Lees meer » Jaarthema
2016-2017

september 2017: Vrouwenreis naar Albanië

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 11 september 2017 

28 Nederlandse vrouwen op reis in Albanië. Om Albanese vrouwen te ontmoeten: in de gevangenis, in een nieuwe gemeente en in een vrouwenproject. Samen leuke dingen doen, elkaar leren kennen en bemoedigen. In een dagelijks blog zullen ze verslag doen van hun belevenissen.

30 september 2017
Dag 9: Afscheid

Vanmorgen hadden we om 8.30 uur ons laatste ontbijt en we genoten hiervan en hebben met elkaar gedankt voor de hele goede vakantie en zongen nog een lied met elkaar.
Daarna was het tijd om de koffers in te gaan pakken en de laatste bankbiljetten en munten op te maken. Vele dames ontmoetten elkaar in de stad en om 12 uur verzamelden we weer bij het hotel Vila 60. Alle koffers kwamen voor het hotel te staan en werden daarbij geholpen door de zeer gastvrije medewerkers. De bazin van het hotel was daar uiteraard ook bij.
Jopie en Mathilde deden een korte overdenking met ons uit Efeze 3 en 4. Daarbij stond centraal, dat we vanuit het Woord van Paulus moed kunnen putten en ook gesterkt worden in de liefde. “Opdat Christus door het geloof in uw harten woon en u in de liefde geworteld en gefundeerd bent”.
We hebben dit afgelopen week ook ervaren en gezien in het leven van de mensen in Albanië. We zongen daarna met elkaar enkele liederen uit het liedboek. We hebben elkaar ‘De vrede van God’ toegezongen.
Jopie bedankte mede namens Mathilde de groep voor de saamhorigheid en gezelligheid, die wij met elkaar hebben mogen ervaren. Zij hadden tenslotte de leiding en daarvoor een groot applaus. De reis is door iedereen als zeer waardevol en geestelijk opbouwend en verrijkend ervaren.
De busjes stonden inmiddels voor en we werden hartelijk uitgezwaaid door Fred en Wilma en het personeel van Vila 60. Fred en Wilma waren deze week voor ons van veel betekenis in de manier waarop ze over hun werk en hun missie vertelden.
De reis naar het vliegveld was zoals zo velen, wachten, douane, wachten, controle, wachten…
Bij het schrijven van dit verslag wachten we op het vliegveld in Wenen en hopen op een behouden thuiskomst.
Kortom een geweldige, gezegende, boeiende, inspirerende, mooie, gezellige, zonnige en geestelijke vrouwenreis, die voor herhaling vatbaar is!

Petra Westerlaken

29 september
Dag 8: Een kijkje in de keuken….

