Onbarmhartige Costaricaan (?)

ill860
Kees en Claudia Geluk | Plaatsingsdatum: 25 oktober 2018 | Costa Rica

Een tijdje geleden reden we in het weekend door San José. Met ons gezin en een paar mensen op weg naar de bergen net buiten de stad. Even uit het gedrang van auto’s, mensen en beton. Genieten van het uitzicht over de stad. Even afstand.

Onderweg zagen we opeens het volgende: een man heeft een vrouw stevig vastgepakt bij haar armen. Allebei ergens rond de veertig jaar. Het ziet er niet naar uit, dat hij die vrouw daarmee een plezier hoopt te doen. We zijn er al voorbij, remmen, keren om. Misschien kunnen we wel iets voor die vrouw betekenen. ‘Wat ga je doen? Misschien heeft die man wel een mes of een pistool!’, zegt één van onze gasten. We remmen opnieuw, keren om en gaan verder, op weg naar de bergen.

Er blijft een soort schuldgevoel hangen. Aan één kant kun je allerlei redenen bedenken waarom het de juiste keuze was om weg te rijden: We wisten helemaal niet wat er aan de hand was. Het meest voor de hand liggende scenario is een ruzie tussen een man en zijn vrouw. Huiselijk geweld, met de man als dader en de vrouw als slachtoffer. Of misschien had de man de vrouw beet om haar te verhinderen dat ze iemand anders iets aan zou doen: de buurvrouw die haar afval bij hun in de tuin gooit, de schoonmoeder die zich altijd overal mee bemoeit, de ‘ander’ van haar man… Veiligheid is verder ook altijd wel een argument dat het goed doet: stel dat één van ons iets overkomt, hoe moet het dan met de kinderen?

Aan de andere kant: hoe is het verhaal vanuit het perspectief van die vrouw? ‘Het is al de zoveelste keer dat mijn man me teveel gedronken heeft en agressief is. Vroeger durfde hij dat niet op straat, maar die grens is hij ook al voorbij. Overal wordt hij kwaad om. En als hij mij te lijf gaat, kijkt iedereen weg. De buren kijken misschien wel van achter het raam op zoek naar wat sensatie of een nieuwe roddel. Maar niemand die me hier ziet staan en er wat aan doet. Hé, daar stopt een auto. Hij draait om. Zouden ze ons gezien hebben? Nee, ik beeld het me maar in, ze gaan al weer verder. Het is écht zo, ik sta er alleen voor, ben mijn leven niet zeker bij mijn eigen man.’

Wij reden verder. Vervolgden onze weg. Om de dingen te doen waarvoor we hier zijn. Zoals lesgeven over het nogal ingewikkelde boek Romeinen. Proberen door te dringen tot de kern van het geloof. Maar is die kern in de praktijk zoveel anders dan de simpele keuze tussen motieven van angst of liefde? Een keuze tussen ‘ben ik mijn broeders hoeder?’ en ‘voor wie ben ik een naaste?’. Natuurlijk, je moet nooit iets invullen voor een ander, we wisten niet precies wat er speelde. Maar op z’n minst hadden we kunnen vragen wat er aan de hand was…

In ieder geval hebben we iets geleerd: waarom zou je een volgende keer meegaan in een reactie van angst? Daardoor blijven dingen zoals ze zijn en worden patronen niet doorbroken. Angst houdt de buren achter het raam. Maar als dat doorbroken wordt, verandert kijken in zien. En gezien worden. Een nieuw begin!

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.