Lees meer » Jaarthema
2016-2017

Onkruid groeit hard...

ill860
Daan en Judith van der Kraan | Plaatsingsdatum: 27 april 2017 | Namibië

"Het onkruid tiert welig..."
 
De mensen in de kerk van Dordrecht weten waarschijnlijk wel welke predikant de bovenstaande uitspraak regelmatig in de mond nam... Ik ga steeds meer zien dat het echt zo is. Ik ervaar het in een kleine mate in onze tuin waar, zodra de regen valt, een heleboel groen opkomt wat er daarvoor niet was. Recent hebben we een poging gewaagd om het allemaal te verwijderen, maar wat zit dat stevig vast. Een heel deel staat er nu nog of begint alweer te groeien… zucht.
Een blik op onze tuin - waar we, ondanks het onkruid, erg van genieten!

Op een ander niveau ervaren we ook dat het ‘onkruid’ goed groeit. Zo gingen Daan en ik naar Swakopmund, wat zo’n 4 uur rijden van Windhoek af ligt. Ik gaf daar een training aan tien vrouwen. Het is eigenlijk meer een retraite dan een training. Een persoonlijke reis waar de deelnemers terugkijken op hun leven en hoe het leven hen gevormd heeft. We kijken vooral terug naar pijnlijke ervaringen en brengen deze naar het oppervlak. Het is dus geen retraite waar je uitgerust vandaan komt. Tijdens deze dagen  duiken we veel de bijbel in om te zien hoe we ons en ons leven vanuit Gods perspectief kunnen zien en hoe we daar troost en bemoediging in kunnen ontvangen. Ook bespreken we hoe we deze pijnlijke ervaringen hanteren en hoe we met alle bijkomende emoties omgaan.

Het dwingt de deelnemers na te denken, contact met hun binnenste te maken en ook weer kritisch te kijken naar hun relatie met God. Want zo vaak en gemakkelijk verliezen we het contact met onze Maker. Zo snel worden we uit balans gebracht door negatieve gedachten: God zal wel boos op mij zijn… God houdt niet van mij, want waarom moet ik dit anders allemaal meemaken? Zo vertelde Niita*, een van de deelnemers, aan het einde van de retraite dat ze vastzit in haar pijn. Ze wordt erdoor beheerst. Ze heeft daardoor geen relatie meer met God. De reden daarvoor is dat ze verscheidene jaren seksueel misbruikt is door haar oom.

Ze had het hele weekend nog maar weinig gezegd. Maar  op het laatste moment kwam alle ellende naar boven. Ik vond het moedig van haar om dit te delen in de groep. Later die week, toen ik alweer in Windhoek was, hadden we contact via de telefoon. Ze vertelde me dat het haar goed had gedaan om haar pijn te vertellen, maar dat ze nu toch weer teruggevallen was. Ik vroeg haar wat ze daarmee bedoelde. Toen vertelde ze me dat ze op vrouwen valt omdat ze geen enkel vertrouwen meer heeft in mannen. Tegelijkertijd worstelt ze daar mee omdat ze christen is en ze vanuit haar geloof ziet dat God relaties niet op die manier bedoeld heeft. Hoe nu verder?
 

Judith en de deelnemers aan de  retreat in Swakopmund.
De boom op de achtergrond staat voor groei en nieuw leven, door trauma heen 

 
De ochtend voordat we vertrokken naar Swakopmund had ik nog een intakegesprek met een jonge vrouw, Esther.* Zij had naar aanleiding van een eerder bijgewoonde retraite van het Trauma Healing Network om therapie gevraagd. Tijdens dit eerste gesprek kwam naar boven hoe er als kind eigenlijk nooit met zorg naar haar omgekeken is behalve dan door haar oma. Maar toen ze naar school moest, verhuisde ze naar haar moeder en stiefvader. Haar stiefvader heeft haar als verjaardagscadeau op haar 13e levensjaar meerdere malen seksueel misbruikt. En dat misbruik was niet eenmalig. Esther werd daarnaast ook regelmatig geslagen. En ze kreeg, in tegenstelling tot haar stiefzus, geen geld om de taxi naar school te nemen of om persoonlijke verzorgingsmiddelen te kopen.