Onze laatste actieve dag in Albanië: na het ontbijt buiten, gaan we in twee busjes op pad naar Mushqeta. Onderweg pikken we in Tirana acht studenten op, die voor ons zullen tolken bij ons bezoek aan de vrouwen thuis. Allen zijn zij lid van de Gospel of Christ Church. We krijgen een kookworkshop bij de vrouwen thuis. In acht groepjes van drie/vier verspreiden we ons over allemaal verschillende huizen in het bergdorpje: te voet klimmend of dalend, of met de bus. Gerdien heeft veel voorwerk verricht en de groepen ingedeeld, gebruik makend van wat zij gezien heeft van de contacten die zijn ontstaan (kerkdienst, creatieve ochtenden). Sommigen bezoeken een woning zonder keuken en weinig meubilair, een gasbrandertje om op te koken. Het toilet is een hokje buiten, dat gedeeld wordt met meerdere gezinnen. Andere worden gastvrij onthaald met vers gebakken cake en zelf gemaakte pruimendrank. Een groepje wordt ingeschakeld bij de bereiding van een soort filodeeg: les in de kunst van een perfecte pizzabodem maken. Een kip wordt ter plekke geslacht en gekookt in water en kruiden. Mensen vertellen over hun leven: vrouwen die opgesloten zijn geweest in hun huis door hun man, die kinderen verloren hebben door ziekte of door een verkeersongeluk, maar ook vertelt een vrouw over hoe zij haar man heeft leren kennen en al 35 jaar getrouwd is. Haar gezicht straalt, als zij dit vertelt. Haar dochter gelooft in Jezus als haar Redder, en zij is betrokken bij het naaiproject ‘Hopemade’ van Gerdien. Dit is erg belangrijk voor haar.  Buiten zien we veel armoede, binnen worden we overladen met fruit, drinken, chocolade, walnoten etc. Zij blijven uitdelen, van het weinige dat zij hebben. Het raakt ons en maakt ons beschaamd.
Tegen 13 uur verzamelen alle groepjes zich in het gebouw, dat o.a. op zondag gebruikt wordt om de kerkdienst te houden. De vrolijke ‘Hopemade’ vlaggen hangen buiten en ballonnen versieren de ruimte binnen.  Alle ovengerechten, hartig en zoet, worden uitgestald als een buffet op een tafel midden in de ruimte. Na het gebed volgt de feestelijke opening door Gerdien en gebruiken we de lunch samen met al de Albanese vrouwen, sommige met hun kinderen en onze vertalers. De mimegroep herhaalt hun optreden: Gods liefde en blijven bij Zijn Woord kan de boze weerstaan. Veel talenten in onze vrouwengroep worden benut: Joke van Ooijen begeleidt hen met haar improvisaties op keyboard. Met een heerlijk bakje ijs sluiten we de maaltijd af.
En dan wordt het feest : Albanese volksmuziek schalt door de ruimte,  bewegend op het ritme van de muziek nemen we elkaar bij de hand en dansen door het gebouw, naar buiten en weer naar binnen, kinderen en volwassenen, Nederlanders en Albanezen. Vrolijkheid en ontspanning naast zoveel zorgen en moeiten. Wij gaan morgen weer vertrekken, zij blijven in onze herinnering, in ons hart en onze voorbede. Tegen drie uur in de middag nemen we afscheid van elkaar met: God bless you (Zoti bekofte).
Als we terug zijn bij Vila 60 is de rest van de middag ter vrije besteding: winkelen, uitrusten, foto’s kijken,  smartphone-activiteiten. Voor het diner zwermen we uit over Tirana en genieten voor de laatste keer van het Albanese eten.
Rond half negen ‘s avonds komen we weer als groep bij elkaar. In de bezinning staat Marcus 5: 22-43 centraal. Het thema: God doet wonderen, verwacht het van Hem en houd Hem aan Zijn beloften. Terwijl wij aan het zingen zijn, arriveert Gerdien met een auto vol vlaggen, muziekdoosjes, sfeerlichten en rammelaars: producten die gemaakt zijn door de vrouwen van Mushqeta. Onze bestellingen halen we op om over heel Nederland te verspreiden! Een dag vol ontmoetingen is ten einde. En ook onze Albanië reis, bijna dan…
“Laat het feest zijn in de huizen, mensen dansen op de straat,
Als het onrecht buigt voor Jezus en het volk weer bidden gaat.
In de bergen, door de dalen hoor ons loflied overal
In de hemel en op de aarde als uw glorie komen zal.”
 
Koos van Ganswijk



28 september
Dag 7: Een lichtpuntje in een donker bestaan

Na een goede nachtrust stond er vanmorgen weer een heerlijk ontbijt voor ons klaar.
Wat wordt er goed voor ons gezorgd hier in het hotel, fijn dat iedereen vandaag  weer aanwezig was. Na het ontbijt werden we weer opgesplitst in twee groepen, de ene groep ging naar het ziekenhuis  van de vrouwengevangenis, de andere naar Mushqeta, hierbij was ik zelf aanwezig.
Bij aankomst bij het kerkgebouw, werden wij hartelijk begroet door Gerdien en haar kinderen, die ook mee kwamen knutselen. Ook wij mochten de zelfgemaakte artikelen bewonderen die ze bij het Homemade-project maken, wat ziet alles er keurig verzorgd uit.
Wij hadden de enthousiaste verhalen gisteren al gehoord over de workshop, en hebben deze morgen ook als heel ontspannen ervaren, gezellig met elkaar aan het werk, dan zijn woorden overbodig.
 
De vrouwen die deze ochtend naar het gevangenisziekenhuis gaan, worden daar enthousiast begroet. Vrouwen die in dit primitieve ziekenhuis zitten, hebben zowel psychische als lichamelijke klachten. Behalve de activiteiten die ShKBSh voor deze vrouwen organiseert, is er niets te doen. Na een korte groet en het zingen van een lied ging de groep aan de slag met de schilderspullen. Een van de vrouwen vertelt: “Wat was het gaaf om met deze vrouwen te gaan schilderen! Ze genoten ervan en zonder dat we elkaars taal spraken hadden we contact. Een van de vrouwen kwam voor het eerst naar buiten en  sprak opeens een paar woorden.” Vrijwilligers gaan elke week naar dit ziekenhuis om iets te organiseren en de mensen te bemoedigen. Op een eenvoudige manier vanwege hun situatie, maar toch een lichtpuntje. Een aantal van de groep zochten binnen in het ziekenhuis nog wat vrouwen op en waren onder de indruk van de omstandigheden die ze aantroffen.
Om bij te komen, dronk de groep samen met Fred nog een kopje koffie. Hij vertelde over een ‘evangelisatiemethode’ die in de gevangenissen wordt gebruikt: ‘The journey of a prisoner’,  waarbij in 8 weken met video’s en vragen over de gevangenschap van Jezus wordt verteld. Na afloop kunnen deelnemers kiezen voor een verdieping. De helft van de gevangenen doet dit! Wat een prachtige manier om in deze ellendige omstandigheden hoop te bieden. Met veel respect voor de medewerkers en vrijwilligers van SkBSh gaat de groep terug naar het hotel.
 
