Patiënt in het Nyankunde ziekenhuis

ill860
Willem en Joanne Folmer | Plaatsingsdatum: 16 februari 2015 | Democratische Republiek Congo

Patiënt zijn bij ons in het Nyankunde ziekenhuis vraagt nogal wat van je. Ten eerste de reis naar het ziekenhuis. De patiënten komen vaak van grote afstand. Veertig kilometer is al een grote afstand, aangezien die normaal lopend wordt afgelegd. Sommige patiënten kunnen het ziekenhuis bereiken met een motortaxi, maar twee uur op de motor met een gebroken been of weeën is ook geen pretje.
In het ziekenhuis moet eerst een klein dossier gekocht worden waarna je de dokter pas kan zien. Dat wil zeggen, plaats nemen in de wachtkamer. Wachten kan zo enkele uren duren, er zijn namelijk nog meer patiënten! En als je wond dagelijks verzorgt wordt in de operatiekamer, dan moet je elke dag een halve dag wachten. Maar gelukkig ben je dan toch al in het ziekenhuis…


Verpleegkundigen in de verpleegpost

Als het nodig is om opgenomen te worden op een van de afdelingen, moet de familie zelf zorgen voor voedsel en schone lakens. Er moet dus altijd iemand met je meekomen. Dat kan betekenen dat vader in het ziekenhuis ligt, moeder voor hem zorgt en de buurvrouw thuis voor de kinderen zorgt. Maar al die tijd wordt er geen geld verdiend…
Ook is het geregeld je familie die in het dorp op zoek moet naar bepaalde medicatie, omdat het standaard assortiment van de ziekenhuisapotheek nogal beperkt is. Helaas is het risico hiervan dat ze met heel slechte kwaliteit medicijnen terugkomen, vaak met een veel lagere dosering per tablet dan er op staat. Of het is gewoon Paracetamol verpakt in het doosje van het bedoelde medicijn. Deze medicijnen komen veelal uit grote fabrieken in India. Het is een bekend probleem.
De afdeling bestaat normaal uit 20 bedden in een grote zaal. Geen privacy dus. Maar wel regelmatig veel gezelligheid. De dokter wordt regelmatig van informatie voorzien door buurvrouw of buurman als hij bijvoorbeeld vraagt of de patiënt vanmorgen al heeft geplast.


De vrouwenafdeling van de chirurgie

Er bestaat hier geen zorgverzekering en als je geopereerd moet worden, is dat ingrijpend voor de familie-kas. Een keizersnede kost bijvoorbeeld ongeveer 70 dollar, maar andere operaties al snel 100 dollar. Als je hier een 'goede baan' hebt, verdien je 3 tot 4 dollar per dag, de meeste mensen halen dit bedrag dus nooit. Je kunt het ziekenhuis echter pas verlaten als je betaald hebt. Dat zorgt ervoor dat er mensen zijn die na hun officiële ontslag datum nog maanden in het ziekenhuis liggen voordat ze uiteindelijk naar huis gaan. Maar naar het schijnt vinden ze dat niet eens heel erg, je hoeft dan in ieder geval niet te werken. En uiteindelijk is het ziekenhuis je zo zat, dat je gratis naar huis mag!
Men wordt ook niet graag binnen 7 dagen ontslagen, want het bedrag dat een opname kost, is voor de eerste week een vast bedrag. Op het moment dat je ontslagen wordt, maar te arm bent om te betalen, betekent het dat je ook je medicijnen niet meer kunt nemen, want die zou je dan zelf moeten betalen bij de apotheek. Terwijl als je opgenomen ligt de medicijnen wel gewoon gegeven kunnen worden, die worden pas achteraf verrekend. Maar bijvoorbeeld een blaaskatheter moet wél altijd vooraf betaald worden. Pasgeleden was er een complicatie op de afdeling verloskunde waarvoor we een spoedkeizersnede moesten doen. Na een kwartier was de patiënt nog niet op de operatiekamer. Wat bleek, de familie moest eerst op zoek naar geld om een blaaskatheter te kunnen kopen! Met zulke dingen moeten we dus wel leren rekening te houden,. Als je écht een spoedkeizersnede wilt uitvoeren, moet je de verpleegkundige dus vertellen dat ze patiënte zónder blaaskatheter naar de operatiekamer moet brengen!

 
Er is veel lijden in het ziekenhuis. Er is veel gebrek aan een goede behandeling, geld en eten. Het is schrijnend om sommige patiënten te zien. Bijvoorbeeld een man die drie keer in een ander ziekenhuis werd geopereerd, onduidelijk waarvoor. Zijn geld was op, maar hij had wel ontzettend veel complicaties. Onder andere openingen in zijn buik wand waardoor de ontlasting kwam. Uiteindelijk overleed hij. Hij liet een jonge vrouw en een meisje van 3 jaar achter. Zonder geld…
 

Jongen met zijn pasgeboren zusje

Het is vaak een voorbeeld voor ons om te zien hoe patiënten met moeite, lijden en verdriet omgaan. We begrijpen hun reactie vaak niet helemaal, vanwege de cultuurverschillen. Maar wel zien we vaak veel acceptatie, flexibiliteit en vertrouwen op God. Hoewel er natuurlijk ook patiënten zijn die moedeloos, boos en verdrietig zijn, die het niet meer zien zitten. We hopen dat we hen kunnen bemoedigen en bij kunnen dragen aan de verlichting van hun lijden. En we bidden dat we net zoveel meeleven en medelijden met hen zullen hebben als onze Heer heeft!

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • jan en ineke

    19 februari 2015, 12:48

    Hoi Willem en Joanne. wederom worden we weer stil gezet hoe goed we het hier hebben. Geduld en zegen toegewenst jan en Ineke S