‘Save Us from Weak Resignation’

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 18 november 2015 

Wilbert van Saane, docent aan een theologische opleiding in Beiroet: Afgelopen maandag, na een bewogen weekend, sprak ik met mijn klas Oude Testament over de gruwelijke aanslagen in Beiroet en Parijs. ‘Denken jullie dat er meer van dit soort aanslagen zullen volgen?’ De hele groep dacht van wel. Mijn vervolgvraag: ‘Wat kunnen we doen om extremistisch geweld tegen te gaan?’ Een van de studenten betoogde dat we machteloos staan. De hele groep stemde hier luidkeels mee in. Een van hen voegde toe: ‘De supermachten die hierachter zitten zijn niet te stoppen.’

Door de jaren van spanning heen is bij velen een zekere gelatenheid gegroeid. Onrecht, ongelijkheid, geweld: het is nu eenmaal zo. De beste overlevingsstrategie is om het maar te accepteren en, als je de regio niet kunt ontsnappen, het zo veel mogelijk te negeren. 

Hier in Beiroet ondergaan de meeste mensen stoïcijns de dagelijkse confrontatie met het afval dat overal verspreid ligt, de corrupte overheid, en de dreiging van terreur en oorlog. Als ik vraag of zij niet willen vechten voor een betere toekomst, antwoorden zelfs jongeren: ‘This is Lebanon.’ Met andere woorden: het wordt toch nooit beter. 

Vanuit mijn christelijke overtuiging wil ik niet toegeven aan die gelatenheid. Ik geloof in de transformerende kracht van gemeenschap. Veranderingen beginnen als mensen samen komen. Dat was al zo op de eerste pinksterdag: zij waren allen ‘eendrachtelijk bijeen’ (Statenvertaling) toen de Heilige Geest werd uitgestort en de grootste verandering ooit werd ontketend. 

De strijd tegen terrorisme zal gewonnen worden door en in gemeenschap. Als mensen samen komen, elkaar accepteren en waarderen, elkaar verder helpen. Hoe anders? Zeker niet door gelatenheid en zeker ook niet door geweld dat nieuw geweld oproept. 

Een Amerikaanse vriend, die hier in Libanon met kansarme kinderen werkt, schreef naar aanleiding van de aanslagen: ‘Een effectief wapen tegen ISIS zal niet gesmeed worden door de mensen in het Witte Huis, maar door de handen van moslims en niet-moslims die samenwerken op het grondvlak, in die gemeenschappen waarbinnen islamitisch extremisme word geboren.

Gelatenheid ondermijnt gemeenschap. Met zoveel gelatenheid om ons heen voelt de strijd voor gemeenschap soms eenzaam. Maar ik weet zeker dat we eens zullen terugkijken op het tijdperk van het terrorisme, dankbaar dat het voorbij is. 

Het lied ‘God of Grace and God of Glory’ is een gebed om niet in gelatenheid te vervallen. De dichter, Harry Emerson Fosdick (1878-1969) streed in de jaren ’30 tegen rassendiscriminatie. Na de tweede wereldoorlog maakte hij zich sterk voor recht in Israël-Palestina – in die tijd een eenzame strijd. Fosdick wist hoe verleidelijk het was om het bijltje er bij neer te gooien. Hij wist ook hoe belangrijk gemeenschap was om de overwinning te behalen. Daarom staat dit lied ook in het meervoud. 

Cure Thy children’s warring madness,
Bend our pride to Thy control.
Shame our wanton selfish gladness,
Rich in things and poor in soul.
Grant us wisdom, grant us courage,
Lest we miss Thy kingdom’s goal,
Lest we miss Thy kingdom’s goal.

Save us from weak resignation,
To the evils we deplore.
Let the search for Thy salvation,
Be our glory evermore.
Grant us wisdom, grant us courage,
Serving Thee Whom we adore,
Serving Thee Whom we adore.

Wilbert en Rima van Saane zijn uitgezonden door Interserve naar Beiroet en worden mede ondersteund door GZB en KerkinActie.

Reageer op dit artikel