Daar staan om 14.30 uur de busjes alweer klaar om ons naar Priske te brengen, naar de woning van Fred en Wilma Westerink, waar wij heel gastvrij werden ontvangen, een mooie plek om te wonen, fantastisch uitzicht over de bergen. Wilma vertelde ons over haar werk, dat zij zelf heeft opgestart, de eerste voedselbank in Albanië. Een geweldig initiatief dat hard nodig is in dit land, een half miljoen mensen leeft hier onder de armoedegrens, in Tirana en dorpen verder weg. De ouders krijgen een voedselpakket als ze beloven dat de kinderen naar school gaan. Ook zijn er 500 gezinnen die een pakket zaden ontvangen waar zij het hele jaar groenten van kunnen verbouwen. Op diverse scholen wordt informatie verstrekt, hierdoor worden kinderen en hun ouders aangemoedigd om na te denken over wat gezonde voeding inhoud.
 
In de tuin bij Wilma heeft Greet een bezinningsmoment  verzorgd, waarbij het ging over de onderlinge liefde. Liefhebben kunnen we niet alleen maar met woorden, God vraagt ons ook om dit in daden aan elkaar te bewijzen. Hier in Albanië komt dit heel duidelijk over na alles wat we deze week allemaal gehoord en ervaren hebben. God voorziet in alle dingen, als we in geloof en vertrouwen met Hem leven. We hebben met elkaar gezongen tot eer van God, onder gitaarbegeleiding van Fred.
 
De liefde roept, de waarheid spreekt
Dat is de kracht waarmee wij gaan
Om hen die vallen, hen die wank’len
Op te vangen in Uw naam
 
Hierna heeft Wilma ons meegenomen voor een wandeling door de bergen, wat een prachtig gebied, met geweldige uitzichten. Helaas regende het en hebben we dit wat ingekort, maar het was zeker de moeite waard. In de avond hebben we nog een gezellig diner gehad met diverse medewerkers van ShKBSh, met wie we maandag op stap waren geweest naar de families van gevangenen.
 
Marjon de Koning

27 september
Dag 6: Nieuwe ontmoetingen 

Vandaag alweer de 6e dag in Albanië. We starten de dag met elkaar om 8 uur met een heerlijk ontbijt. Dit keer buiten zodat andere hotelbezoekers geen 'last' van ons hebben. Al dat gezang van die dames. Daarna vertelt Victoria, medewerkster van het hotel, over haar leven. Ze is opgegroeid in een arm atheïstisch gezin. Ze was boos en teleurgesteld omdat ze in zulke omstandigheden leefden. Haar broer was pastor en ze kreeg van hem een Bijbel waarin ze begon te lezen. Dat veranderde haar leven. Ze ging God zien in zoveel omstandigheden. Ze ging naar de kerk en dat vond ze fijn. Ze studeert nu en neemt deel aan een bijbelstudiegroep. Haar broer is door ziekte overleden. Door haar geloof in God kan ze dit accepteren. Ze heeft nu het verlangen haar geloof te delen met de mensen om haar heen. Wat fijn en bemoedigend dat Victoria deze getuigenis met ons wilde delen.
 
Daarna vertrok de helft van de groep vandaag weer naar de vrouwengevangenis, dit keer om samen met de vrouwen te gaan schilderen. De andere helft, waar ik zelf deel van uit maakte, ging naar Mushqeta, naar het kerkgebouw waar Maarten en Gerdien Blom de kerkdiensten houden. Ook komen hier regelmatig gemeenteleden voor bijbelstudie en vrouwen voor het maken van de HopeMade-producten.
 
