Pauze

ill860
Heleen van den Berg | Plaatsingsdatum: 4 juli 2019 | Libanon

Voordat je dit leest, moet je me één ding beloven: denk na dit verhaal niet dat ik in de put zit, dat het niet goed met me gaat of dat ik het leven moeilijk vind. Deze blog is gewoon even een persoonlijk en eerlijk inkijkje, maar het is en blijft een pósitief verhaal :) Dus als je het gelezen hebt en denk dat ik een moeilijk leven heb, dan is er iets niet goed gegaan.
 

Ik heb even een tijdje pauze genomen. Pauze van het schrijven van blogs. Pauze van Instagram. Pauze van foto’s maken. Gewoon even niet.
 

Het gaat goed met me, hoor. Ik geniet van het werk en het leven hier. En ik ben ook vaak moe. Moe van de hitte. Moe van de cultuurverschillen. Van het verkeer. En de sloomheid van dingen. En ook moe van mezelf dat ik tegen m’n grenzen aanloop. Dat ik maar niet genoeg opschiet met de taal naar m’n zin. Dat ik vaak tijd tekort kom voor alles wat er in m’n hoofd zit. En soms ook moe van teveel uren achter m’n laptop werken.
En dan is het goed om eens op pauze te drukken. Ook al heb ik 1000 foto’s in m’n telefoon staan om te delen. En een heleboel borrelende verhalen in m’n hoofd om op te schrijven. En ook genoeg plannen en ideeën om ten uitvoer te brengen. Maar het lukt nu even niet om dat te realiseren. Daarom even die pauze. Om gewoon allerlei verplichtingen van m’n schouders te laten vallen en te focussen op wat ècht belangrijk is en me te richten op mijn werk en relaties hier.
 
Als ik een paar dagen niet op de peuteropvang ben geweest en ik kom weer terug, dàn weet ik helemaal zeker waar m’n passie ligt en wat ik ècht belangrijk vind. Steeds meer kindertjes leren m’n naam zeggen en ik hoor ze al van ver ‘Heleen’ roepen. Ik krijg ontelbare knuffels vol plakkerige handjes en natte kusjes. En o wee, als ik er eentje oversla. Ieder op z’n eigen manier weten ze aan me duidelijk te maken dat ze er óók zijn en dat ze gezien willen worden. En dan is m’n hart vol, boordevol. Want de kinderen, dáár gaat het om. Zij hebben mijn volle aandacht nodig. Ze komen zo ongelofelijk veel tekort. Maar ze zijn stuk voor stuk zó kostbaar en bijzonder en hun karakters zijn zo mooi. Ik hou van hen met alles wat ik heb. Want ze zijn geliefd door hun Schepper en niet per ongeluk hier op aarde gekomen.
 
Vanmorgen had ik een ochtend dat ik me te moe voelde om naar m’n werk te gaan. Soms heb je dat. Als allerlei dingen samenvallen. Je lijf doet niet mee, het weer doet niet mee, je bent een beetje overladen met werk en hebt veel dingen tegelijk aan je hoofd. Dan kan dat zomaar gebeuren. Maar toen ik binnenstapte bij GROW en de levendigheid van de kinderen voelde, voelde ik tegelijk ook de moeheid uit me wegglijden. Mooi is dat!
 
Toch is er iets nóg belangrijkers. En ik leer het steeds meer en meer: in de nabijheid van God te blijven. Als ik ’s ochtends wakker word en heel bewust de dag en de kinderen en mijn collega’s en mijn werk en alle ontelbare uitdagingen in Jezus’ handen leg, en tegen Hem zeg: ‘Het is in Uw kracht alleen dat ik dit kan doen’, dan zie ik een wereld van verschil. Dan begin ik niet gestrest, maar begin ik rustend in Hem. Soms gaat dat niet zo vredig, hoor. Dan lijkt het wel of ik een beetje van m’n benen geblazen word en dan zeg ik: ‘Jezus, het stormt nu, en U bent mijn enige Houvast, dus ik klamp me aan U vast. Ik heb geen andere keus, want als ik loslaat, ben ik weg.’ En natuurlijk gebeurt dat niet, want Hij houdt me dwars door alles heen, vast. Zelfs al zou ik loslaten, Hij laat nooit los. Wonderlijk is dat!
 
Dit alles maakt mijn leven zo geweldig. Ik ben zó, zó dankbaar voor elke dag die ik krijg. Het leven met God is het mooiste wat er is. En ik kan me geen mooier leven voorstellen dan het leven wat ik nu leef. Ik moet nog veel leren in het omgaan met downs, want ik ben meer gewend om met ups te leven. Maar elke keer dat ik weer met een dal te maken heb, merk ik ook dat ik meer geworteld raak. Geworteld in God, geworteld in Zijn Woord en geworteld in het leven. Het maakt het leven zoveel dieper. En God openbaart zich op een steeds diepere manier. Ik kan er niet genoeg van krijgen! En daarom glimlach ik door m’n tranen heen. Ik zie licht schitteren en ik voel energie en kracht terugkomen. Want de vreugde van de Heere is mijn kracht!
 
PS Ik hoop binnenkort op verlof te komen. In de tweede helft van september kan ik hopelijk al die verhalen vertellen en die foto’s laten zien tijdens verschillende presentaties. Ik zie er zó naar uit om de verhalen van Gods werk door te geven. Want Hij is krachtig aan het werk hier! Stuur me een persoonlijk berichtje voor meer informatie.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.