol armoede en geweld, al ziet het er aan de buitenkant heel onschuldig en vredig uit.

Op zondag zit de kerk vol (meer dan 200 mensen bezoeken de diensten, en er zijn rond de 140 gedoopte leden). We vieren avondmaal, twee aan twee lopen we naar voren en ontvangen de tekenen van brood en wijn. De muziekgroep zingt en de sfeer is intens. Ik loop samen met mijn Colombiaanse buurvrouw naar voren en we ontvangen het teken van Gods genade. Het blijft je bij. Na de preek over Lukas 13, de genezing van de gebogen vrouw, is er een bijzonder moment. Iedereen die zijn leven wil geven aan Jezus wordt uitgenodigd. Er komen zo’n 20 mensen naar voren. Er wordt gebeden, ze worden gezegend en omhelsd. Mensen zijn diep ontroerd, het is duidelijk dit moment is ontzettend belangrijk voor hen.

Later praat ik met hem door. Dit is immers geen gewoonte in de presbyteriaanse kerken! En in veel gemeenten, ook in Colombia, is dit volstrekt onmogelijk. De dominee: ‘Ik geloof dat God me roept om dit te doen. Veel van deze mensen worden nooit door iemand omarmd, ze leven in een wereld vol geweld en misbruik. Hier is er iemand die hen vasthoudt, die voor ze bidt en die hen zegent. Ik heb dat zelf ooit zo ervaren, ook mijn vader had nooit een goed woord voor me. En nu zie ik het hier telkens weer gebeuren. Mensen komen soms elke week naar voren, vast omdat ze dit elke week nodig hebben.’ Zijn diepe bewogenheid met de mensen van zijn gemeente raakt me, en ik heb diep respect voor deze man.

Misschien vinden we er theologisch iets van, maar hoeveel mensen in Nederland missen die arm om hen heen, voelen zich eenzaam en zouden zo graag willen dat er iemand was die hen vasthield en voor hen bad? Iemand bij wie ze even zwak en kwetsbaar kunnen zijn. Wat een zegen zou het zijn als de gemeente deze plek voor hen zou kunnen zijn. Ik weet niet of het zo bij ons kan of moet, maar ik dank God dat ze daar de ruimte hebben gevonden om een plek van genade te zijn voor mensen in nood.
 
Jan Ouwehand
directeur GZB

Reageer op dit artikel