Gerdien presenteert de Hope Made producten die ze samen met Albanese vrouwen heeft gemaakt. Prachtige, hippe vlaggenlijnen, knuffels, muziekdozen, mobielen en windlichten. De producten worden gretig afgenomen. De opbrengst gaat naar de vrouwen die dit geld zo goed kunnen gebruiken! Ze hebben daardoor een klein inkomen en ze leren vaardigheden die ze goed kunnen gebruiken. Meerdere vrouwen hebben door deze handenarbeid en het aanleren van vaardigheden zelfs een baan gekregen bij textielbedrijven. Daardoor hebben ze een inkomen en minstens zo belangrijk: meer eigenwaarde. Groot probleem is de uitbuiting door deze ondernemingen. Lange dagen voor te weinig loon...
 
We dekken met elkaar de tafel en leggen alle spulletjes (kralen, zeep en linten) klaar voor de zeepworkshop die we vandaag gaan doen. Ook de Albanese vrouwen druppelen nu binnen. Gerdien legt uit hoe we mooi gevormde en geurende zeepjes kunnen maken. We starten moedig met raspen van alle zeep en het vullen van de vormpjes. Het resultaat: mooie zeepjes in verschillende vormen en kleuren. Daarna gaan de Albanese vrouwen aan de slag met de kralen en lint. Het lijkt alsof ze dit leuker vinden dan het maken van de zeepjes zelf. Al snel lopen ze met prachtige kettingen vol gekleurde grote kralen rond. Bij sommige dames hangen er zelfs zeepjes in. Het was gezellig en leuk om zo met elkaar bezig te zijn. Heerlijk knutselen zonder al te veel te hoeven praten. Want de Albanese taal is nog wat moeilijk voor ons... Voordat we vertrekken zingen we met elkaar in twee talen 'Hosanna in de Hoge'. Wat een prachtig werk doet Gerdien met deze vrouwen!
 
’s Middags bezoekt een groot deel van de groep het museum BunkArt. ‘Faciliteit nummer 0774′ heette het vroeger: de grootste anti-nucleaire bunker in Albanië, gebouwd in de jaren ’70. De inspiratie voor dit ondergrondse paleis van vijf verdiepingen kregen de Albanese leiders tijdens een bezoek aan Noord-Korea in 1964. In het geval van een invasie konden de topstukken van de communistische partij zich in dit complex met 106 kamers terugtrekken. De bunker was topgeheim en bleef voor de meeste Albanezen tot voor kort een mysterie. Bunk’art is een museum, objecten uit het communistische verleden vertellen het verhaal van de paranoïde overheid die het land decennia lang leidde. Indrukwekkend en niet voor te stellen hoe het leven toen was.
 
Na het avondeten geeft Lindita Pano haar getuigenis. Onder het communistische regime was geloven in Albanië  echt verboden. Lindita is opgegroeid met de gedachte dat er geen God was. Door een reclame van een bijbelschool op tv is zij tot geloof gekomen. Ze had nog maar een wens: ze wilde God haar hele leven dienen. Ze vertelde aan iedereen dat God van hen hield en dat Hij Zijn leven gegeven heeft. De zeven jaren daarna waren moeilijke jaren met veel armoede, maar vol vertrouwen gingen ze achter God aan. Ze startten een kerk in hun huis en deze groeide uit tot de Gospel of Christ Church, waar we zondagavond te gast waren. De kerk heeft een 'butterfly' project: hoop en toekomst geven aan Roma-kinderen die een vreselijk leven leiden. Ze hopen dat deze kinderen, die nu nog in hun cocon zitten, kunnen uitvliegen als prachtige vlinders.
 
Lindita vertelt ook hoe God het kerkplantingsproject van de GZB in Mushqeta (de gemeente van Maarten en Gerdien Blom ) op een bijzondere wijze op hun pad heeft gebracht. De Gospel of Christ Church is de ‘moederkerk’ van dit kerkplantingsproject.
 
God gaat Zijn weg en bouwt Zijn kerk. Juist ook in Albanië. Our God is an amazing God!
 
Linda Kooij

26 september
Dag 5: “Delen in vreugde, in zorgen, in pijn”

Vanmorgen startte we de dag om 8.15 uur met het ontbijt. Het was voor sommigen een onrustige nacht geweest. Op enkele kamers schoot om 0.45 uur het licht aan op de kamer na een stroomstoring van twee uur en op andere kamers waren er helaas wat zieken, er heerst een virus in ons midden. Door dit virus moesten we deze ochtend zonder Lettie en Marjon vertrekken. Dit vonden we allemaal erg spijtig, want vandaag gingen we naar de vrouwengevangenis.
 