Esther vertelt me hoe haar moeder haar op een gegeven moment naar de dokter neemt omdat ze nu al zo’n lange tijd ziek is. Daar blijkt dat ze al een tijdje zwanger is. Haar moeder zegt niets, maar geeft haar elke avond sterkedrank te drinken en spuit een goedje in haar bloedbaan. Als dat niet helpt om de baby eruit te krijgen, gebruikt ze een haaknaald om de baby los te krijgen. En dan komt inderdaad de baby los. Ze voelt het kindje, maar mag niet kijken. Vervolgens wordt ze kort daarna op straat gezet omdat haar stiefvader verkondigt dat ze met iedereen het bed deelt. Esther vindt onderdak bij haar oude schoolonderwijzer. Daar trouwt ze dan uiteindelijk maar mee. Hij lijkt haar redelijk goed te behandelen. Maar als ze bij haar vriendin vandaan komt, die haar haren en nagels mooi gemaakt heeft, slaat hij haar in elkaar. Want waar haalt ze het geld vandaan om dat allemaal te laten doen?

Zal ik nog verder vertellen, of heeft u dan ook de neiging om te stoppen met lezen, zoals ik de neiging had om mijn aantekeningen tegen de muur te gooien? Meestal kan ik de gepaste professionele afstand goed bewaren, maar dit raakte me diep, zodat ik erg boos en ontsteld thuiskwam.

Ik tierde over het kwaad dat zo welig tiert… Het onkruid wat Esther en Niita in een destructieve, negatieve spiraal heeft gebracht. Een negatieve spiraal die alle plezier en kleur van het leven neemt en die hen doet twijfelen aan de aanwezigheid van God.

Op stille zaterdag zijn we met een groepje mensen van onze kerk een stiltewandeling gaan maken. We beklommen een berg en kwamen zo langs verschillende mozaïekprenten die de lijdensweg van Jezus uitbeeldden. Het werd me toen weer op een dieper niveau duidelijk dat het volgen van Jezus, die geleden heeft, ook betekent dat wij moeten lijden aan gebrokenheid die we zien. Dat betekent: volharden in lijden en tegenstand, vergeven waar geen vergeving wordt gevraagd, liefhebben waar niet veel lief te hebben is, opkomen voor recht en gerechtigheid, kortom: lijden en dank-u-wel-Jezus zeggen.

Ik besef en ervaar dat dit ontzettend moeilijk is. Het voelt oneerlijk en onrechtvaardig! Zeker in Nederland wordt ons geleerd om voor onszelf op te komen en het kaas niet van onze boterham te laten eten. Maar, God heeft ons ook verschrikkelijk oneerlijk behandeld! Hij geeft ons genade en vergeving en nam onze zonden op zich. Jezus overwon de dood, de satan en de zonde: het kwaad! Diezelfde Jezus zegt dat we zullen lijden als we Hem volgen, maar dat we ook moedig moeten zijn omdat Hij overwonnen heeft. Hij geeft ons kracht om te volharden in lijden en tegenstand. Hij geeft ons kracht om te vergeven waar geen vergeving wordt gevraagd. Hij geeft ons kracht waar we liefhebben zonder dat er veel lief te hebben is. Hij geeft ons kracht om op te komen voor de onderdrukten. Hij geeft ons kracht om te lijden én op Hem te blijven vertrouwen. Hij heeft overwonnen. Hij is de Overwinnaar en Hij blijft Overwinnaar! Dat geeft weer moed om het onkruid te bestrijden…

*Niita en Esther hebben in werkelijkheid een andere naam. 

Pasen 2017 in Windhoek


 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.