De gevangenis bleek niet ver van ons hotel, we waren er met nog geen 10 minuten rijden. We verzamelden ons voor de poort en daar werden onze paspoorten gecontroleerd. Toen het sein kwam dat we naar binnen mochten, ging de poort open en liepen we allemaal stil naar binnen, door deze poort waren de vrouwen ook eens naar binnen gegaan…, maar wanneer zullen ze er weer door naar buiten gaan? Er volgde een tweede poort, maar voor we daardoor konden werden we eerst gecontroleerd en gefouilleerd. Na deze controle ging de tweede poort open en waren we echt in de gevangenis. Centraal was de buitenplaats, een basketbalkooi, waar stoelen en krukjes stonden en waar de vrouwen ons al stonden op te wachten. Er kwam een applaus toen ze ons zagen, we werden hartelijk verwelkomd. Om de kooi heen zagen we de cellen. Wat we konden zien was dat een cel gedeeld werd met meerdere gevangen. We keken eerst wat onwennig om ons heen, nu waren we er! Nadat we iedereen hadden begroet, nam Vita het woord en begon ze het samenzijn met gebed dat gevolgd werd door een Albanees lied. Daarna was het onze beurt, wij zongen het lied ‘Tienduizend redenen’. Dit lied had Vita de vrouwen in de gevangenis ook aangeleerd, dus na ons werd het in het Albanees gezongen. Tijdens de dienst hebben Klazien en na het zingen van ons tweede lied ‘Vader God, ik vraag me af’, ook Arjanne een mooi getuigenis gegeven hoe God in hun leven heeft gewerkt. Er was door Vita vooraf gevraagd of enkelen van ons een dramastuk in wilden studeren. Dit hadden vijf dames op zich genomen. Jacomine, Joke en Annelien beelden, in het zwart gekleed, vrouwenvenijn uit (roddelen, pesten, buitensluiten),  een zonde die erg aanlokkelijk is en altijd aan je trekt. Het mooie, roze papieren hart dat Alinde had ontvangen van de Vader, die uitgebeeld werd door Greet, werd door de dames ‘zonde’  verkreukeld, vertrapt en zelfs verscheurd. Alinde voelde zich erg eenzaam en verdrietig zonder het hart en Greet (de Vader) kwam naar haar toe om haar te troosten en legde Alinde uit dat ze contact met Hem moest zoeken, want Hij was voor alle zonden gestorven aan het kruis. Alinde ontving een nieuw roze papieren hart waarop de tekst stond uit Psalm 147: 3: Hij heelt je gebroken hart! Ontzettend mooi en duidelijk werd deze boodschap overgebracht: Jezus is gestorven voor de zonde van alle mensen! Aan het einde van de dienst vroeg Vita of iedere Nederlandse vrouw een Albaneese vrouw wilde opzoeken om met haar te bidden. Niet iedere Albanese vrouw beheerste de Engelse taal, maar handen werden vastgehouden en er werd in het Engels of Nederlands met en voor hen gebeden. Na het gebed was het tijd voor de cadeaus. Er was voor iedere vrouw één paar pantoffels (voor de winter die straks komt en hiermee kunnen ze gemakkelijk naar het toiletgebouw als het buiten nat en koud is), de rest bestond uit dagelijkse benodigdheden, zoals shampoo, zeep en maandverband. Toen ze hoorden dat er ook een telefoonkaart bij zat, ging er een luid gejuich op en werden we aan alle kanten vriendelijk bedankt. We begrepen ze gelijk, het is het enige contact met hun geliefde, zo ervaren wij de momenten met onze telefoon na bericht van thuis op dit moment ook J De vrouwen haalde hun pakket op en daarna ging de muziek aan, we gingen dansen. Vooral de jonge gevangenen hadden het erg naar hun zin, even leken we te vergeten waar we waren. Tot het moment kwam dat Vita vertelde dat de tijd om was en de Nederlandse vrouwen zich moesten verzamelen om de gevangenis weer te verlaten. Er werd afscheid genomen met een kus en een knuffel en daarna liepen we door de poort weer terug, de wereld weer in. Wat waren we onder de indruk en wat waren we het eens: wat een geweldig goed werk doen Vita en Suela.
 
De rest van de middag konden we vrij besteden en daar werd enthousiast gebruik van gemaakt!
 
Na het diner kwam Gerdien Blom vertellen over haar vrouwenproject. Morgen en overmorgen hopen we in twee groepen het project te bezoeken en aan de slag te gaan met de vrouwen. Gerdien vertelde enthousiast dat het project al tien vrouwen aan een baan heeft geholpen en op dit moment werken er 25 vrouwen in haar project ‘Hopemade’. Deze vrouwen krijgen een eerlijke prijs voor de cadeauproducten die ze maken en worden uitbetaald in voedselpakketten.  Lilian heeft daarna voor ons het bezinningsmoment verzorgd vanuit 2 Thessalonicenzen met als thema ‘volhouden’.  Daarna hebben we onder leiding van Corine nog even heerlijk gezongen.
 
                                               Samen te strijden in woord en in werk
                                               Eén zijn in U, dat alleen maakt ons sterk
                                               Delen in vreugde, in zorgen, in pijn,
                                               als uw kerk, die waarachtig wil zijn.
 
Debby van Eijk


 

25 september 
Dag 4: Licht in het duister

Vanochtend gaat op sommige kamers de wekker om 6 uur! Rond kwart voor zeven genieten we van een heerlijk ontbijt, waarbij de tafels vandaag versierd zijn met vrolijke rode lopertjes. Zeven groepjes van vier vrouwen verlaten Vila 60 rond half acht om op pad te gaan met medewerkers van ShKBSh (Prison Fellowship Albania). Met auto’s of openbaar vervoer gaan we op weg om families van gevangenen te bezoeken en te ontmoeten onder leiding van o.a. Vita, Suela, pastor Ben en Andy. Er gaan groepjes naar: Tirana, Elbasan, maar ook twee uur rijden naar het noorden van Albanië. We bezoeken vrouwen van wie de mannen soms al 10 jaar of langer in de gevangenis zitten. De verhalen zijn allemaal schokkend en schrijnend. Ze maken ons stil. Soms is er dreiging van gevaar. We worden diep geraakt.  We huilen samen, bidden of zingen een lied. We zijn een kort moment deelgenoot van het leven en de zorgen van deze Albanese vrouwen, of het nu is bij de verzorging van een ernstig gehandicapte dochter of het spitten in de tuin of tomatenplukken in de kas. Er wordt ook praktische hulp geboden in de vorm van boodschappen doen en medicijnen kopen. Eén van hen geeft aan als reactie op dit bezoek: ‘It reliefs my spirit’, ook al verandert er niet iets in de situatie van deze vrouwen.

De lunch wordt door elk groepje op andere wijze ingevuld: een diversiteit aan heerlijke gerechten en veel gezelligheid . In de loop van de middag is iedereen met veel te overdenken weer teruggekeerd.
Aan het eind van de middag gaan we kaarten schrijven voor de vrouwen in de gevangenis waar we morgen op bezoek gaan. Op elke kaart wordt een bijbeltekst in het Albanees geschreven. Vita Taja, die als pastor werkt in de gevangenis, deelt met ons hoe zij van moslima christen is geworden. Ze vertelt, dat zij als jonge vrouw tijdens haar studie in aanraking kwam met een groep christenstudenten, die haar vrienden werden. Ze kwam in conflict met alles wat zij binnen de moslimgemeenschap had geleerd en wat zij ontdekte in de ontmoeting met christenen die haar vrienden waren geworden. Zij kwam in een proces van zoeken naar de waarheid. Tot zij ontdekte, dat haar bidden een ritueel was van haar hoofd. Terwijl zij zag dat het bidden van haar christenvrienden een relatie met God betekende. Op bijzondere wijze heeft God haar Zijn waarheid geopenbaard en werd haar ‘personal Saviour’ en zij kan niet anders dan het Evangelie aan anderen vertellen.

Het diner is voor eigen rekening in de stad, een groot deel van onze groep kwam in dezelfde pizzeria terecht.
’s Avonds delen we de ervaringen van onze bezoeken aan familie van gevangenen met elkaar: eenzaamheid, isolatie,  uitzichtloosheid, grote armoede, maar ook hebben sommigen een maaltijd ontvangen of een tas vol druiven.

Corine mediteert met ons over de tekst uit Joh 12 : 24 over de graankorrel die sterven moet om vrucht te dragen.  Met elkaar en groepsgewijs sluiten we biddend de dag af, door onze dank- en voorbeden voor allen die we ontmoet hebben aan Gods Vaderhart toe te vertrouwen.
 
Koos van Ganswijk


 

24 september
Dag 3: Het is zondag

Vandaag slapen we uit: om 9 uur ontbijt, net als gisteren weer goed verzorgd. Om 10 uur vertrekken we naar Mushqeta, waar we een kerkdienst van bijwonen van het gemeenteplantingsproject van Maarten en Gerdien Blom. Met veel hartelijkheid worden we ontvangen en begroet. Alinde en Jacomine brengen vanuit Nederland de groeten over aan deze kleine gemeente. Samen horen we tot de wereldwijde kerk. De dienst gaat verder met het lezen van de zaligsprekingen uit Mattheus 5. De taal verstaan we niet, toch ervaren we de eenheid; we lezen uit dezelfde bijbel en in de verschillende talen mogen we God aanbidden en Hem danken. We mogen elkaar ontmoeten als schapen van dezelfde kudde, met dezelfde Herder. Hoe wonderlijk mooi! Als groep zingen we de gemeente toe met het lied “Heer U bent mijn leven, de grond waarop ik sta”. Het thema van de dienst is: de mens kan niet leven van brood alleen, maar alleen van het woord dat van God uitgaat. We hebben brood nodig voor ons lichaam (in Albanië is brood de basis van vele gerechten) maar ook voor onze ziel. Laten we ons voeden door het Woord, elke dag! We sluiten de dienst af met het bidden voor elkaar, Corine mag het doen voor de gemeente in Mushqeta en Maarten voor ons allen.

Na de dienst vertrekken we met de bussen naar een picknickplek, met vrouwen en hun kinderen uit de gemeente, met Maarten, Gerdien & kids Blom. Danja en haar zoon zijn erbij en ook de chauffeurs genieten van al het lekkers dat klaar is gemaakt door Danja, Gerdien en Zana (zij was vorig jaar in Nederland bij de concerten met The Psalm Project). Al rijdend krijgen we steeds meer respect voor de chauffeurs, de wegen zijn niet overal zo goed als in Nederland…de picknickplek is prachtig, idyllisch tussen de bergen. We hebben het goed met elkaar, Ela vertelt ons van het grote werk van God, dat Hij heeft gedaan in haar leven. Ze is tot geloof gekomen, ze  heeft 14 jaren gebeden voor een kerk in haar gebied en God heeft het gebed verhoord. En God is ook aan het werk met haar echtgenoot, die niet van Hem wilde weten. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Op de weg terug naar de bussen zien we ook de grote armoede die er is, schrijnend soms.

Terug bij het hotel hebben we een moment voor onszelf om daarna 18.00 aanwezig te kunnen zijn bij een dienst van de ‘moederkerk’ van de gemeente in Mushqeta, een evangelische gemeente, KUIK, ‘kerk van het evangelie van Christus’. Hoe mooi is het te zien dat Gods Geest zijn eigen weg gaat, dat jongeren en ouderen hun weg vinden naar God de Vader en deze gemeente in Tirana. Ook de zussen Ineke en Nelly Keijzer hebben hier hun plek sinds kort gevonden, ze vertelden hierover tijdens de dienst. God wees hen de weg, ze voelen zich gezegend met kinderwerk in Tirana te mogen starten.
Na een verlate, heerlijke maaltijd kunnen we terugkijken op een gezegende zondag met mooie ontmoetingen.

Klazien ten Brinke


 

23 september
Dag 2: Kennismaking met Albanië

Goodmorning! Na een voor de meesten van ons- prima nachtrust gaan we om 8 uur ontbijten in de bar naast het hotel. De medewerkers, overvallen door de grote groep vrouwen, slepen glazen,  bestek en stoelen aan. Aangenaam verrast genieten van de heerlijke cappuccino, espresso en het uitgebreide ontbijt.
 
De busjes staan klaar voor een toeristisch dagje sightseeing. Op weg naar Kruja. Onze chauffeurs rijden ons veilig door de drukke stad vol chaotisch verkeer. De omgeving is wisselend: de drukke stad, steile bergen, prima asfalt maar ook een bergpad. Veel afval overal, waardoor je het gevoel krijgt eerst te willen opruimen voordat je van de mooie natuur kan genieten.
 
Langs de route zien we veel gebouwen en huizen die onaf zijn. In Kruja, een toeristische plek in de bergen, staan een gerenoveerd kasteel en overblijfselen uit de Ottomaanse tijd. Een etnografisch museum en een sfeervolle oude winkelstraat waar souvenirs aangeschaft worden. We kunnen flink oefenen met afdingen. Daarna lunchen we in Hotel Panorama, dat zijn naam eer aandoet.
 
Na een busrit van een uur door de bergen komen we aan bij Kaap Rodonit. Een plek aan een uiterst puntje van Albanië aan de zee, waar we een moment van bezinning en gebed hebben. Arjanne leest psalm 91 en deelt haar getuigenis met ons. Mooi en bemoedigend om met elkaar na te denken over wat de oude teksten ons vandaag te zeggen hebben.
 
Vandaag voegen Dineke en Danja zich bij ons. Beide families zijn uitgezonden door de GZB naar Albanië sinds juli 2017. Aad, de man van Dineke gaat aan de slag met de opleiding voor predikanten, leiders van gemeenten in nieuw gestichte gemeenten hier in Albanië. Samen met hun twee zoons wonen ze nu hier. Aad heeft al eerder in Albanië gewoond en spreekt de taal. Dineke gaat in oktober Albanees studeren. Een onwijs moeilijke taal, waar wij in ieder geval geen touw aan vast kunnen knopen.
 
Danja en haar man Robert wonen met hun drie jongens ook sinds deze zomer in Albanië.
Ze werken als arts en fysiotherapeut bij een organisatie die onder andere een ambulance post in Tirana heeft. In Albanië zijn er wel ambulances, maar die rijden niet naar ongevallen. Deze post is opgezet met de motivatie om iedere Albanees in nood te helpen. Danja legt uit: De liefde van God moedigt ons aan te zorgen voor de ander. Zij hoopt hier goed werk te kunnen doen. Haar man is fysiotherapeut. (Para)medici worden wel theoretisch opgeleid, maar niet in praktijk. Robert gaat zich bezig houden met hun praktische opleiding.
 
Deze mensen gaan de uitdaging aan van het leven in Albanië! Zij voelen zich geroepen het evangelie te verspreiden in dit land dat pas sinds 1992 'open' is gegaan.
 
Na het diner aan het strand waar we nog net de zon zien ondergaan, rijden we in een uur weer terug naar het hotel. Morgen ontmoeten we Gerdien en Maarten Blom in Mushqeta en maken we een kerkdienst mee.
 
Karin van Vliet- de Groot
 

 

22 september
Dag 1: Vol verwachting…

Na een kort nachtje is het  eindelijk zover: we zijn op weg naar Schiphol. Ons Albanië-avontuur is begonnen! Een laatste check op de paspoorten…en ja hoor wat blijkt we hebben een paspoort met een mannenfoto bij ons, dat kan niet kloppen. Dit is een vrouwenreis, wat nu?  Als een speer terug naar huis om het goede paspoort te halen en gelukkig konden we na deze hilarische opstart aansluiten bij een enthousiaste groep vrouwen. Allemaal fris, enthousiast, maar bovenal vol verwachting naar wat we zullen gaan beleven in het land waar we al zoveel over gehoord hebben. Met elkaar kunnen we na een strenge controle in het vliegtuig. Albanië, here we come!

Met een tussenstop in Wenen komen we na een prima vliegreis aan in Tirana. De stad maakt een westers-Arabische indruk.
De zon schijnt en we rijden met twee busjes naar ons hotel in de stad. Fijn om even bij te komen en vooral om ook bij te kletsen. Wat ontzettend leuk om met zoveel verschillende vrouwen bij elkaar te zijn. Ieder met een eigen achtergrond en een eigen verhaal. Maar allemaal vol enthousiasme om deze reis met elkaar te beleven. Tijdens het eten was het dan ook een gekakel van jewelste. Het was goed dat we het restaurant voor onszelf hadden zodat niemand last van ons hadJ Het eten was overigens heerlijk!

In de avond zijn Fred en Vita bij ons langs gekomen. Fred vertelde ons over het gevangeniswerk in Albanië. Terwijl 25 jaar geleden het land nog onder communistisch regime stond. We begrijpen van Fred dat dit nog steeds van grote invloed is op het leven in Albanië. Bijzonder genoeg mogen zij met toestemming van de overheid in de gevangenis het evangelie verkondigen aan kwetsbare vrouwen (en mannen!)  en aan hun familie.
Met dit werk proberen ze geloof, hoop en liefde te brengen binnen de gevangenis, maar ook heel praktisch in de gezinnen van de gevangenen. Wat mooi om te horen dat we met deze reis daar ons steentje aan bij kunnen dragen. We kunnen het fantastische bedrag van 18.644 euro overhandigen! Vita vertelt in haar levensverhaal hoe zij als moslima tot geloof is gekomen en christen is geworden. God heeft haar bevrijding geschonken door het evangelie. Samen met haar man heeft zij sinds haar bekering het verlangen om het evangelie te vertellen aan iedereen die zij ontmoeten. In het bijzonder gaat haar hart uit naar de vrouwen in de gevangenis.
Wat een getuigenis! Deze twee mensen zijn zo enthousiast en vol van hun geloof. Dit wekt nieuwsgierigheid op naar hun werk in de gevangenis. We hopen op een goede week waarin ook wij de verbondenheid en dit enthousiasme kunnen voelen en uit kunnen stralen!

Ellen Westland

Foto's dag 1



 

Vrouwenreis mei 2017

Ook in mei bezocht een groep vrouwen Albanië. Het werd een overgetelijke ervaring. Lees hier hun blogs. 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.